Tibetan
ལ་མྱོང་བར་བྱའོ་སྙམ་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་སྤྲོ་ཞིང་མི་སྐྱོ་བ་ནི་སྙིང་བརྩེ་ཆེ་བ་དང༌། བླ་མ་རྣམས་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ནི་བཀུར་བསྟི་བླ་མ་ལ་གུས་མཉམ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལས་གཞན་མི་བྱེད་པར། ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ནི་བརྒྱད་པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྩོན་པ་ཡིན་ནོ། །ས་གསུམ་པ་ནི། རྣམ་པ་ལྔས་སྦྱོང་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཅི་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ནི་ཐོས་པས་མི་ངོམས་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་སྟོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་དགེ་བ་དེ། ཐ་ན་བྱང་ཆུབ་ལ་ཡང་རེ་བ་མེད་པ་ནི་ཟང་ཟིང་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དང༌། རང་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཞིང་དག་པར་བྱེད་པའི་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཀུན་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་དང༌། སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་མ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་ནམ་ཡང་སྐྱོ་བར་མི་ འགྱུར་བ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འཁོར་བས་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་བ་དང༌། ཉན་རང་གི་སེམས་ལ་གནོད་པ་ནི་ངོ་ཚ་ཤེས་ཤིང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་ཀྱང་རློམས་སེམས་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་པ་ལྔས་སོ། །བཞི་པ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དག་པ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་གི་ས་ལས་ཤིན་ཏུ་འདའ་བ་ནི། ནགས་སུ་གནས་པ་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མི་འདོད་པ་ནི་འདོད་པ་ཆུང་བ་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་ཀྱང་རློམས་སེམས་མི་བྱེད་པ་ནི་ཆོག་ཤེས་པ་དང༌། ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པ་ནི། སྦྱང་བ་ཡང་དག་སྡོམ་བསྟན་དང༌། གང་ལ་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་པ་ནི་བསླབ་པ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་དང༌། འདོད་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་ནི། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་སྨོད་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སེམས་དང༌། ནང་དང་ཕྱྀ་རོལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་བདོག་པ་ཀུན་གཏོང་བ་དང༌། རྣམ་ཤེས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་མི་སྦྱོར་བ་ནི། སེམས་མི་ཞུམ་པ་དང༌། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བཅུ་པོ་དག་པས་སོ། །ས་ལྔ་པ་ནི་བཅུ་སྤངས་པས་ཐོག་སྟེ། འདི་ལྟར་རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང༌། སྐྲ་བྲེགས་ཤིང་གོས་ངུར་སྨྲིག་གྱོན་པ་ནི། ཁྱིམ་པ་དང་འགྲོགས་པ་སྤངས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་འདི་དག་བདག་གི་བསོད་ནམས་ ཀྱི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ལ། སེར་སྣའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི། རང་
Chinese
心想应当去体验，为了所有众生而欢喜且不厌倦，这是极大的慈爱；对于上师们生起视师如佛的念头，这是恭敬上师，与上师平等；为了使所有众生成熟，不做其他事情，完全修习波罗蜜多，这是努力于第八布施等。第三地，以五种方式修习：心想应当领受十方诸佛所说的一切，不知满足，这是于听闻不厌足；讲经说法，甚至对于以法布施的善根，也不希求菩提，这是无有染污的法布施；成办清净自他心田的善根，这是完全清净一切佛土；行持行为是，直到未圆满一切智之前，也永不厌倦，这是不厌倦无量轮回；损害声闻独觉之心，安住于知惭有愧，这些也是无有傲慢的自性，这是五种方式。第四地是十二种清净，远远超越声闻独觉之地是，安住于森林；也不希求无上菩提是，少欲；即使获得一切智也不生起傲慢是，知足；对于甚深之法 निश्चित (藏文：ངེས་པར།，梵文天城体：निश्चित，梵文罗马拟音：niścita，汉语字面意思： निश्चित) 决定地思维的忍耐是，宣说清净正法；对于所学的一切无有吝惜是，不舍弃所学；不生起贪欲之心是，呵责贪欲的功德；对于一切法无有显现的造作是，涅槃之心；不执著内外之法是，舍弃一切财物；不将心投入于安住于识者是，不灰心；不作意一切事物是，对于一切事物无有执著，像这样以十种清净。第五地是以舍弃十种开始，像这样虚假出生，剃发并穿著袈裟是，舍弃与在家人的交往；心想不应当生起吝啬之心，为了使这些众生变成我的福德的安乐。
English
Thinking that one should experience it, rejoicing and not being weary for the sake of all sentient beings is great love; generating the perception of seeing the guru as the Buddha for the gurus is honoring the guru, being equal to the guru; in order to ripen all sentient beings, not doing other things, completely training in the pāramitās is striving in the eighth, generosity, etc. The third ground is trained in five ways: thinking that one should take everything that the victorious ones of the ten directions have said, not knowing satisfaction, is not being satisfied with listening; even when teaching the Dharma, that virtue of giving with the Dharma, even without hope for enlightenment, is giving the Dharma without material gain; accomplishing the virtue of purifying the minds of oneself and others is completely purifying all Buddha-fields; practicing conduct is never becoming weary until all-knowingness is not complete, is not being weary of immeasurable samsara; harming the minds of hearers and self-realizers is abiding in knowing shame and having embarrassment, those are also the nature of not being arrogant, those are the five ways. The fourth is the purity of twelve aspects, being very far beyond the grounds of hearers and self-realizers is abiding in the forest; not even desiring unsurpassed enlightenment is having few desires; even having attained all-knowingness, not being arrogant is being content; the patience of definitely thinking about the profound Dharma is teaching the pure and correct Dharma; not being stingy with everything that is learned is not abandoning what is learned; not generating desire is denouncing the qualities of desire; not having manifest fabrication for all dharmas is the mind of nirvāṇa; not grasping internal and external dharmas is giving up all possessions; not applying the mind to those who abide in consciousness is not being discouraged; not paying attention to all things is not having attachment to all things, like that with ten purities. The fifth ground begins with abandoning ten things, like this, being born falsely, shaving hair and wearing saffron robes is abandoning association with householders; thinking that one should not generate a stingy mind in order for these sentient beings to become the happiness of my merit.
Tibetan
གི་ཁྱིམ་ལ་འཁྲེས་པ་སྟེ་སེར་སྣ་བྱེད་པ་སྤོང་བ་དང༌། ཉན་རང་གི་སེམས་ནི་འདུ་འཛིན་ཏེ། དེར་སྐྱེ་བའི་གནས་སྤོང་བ་དང༌། ནང་དང་ཕྱིའི་ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པར་མི་མཐོང་བ་ནི། རིམ་པ་ལྟར་བདག་ལ་བསྟོད་པ་དང༌། ཕྱིའི་ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བ་ནི་གཞན་ལ་བརྙས་པ་སྟེ། སྨོད་པ་སྤོང་བ་དང༌། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། བདེ་འགྲོ་ལ་ཡང་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་ན་འཕགས་པའི་ལམ་དང་བྱང་ཆུབ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་སྤོངས་བ་དང༌། རློམ་སེམས་དང་ཁེངས་པ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བ་ནི་རློམ་སེམས་སྤོངས་པ་དང༌། ཁེངས་པ་སྤོངས་པ་དང༌། དངོས་པོ་རྣམས་མི་དམིགས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤོང་བ་དང༌། བློ་ངན་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བ་དང༌། དུག་གསུམ་གྱི་དངོས་པོ་མ་མཐོང་བ་ནི་ཉོན་མོངས་བཟོད་པ་སྟེ། རང་དགར་འཇོག་པ་སྤོང་བ་དང༌། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་སྤང་བྱའི་ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་ནི་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་ས་ལྔ་པ་ཡང་དག་པར་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ས་དྲུག་པ་ནི། གཉེན་པོ་དུ་ཞིག་རྫོགས་ཤིང༌། སྤང་བྱའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས། ས་དྲུག་པ་ཐོབ་ཅེ་ན། གཉེན་པོ་དྲུག་རྫོགས་ཤིང༌། སྤང་བྱ་དྲུག་སྤངས་པས་འཐོབ་སྟེ། རྫོགས་པར་བྱ་བ་གཉེན་པོའི་ཆོས་ནི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གོ །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སློབ་མ་ཉན་ ཐོས་ལ་དགའ་བའི་སེམས་སྤངས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསེ་རུ་རང་སངས་རྒྱས་ལ་དགའ་བའི་སེམས་དཔའ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དོན་ལ་སྐྲག་པའི་སེམས་སྤངས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སློང་བ་པོས་བསླངས་ན་སེམས་མི་ཞུམ་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདོག་པ་ཀུན་གཏང་ཡང༌། སེམས་མི་དགའ་བ་མེད་པ་དང༌། རང་ཉིད་དབུལ་ཡང་སློང་མོ་བ་མི་སྤོངས་བ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་ཕྱིན་ཆད་དྲག་ཏུ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང༌། སེམས་ཅན་དུ་མི་བྱེད་པས་ས་དྲུག་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡང་དག་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ས་བདུན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉེས་པ་སྤོང་ཚུལ་དང༌། ཡོན་ཏན་རྫོགས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཉི་ཤུ་སྟེ། བདག་དང་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དང༌། སྲོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། བདག་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆད་པར་འཛིན་པ་དང་རྟག་པར་འཛིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཆོས་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་བ་དེ་རྟག་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མའི་འདུ་ཤེས་མི་བྱ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོ
Chinese
舍弃贪恋家室，即舍弃吝啬；声闻缘觉之心是执着，舍弃于彼等处受生；不能如实见内外诸法，是依次赞叹自己；不能如实随见外境诸法，是轻蔑他人，即舍弃谩骂；杀生等，尚且能中断善趣，何况圣道与菩提？故舍弃不善业道十种；未见任何能生起骄慢与傲慢之法，即舍弃骄慢，舍弃傲慢；不缘诸事物，即舍弃颠倒；舍弃恶念，即舍弃怀疑；未见三毒之体性，即安忍烦恼，舍弃放任自流；如是所说之当舍弃的十种法，如是断除后，便能如实获得第五地。第六地是：圆满了多少对治，以及完全舍弃了当舍之法，才能获得第六地呢？圆满了六种对治，以及舍弃了六种当舍之法才能获得。所要圆满的对治之法是六度。因为不是菩提之道，所以舍弃喜爱弟子声闻之心；因为是菩提之道，所以是喜爱独觉的菩萨；因为不是菩提之道，所以舍弃畏惧利他之心；因为不是菩提之心，所以乞丐乞讨时，内心不沮丧；因为不是菩提之道，所以即使舍弃一切财物，内心也不会不悦；自己贫穷也不会舍弃乞讨者，从发起最初发心后，猛烈地布施；不作有情想，因此第六地现前，获得真实之果。第七地有二：舍弃过患之方式，以及圆满功德之方式。初者是二十种：不应执著我与有情，不应执著命，不应执著补特伽罗，因为我等彼等是无有实体无所依的缘故。不应执著断灭与常恒，因为任何法不生，故不会变成常断二边。不应作意于相，因为一切
English
Abandoning attachment to household, that is, abandoning miserliness; the mind of Hearers and Solitary Realizers is clinging, abandoning birth in those places; not seeing internal and external dharmas as they truly are is praising oneself in turn; not truly seeing external dharmas is despising others, that is, abandoning reviling; killing and so on, even interrupt the good realms, what to say of the noble path and Bodhi? Therefore, abandon the ten paths of unwholesome actions; not seeing any dharma that can generate pride and arrogance is abandoning pride, abandoning arrogance; not focusing on things is abandoning perversion; abandoning evil thoughts is abandoning doubt; not seeing the nature of the three poisons is enduring afflictions, abandoning letting go; these ten dharmas to be abandoned as described, having abandoned them, one can truly attain the fifth ground. The sixth ground is: how many antidotes are perfected, and having completely abandoned the dharmas to be abandoned, can one attain the sixth ground? Six antidotes are perfected, and having abandoned six dharmas to be abandoned, one can attain it. The antidotes to be perfected are the six perfections. Because it is not the path to Bodhi, abandon the mind that delights in disciples and Hearers; because it is the path to Bodhi, it is the Bodhisattva who delights in Solitary Realizers; because it is not the path to Bodhi, abandon the mind that fears benefiting others; because it is not the mind of Bodhi, when a beggar begs, the mind is not discouraged; because it is not the path to Bodhi, even if one gives away all possessions, the mind will not be displeased; even if one is poor, one will not abandon beggars, from the moment of generating the initial Bodhicitta, give generously and fiercely; not thinking of sentient beings, therefore the sixth ground manifests, attaining the true fruit. The seventh ground has two aspects: the way to abandon faults, and the way to perfect qualities. The former is twenty: one should not cling to self and sentient beings, one should not cling to life, one should not cling to the person, because self and so on are without substance and without support. One should not cling to annihilation and permanence, because any dharma does not arise, therefore it will not become the two extremes of permanence and annihilation. One should not focus on characteristics, because everything