Tibetan
།ཉོན་མོངས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་འགག །ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་ལས། །མ་གྲོལ་མི་གྲོལ་གྲོལ་མི་འགྱུར། །འཕགས་པས་བཤད་པ། ཡང་དག་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡི། །སེམས་ཀྱི་གེགས་སུ་རྟག་འགྱུར་གང༌། །དུས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་དེ། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་མ་རིག་འདོད། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་བརྒྱད་པོ་ཡོད་པར་འདོད། །བག་ཆགས་ནུས་པ་གནས་ངན་ལེན་ཞེས་པ། །རྣམ་གྲངས་ཉིད་ཡིན་དེ་འདྲ་རགས་པ་ནི། །ནང་དང་མི་གསལ་བ་ཡི་ས་བོན་དང༌། །རྒྱུ་དང་ས་བོན་སྐྱེད་བྱེད་ཞེས་བརྗོད་དེ། །མངོན་པར་བརྗོད་པའམ་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ནི། །ཡིད་རྟོག་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བའི་ས་བོན་ཡིན། །འཇིག་ལྟའམ་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ནི། །བདག་འཛིན་གྱིས་བགོས་བདག་འཛིན་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད། །ལས་སམ་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་བག་ཆགས་ནི། །སྐྱེ་འཆི་འབྱོར་རྒུད་བདེ་སྡུག་ས་བོན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ས་བོན་སྣ་ཚོགས་དེས་ཤེས་ནུས། །བསྡུ་ན་ཀུན་བྱང་ས་བོན་གཉིས་སུ་འདུས། །འཛིན་གཉིས་བག་ཆགས་ཞེས་པའང་གཟུང་འཛིན་ནོ། །ཡང་ན་རྒྱུ་མཐུན་རྣམ་སྨིན་བག་ཆགས་གཉིས། །དགེ་ལས་དགེ་བ་སྐྱེ་སོགས་རྒྱུ་མཐུན་ཏེ། །དགེ་ལས་ལུང་མ་བསྟན་སོགས་རྣམ་སྨིན་ནོ། །ལུང་མ་བསྟན་དང་ཉོན་ཡིད་མཚུངས་ལྡན་དང༌། །ཟག་མེད་དགེ་རྣམས་རྒྱུ་མཐུན་ཁོ་ནར་འདོད། །ཕྱི་མ་ལ་ནི་དབང་སྒྱུར་མ་གཏོགས་སོ། །འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་དང༌། །འཁོར་དང་ལམ་གྱི་གཞིར་འགྱུར་ཀུན་གཞི་སྟེ། །ངོ་བོ་ནང་གི་གསལ་རིག་ཁྱབ་པའི་དངོས། །རྒྱུ་ནི་བག་ཆགས་གསར་རྙིང་ཀུན་འདུས་པ། །འབྲས་བུ་གནས་དོན་ལུས་སུ་སྣང་བ་ཅན། །ལས་ནི་ས་བོན་གསར་རྙིང་ཐམས་ཅད་འཛིན། །རྣམ་འགྱུར་རྣམ་ཤེས་བདུན་སོགས་ཆོས་ཀུན་ལྡན། །དམིགས་པ་རང་དང་འབྲས་བུ་ཀུན་ལ་དམིགས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནུས་པའི་ཚུལ་དུ་ གནས། །དབྱེ་བ་རྣམ་སྨིན་ས་བོན་གཉིས་སུ་འདོད། །ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་བདུན་གྱི་བདག་པོ་རུ། །དབང་པོས་རྣམ་རིག་དབང་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། །ཡིད་ཤེས་ལ་ནི་ཉོན་ཡིད་བདག་པོར་འདོད། །དམིགས་པའང་ཡུལ་ལྔ་ཆོས་དང་ཀུན་གཞིའོ། །གཏོད་བྱེད་དེ་མ་ཐག་ཡིན་རིགས་འདྲ་རྣམས། །འདས་མ་ཐག་པའང་དེར་འདོད་འོན་ཀྱང་རྒྱུ། །རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཀྱང༌། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང༌། །གཅིག་ནི་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །གཉིས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན། །ཉེ་བར་སྤྱོད་དང་ཡོངས་སྤྱོད་དང༌། །དེ་ཡི་འཇུག་བྱེད་སེམས་ལས་བྱུང༌། །རང་གི་ཁམས་ལ་གཉིས་སྣང་ཞིང༌། །མ་རིག་ཉོན་མོངས་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །འཇུག་པའི་རྣམ་རྟོག་རབ་འབྱུང་སྟེ། །རྫས་གཉིས་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན། །དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་ནི། །རང་གི་དབྱིངས་ལ་གནས་ལྡན་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་མེད་པ། །འཇུག་སྟེ་པགས་དང་མདའ་བཞིན་ནོ། །སེམས་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། །དད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བར་འདོད། །ཉོན་མོངས་དགེ་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན། །སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དང༌། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཅན་དུ་འཇུག །དེ་ལ་སྣང་དེ་ཡོད་དང་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་ལས་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང༌། །ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཀྱང་བག་ཆགས་བསྐྱེད། །དགེ་ཆོས་རྣམ་པར་རྟོག་ལས་མི་རྟོག་འབྱུང༌། །དེས་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ས་བོན་འཇོམས། །མ་རིག་རྣམ་རྟོག་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་བཟློག །ཡང་ན་གཉིས་སྣང་བསྲབས་པས་མ་རིག་བཟློག །དེ་སྤངས་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་བྱ་བྱེད་བྲལ། །འཁོར་བ་འཇུག་ལྡོག་ཚུལ་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས། །ངེས་འབྱུང་མཐར་ཐུག་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་སྒོ། །ཞེས་པ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་སྒྲུབ་པ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ཆོས་ལྔ་བསྟན་པ་ནི། ། སྒྲ་དང་ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བའི་རང་བཞིན་གྱི། །བརྗོད་པའི་གནས་ཀྱི་སྤྱི་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། །དེ་ལ་བླ་དྭགས་ཚིག་སྤྱི་མིང་དུ་བརྗོད། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཆོས་རྣམས་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཡང་དག་ཤེས་པ་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་གཉིས། །བག་ཆགས་སྣང་བརྙན་སྣ་ཚོགས་མཚན་མ་དང༌། །ཀུན་བརྟགས་གང་ཡིན་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱ་སྟེ། །རང་བཞིན་དང་ནི་གཟུགས་བརྙན་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །རྟོག་དང་མ་རྟོག་གསལ་དང་མི་གསལ་ལས། །མཚན་བཅས་མཚན་མེད་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་སུ་འདོད། །དེ་བཞིན་ཆོས་ལྔ་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བས་ལྔ། །དངོས་པོའི་མིང་དང་དེ་བཞིན་འབྲེལ་བའི་མིང༌། །བསྡུས་དང་ཐ་དད་གྲགས་དང་མ་གྲགས་ཏེ། །མིང་གི་དབྱེ་བ་དྲུག་ཏུ་མ་འདུས་མེད། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱང༌། །མཚན་ལས་བྱུང་དང་མཚན་མེད་རྣམ་རྟོག་གམ། །ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་ནམ། །ཡུལ་ལ་འཇུག་དང་ཚོལ་བ་པོ་དང་ནི། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་རྣམ་རྟོག་གསུམ་དུ་འདུས། །རྟོག་དང་ཤེས་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་སྟེ། །མིང་ནི་བརྟགས་ཡོད་རྒྱུ་མཚན་ཕལ་ཆེར་ཡང༌། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཉི
Chinese
烦恼一同生起并止息，从近边的烦恼中，未解脱、不解脱、不会解脱，圣者所说。对于正直之义趣入的，恒常变为心之障碍的，一切时中生起的那，视为不杂染的无明。因此，认为有八识。习气、能力、恶性种子，只是名称而已，那样粗大的，是内在和不明显的种子，称为因和生种者。显说或戏论的习气是，心识散于境的种子。坏聚见或我见之习气是，由我执所分，生起我执自身。业或有支的习气是，生老病死、兴衰、苦乐之种子。能知烦恼种子之多种，若摄集则归为俱生和遍行二种种子。执二习气也即是能取和所取。或者因同习气和异熟习气二者。从善产生善等是因同，从善产生无记等是异熟。无记和染污意相应，以及无漏之善，只认为是因同。对于后者，除了自在以外。轮回存续期间的识，以及成为轮回和道之基础的是阿赖耶识，自性是内在的明觉周遍之事物，因是新旧习气全部聚集，果是显现为住处之义的身体，业是执持一切新旧种子，相是具有七识等一切法，所缘是缘自身和一切果，行相是一切以能力的方式存在。分类为异熟和种子二者。阿赖耶识是七识的主人，根识是根识等之，意识则是染污意之主人。所缘也是五境、法和阿赖耶识。能生起者是紧随其后的同类，紧随其后的也认为是彼，然而却是因。至尊者也说：非真遍计所执是，心和心生三界，于彼见义之识，彼之差别由心生，一是缘之识，二是近行者，近行和普行，以及彼之行持由心生。
English
Afflictions arise and cease together, from the near afflictions, not liberated, not liberated, will not be liberated, as the noble ones said. That which constantly becomes an obstacle to the mind, engaging in the true meaning, that which arises at all times, is regarded as unmingled ignorance. Therefore, it is believed that there are eight consciousnesses. Habit, ability, and predisposition are just names; such gross ones are the inner and unclear seeds, called cause and seed-producer. Manifest or discursive habit is the seed of mind wandering in objects. The habit of destructive view or self-view is divided by self-grasping, generating self-grasping itself. The habit of karma or existence is the seed of birth, death, prosperity, decline, happiness, and suffering. Various seeds of affliction can be known by this. If gathered, they are included in the two seeds of co-emergent and pervasive. The habit of two graspers is also the grasped and the grasper. Or the two habits of similar cause and maturation. From virtue, the arising of virtue, etc., is similar cause; from virtue, the arising of unspecified, etc., is maturation. Unspecified and afflicted mind are associated, and uncontaminated virtues are considered only as similar cause. For the latter, except for mastery. The consciousness that continues as long as samsara exists, and the basis of samsara and the path, is the Alaya, its nature is the inner clear awareness pervading thing, the cause is the accumulation of all new and old habits, the result is the appearance as the body that is the meaning of the abode, the action is holding all new and old seeds, the aspect is possessing all dharmas such as the seven consciousnesses, the object is focusing on itself and all results, the mode is existing in the manner of all abilities. The distinction is considered as two: maturation and seed. The Alaya consciousness is the master of the seven consciousnesses, the sense faculties are the sense consciousnesses, and the mind consciousness is considered the master of the afflicted mind. The object is also the five objects, dharma, and the Alaya. The generator is the immediately following similar kind. The immediately preceding is also considered as that, but it is the cause. The venerable one also said: Unreal conceptualization is mind and mental factors, the three realms, in that, the consciousness seeing meaning, its distinction arises from the mind, one is the consciousness of condition, the second is the near-acting one, near-acting and all-acting, and its acting arises from the mind.
Chinese
嗡。自身之界现二相，无明烦恼相伴随，生起入之分别念，是为遣除二物性。获得所缘之差别，因具安住自身界，彼性不现为二相，入如皮与箭一般。心识现为二相性，如是贪著及其他，视为信仰及其他。烦恼善法非有无，心识显现为多种，入于多种之体性。于彼显现有与无，是故非为法之性。由分别念生业及痛苦，业及痛苦亦复生习气，善法分别念生无分别，彼能摧毁二相之种子。无明分别念遮止业及苦，或以二相转薄而遮止无明，彼等断除业及痛苦无能作，如是了知轮回之入与出。解脱究竟无我二之门。如是建立八识聚之决定义理之论，即第四品。大乘中宣说五法者： 声与意之动摇自性之，言说处之总相是为因，于彼增益词总说为名，心及心生诸法是分别。如是真如超离言说境，唯是圣者智慧之行境。真实了知等持后得二，习气显现种种相及，遍计所执为何名为因，自性以及影像即是因。由分别与无分别、明与不明，立名有相无相二种因。如是五法自性之差别有五，事物之名以及关联之名，总摄差别，有名与无名，名之差别无不摄于六种。分别念之差别虽无边，然摄于从相生与无相分别，或烦恼与非烦恼，或入于境与寻求者，及个别分别之三种分别念。分别与了知实有之，名是假有，因则多数是，如是真如是胜义有性。
English
Oṃ. The two appearances manifest in one's own realm, ignorance and afflictions accompany each other, the conceptual thoughts that enter arise greatly, and it is to eliminate the nature of two substances. The distinction of the object of focus is obtained because it possesses dwelling in its own realm. That very nature does not appear as two, entering like skin and an arrow. Mind appears as two, likewise attachment and so on, are considered to appear as faith and so on. Afflictions and virtuous dharmas are neither existent nor non-existent. Mind appears in various ways, entering into various forms. In that, the appearance is either existent or non-existent, therefore it is not the nature of dharma. From conceptual thought arise actions and suffering, and actions and suffering also create habits. From virtuous dharmas and conceptual thought arises non-conceptual thought, which destroys the seeds of dualistic appearance. Ignorance and conceptual thought reverse actions and suffering, or by thinning the dualistic appearance, ignorance is reversed. Abandoning that, actions and suffering are free from doing and being done. Thus, one knows the manner of entering and reversing samsara. The door of definitive emergence and ultimate selflessness. This is the fourth chapter, which establishes the definitive reasoning for establishing the eight aggregates of consciousness. In the Great Vehicle, the five dharmas are taught: The general characteristic of the place of expression, which is the nature of the movement of sound and mind, is the cause. In that, the general term for words is called name. Mind and mental phenomena are all conceptual thoughts. Suchness is beyond the realm of expression, it is only the realm of activity of the wisdom of the noble ones. Correct knowledge has two aspects: meditative equipoise and subsequent attainment. Habits, appearances, various signs, and whatever is imputed are called causes. Self-nature and images are causes. From conceptual and non-conceptual, clear and unclear, two causes are posited: with signs and without signs. Likewise, the five dharmas have five distinctions of their own nature. The name of a thing and likewise the name of relation, condensed and different, famous and not famous, the distinctions of names are all included in six. Although the distinctions of conceptual thought are endless, they are included in conceptual thoughts arising from signs and without signs, or afflicted and non-afflicted, or entering into objects and seekers, and three conceptual thoughts of individual distinction. Conceptual thought and knowledge are substantially existent, name is imputedly existent, and most causes are, likewise, suchness is truly existent.