Tibetan
ར་འགྱུར། །ཆོས་ཀུན་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པའི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་གཞི་སྟེ། །དེ་བས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དེ། །དམ་པ་དག་ལ་ངས་བཤད་དོ། །ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི། །རྣམ་ཤེས་བདུན་དང་ལྡན་པར་ཡང༌། །འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་འཇུག་སྟེ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་བཟློག་པར་འགྱུར། །སེམས་ནི་རང་བཞིན་དང་བ་སྟེ། །རྙོག་པར་བྱེད་པ་ཡིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་དང་བཅས་པའི་ཡིད། །རྟག་ཏུ་བག་ཆགས་འདེབས་པར་བྱེད། །ཡིད་ཀྱི་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །བག་ཆགས་དྲི་མ་བཞིན་དུ་ལྟོས། །སེམས་ནི་རས་ཡུག་དཀར་པོ་འདྲ། །བག་ཆགས་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཛེས་སོ། །རྒྱན་སྟུག་ལས། ཇི་ལྟར་ཟླ་བ་སྐར་ཚོགས་དང༌། །ལྷན་ཅིག་མཁའ་ལ་གནས་པ་ལྟར། །རྣམ་ཤེས་རྣམས་དང་ཀུན་གཞི་ཡང༌། །དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ལུས་ལ་གནས། །ཇི་ལྟར་འོ་མ་གྱུར་པ་ན། །ཡོན་ཏན་ཞོ་དང་དར་བར་གནས། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང༌། །རྣམ་པར་གྱུར་ན་གཟུགས་ལྟར་གནས། །ཐེག་ཆེན་མདོ་ལས་རྒྱས་པར་གཞན་ཡང་བསྟན། །སྡེ་པ་ཀུན་ལ་གྲགས་པའི་མདོ་སྡེ་ནི། །གཅིག་ལས་འཕྲོས་པར་ཀུན་གཞིའི་མིང་གིས་བསྟན། །རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཕལ་ཆེན་སྡེ་ལུང་ལས། །འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཕུང་པོ་ས་སྟོན་སྡེའི། །རྣམ་སྨིན་རྣམ་ཤེས་མང་བཀུར་གོས་དམར་པའི། །སྲིད་པའི་ཡན་ལག་རྣམ་ཤེས་གནས་བརྟན་སྡེའི། །དེ་སོགས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ལུང་མང་ཡོད། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་བཤད་པ། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང༌། །བརྫུན་ཡང་བདེན་པ་ལྟ་བུར་ནི། །འགྲོ་དང་འོང་བས་རྣམ་གཡོ་ཞིང༌། ། རྟག་ཏུ་སྲིད་པ་གསུམ་པོ་ལེན། །ཀུན་གཞི་ཡོད་དེ་བག་ཆགས་གནས་ཡོད་ཕྱིར། །བག་ཆགས་འཇོག་པ་ལས་གཞན་ཀུན་གཞི་མེད། །དེ་ཡོད་ན་ནི་དེ་ཉིད་འགྲུབ་པ་སྟེ། །མིང་ཙམ་ལ་ནི་མཁས་རྣམས་རྩོད་པས་ཅི། །འོན་ཀྱང་གཞན་ལ་རིག་པས་འཐད་པ་མེད། །མེད་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་སྟོན། །ས་བོན་གནས་མེད་ཆགས་སོགས་འབྱུང་མི་རིགས། །འབྱུང་ན་དགྲ་བཅོམ་ལ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །ཉོན་ཡིད་ཀུན་གཞི་མེད་ན་མེད་ཕྱིར་དང༌། །ཚོགས་དྲུག་མི་བརྟན་ཡང་ཡང་རྒྱུན་ཆད་ཕྱིར། །དབང་པོ་གཟུགས་བཅས་གཟུགས་མེད་ཁམས་གནས་སྐབས། །མི་འདོད་བེམ་པོར་ཤེས་པའི་ས་བོན་ནི། །འདེབས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མེར་མེར་པོ་ཡི་ཤེས་པ་ཡིད་མིན་ཏེ། །དུས་གསུམ
Chinese
ར་འགྱུར། 一切诸法种子之， 阿赖耶识即是也， 因此阿赖耶识者， 我为具德者宣说。 取受之识深且细， 一切种子如河流， 若执为我则不宜， 此未向诸稚童宣。 如来藏性亦复然， 亦与七识相应合， 二取能令极趣入， 以正知性能遮止。 心性本来即清净， 能令染污即是意， 与诸意识相应意， 恒常熏染诸习气。 由意之识所生起， 习气应观如垢染， 心如白绢之体性， 诸习气令不庄严。 《庄严经》云： 犹如月亮与星群， 一同安住于虚空， 诸识以及阿赖耶， 如是共同安住身。 犹如牛乳已变坏， 乳酪醍醐功德住， 如是阿赖耶识者， 若已转变如色住。 大乘经中广说余， 各部皆知之经部， 说从一出以基名， 根本识于大众部， 轮回存有蕴地授， 异熟识于多敬赤， 有支识于上座部， 如是大小乘经多。 圣者龙树亦曾说： 如是阿赖耶识者， 犹如虚妄似真实， 以去来而令动摇， 恒常取受三有也。 有阿赖耶因有习气住之故， 除却安立习气外无阿赖耶， 若有彼者则彼即能成办也， 唯名之上智者何须作诤论？ 然于他人以理不应许， 于无有者说损害于有者说成办， 种子无处生等不应理， 若生则阿罗汉亦将成彼也。 若无染污意阿赖耶亦无故， 六聚不稳亦再再断绝故， 根有色无色界位之时， 不欲顽物识之种子者， 若植则成太过之过失也。 昧尔昧尔之识非是意， 三时
English
Ra 'gyur. The ālaya-vijñāna is the seed of all dharmas. Therefore, I have explained this ālaya-vijñāna to the noble ones. The receptive consciousness is profound and subtle. All seeds flow like a river. It is not appropriate to conceive of it as a self. I have not shown this to children. The essence of the Tathāgata is also endowed with the seven consciousnesses. The two apprehensions enter well, and are reversed by complete knowledge. The mind is naturally clear, and what makes it turbid is the mind. The mind, together with the consciousnesses, constantly plants habitual tendencies. Habitual tendencies arising from the mind's consciousness should be seen as stains. The mind is like a white cloth, which is not beautiful because of the habitual tendencies. From the *Ghanavyūha Sūtra*: Just as the moon and the stars dwell together in the sky, so the consciousnesses and the ālaya dwell together in the body. Just as when milk is transformed, the qualities of yogurt and butter remain, so the ālaya-vijñāna, when transformed, remains like form. Other extensive explanations are given in the Mahāyāna sūtras. The sūtras known to all schools state that the ālaya is named as arising from one. The fundamental consciousness, according to the teachings of the Mahāsāṃghika school, and as long as saṃsāra exists, the aggregates according to the Haimavata school, the vipāka-vijñāna according to the Sarvāstivāda school, the bhavaṅga-vijñāna, a limb of existence, according to the Sthavira school, and so on, there are many teachings in the Hīnayāna and Mahāyāna. The noble Nāgārjuna also said: Likewise, the ālaya-vijñāna is like a falsehood that seems true. It is agitated by going and coming, and constantly takes the three realms. The ālaya exists because habitual tendencies reside there. There is no ālaya other than the establishment of habitual tendencies. If that exists, then that itself is accomplished. Why should the wise argue over mere names? However, it is not reasonable to admit it to others. Show what harms the nonexistent and what establishes the existent. It is not reasonable for seeds to arise without a place to reside. If they arise, then even an arhat would become that. If there is no afflicted mind, then there is no ālaya, because the six aggregates are unstable and constantly interrupted. At the time of the sense faculties, with and without form, and the realms, to plant the seeds of consciousness as unwanted inanimate objects would be too extreme. The consciousness of *mer mer po* is not the mind, the three times
Tibetan
་འདུས་མ་བྱས་སོགས་དམིགས་མི་ནུས། །སེམས་ཡིད་མེད་ཕྱིར་དེ་ལ་རྐྱེན་མ་ཚངས། །བརྒྱལ་དང་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་དང་གཉིད་འཐུག་ལ། །ཤེས་པ་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ། །གཉིད་དང་བརྒྱལ་ལ་ཤེས་མེད་མངོན་སུམ་འགལ། །ཤེས་མེད་ལུས་བཅད་ན་ཡང་སྡིག་མེད་འགྱུར། །གཞན་ལའང་ཤེས་པ་ཡོད་དེ་སད་འགྱུར་ཕྱིར། །སྲོག་ཀྱང་སེམས་དང་ལུས་ཀྱི་སྦྱཽར་འཕྲོད་དེ། །དབང་ཤེས་ཆ་ཤས་ཉི་ཚེ་ལས་གཞན་མེད། །ཡིད་ཤེས་གཟུགས་ནི་རྟེན་པ་མིན་ཕྱིར་རོ། །སེམས་མེད་སྐབས་ལས་སད་པའི་སེམས་དེ་ནི། །ཀུན་གཞི་མེད་ན་ཉེར་ལེན་མེད་པར་འགྱུར། །དང་པོར་འཇུག་པའི་དུས་ཀྱི་དེ་མིན་ཏེ། །འགགས་ཤིང་དུས་གཞན་བར་དུ་ཆོད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིར་མི་མཚུངས་ཏེ། །མེ་ཡིས་བར་མེད་བསྲེག་པར་བྱེད་པ་དང༌། །བར་མེད་ཐོས་སོགས་བརྗེད་པར་མི་འགྱུར་བཞིན། །བརྒྱལ་སོགས་འབྱུང་བའི་སྟོབས་ལས་སེམས་འགག་ན། །འབྱུང་གཞན་དབང་ལས་སྐྱེ་བར་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་འབྱུང་བའི་བྱེད་ཅན་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སེམས་མེད་སེམས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ཡིན། །ཚོགས་དྲུག་མེད་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ ལས་གཞན་མིན། །འདི་མེད་ན་ནི་ལས་འབྲས་མི་རུང་སྟེ། །ལས་ནི་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་འགག་ཕྱིར་ཏེ། །ས་བོན་གནས་མེད་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་མྱོང༌། །འདོད་པའི་སེམས་ལས་བསམ་གཏན་མི་འབྱུང་པས། །འདི་མེད་ས་བོན་གནས་མེད་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། །འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་ལམ་དེ་དང་འདྲ། ཁ་ཅིག་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཚངས་པའམ། །གཙོ་བོ་འདོད་པ་རྣམས་དང་མཚུངས་ཞེས་སྨྲ། །གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པོ་སེམས་འདི་ལ། །བཏགས་ཞེས་གསུངས་ཕྱིར་ཕྱོགས་མཚུངས་འདོད་པའང་ཡིན། །ཀུན་ཏུ་མཚུངས་མིན་གཙོ་བོ་བེམ་པོ་རྟག །བྱེད་པོ་ལུས་སེམས་གཉིས་ཚོགས་འགྲོ་བ་རྟག །འདི་ནི་གསལ་རིག་མི་རྟག་བག་ཆགས་ཅན། །རང་གི་འདོད་པས་མིན་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཆེ། །ས་བོན་ཀུན་ལྡན་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུ་ནི། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་འཆར་འགྱུར་ལོ། །ཐམས་ཅད་པ་ནི་རིགས་ལ་བརྗོད་པ་སྟེ། །གཞན་ཏུ་ཕན་ཚུན་སོ་སོའི་དེ་ལྡན་འགྱུར། །འདི་འབྲལ་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་ནི། །བག་ཆགས་ས་བོན་ལོགས་སུ་ཡོད་མི་དགོས། །བག་ཆགས་ཡོད་ཀྱང་རྐྱེན་གྱིས་རིམ་པས་འཆར། ཁ་ཅིག་རྐྱེན་དེའང་རྟག་ཏུ་གནས་དགོས་ཏེ། །བག་ཆགས་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཕྱིར་ལོ། །དེ་ལ་རྐྱེན་གཞན་གཉིས་པའང་གནས་མོད་ཀྱི། །ས་བོན་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་གསལ་མིན་ཏེ། །རང་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་བྱེད་དེས་གསལ་འགྱུར། །རྐྱེན་སོགས་རྒྱུ་ནི་
Chinese
无为法等无法观想，心意若无，则彼不具足因缘。昏厥、等持二者及熟睡时，若有觉知，则成立此有。于睡眠及昏厥，现量相违无知。无知时断截身体，亦无罪业。于他者亦有觉知，因其醒转之故。命根乃心与身之结合，唯是少分根识，此外更无他物。意识非是色法所依，故如是说。无心之时，从彼醒来之心识，若无阿赖耶识，则将不成近取因。非是最初入定时之心识，因其已灭，且与他时中断之故。彼与前后刹那并不相同，犹如火焰无间焚烧，以及无间听闻等不会遗忘一般。若因昏厥等生起之力而令心识止息，则将成为由其他生起之力量所生，心识之本体将成为生起之作用者。是故，无心乃是心识之变异。既无六识，故非阿赖耶识之外。若无此，则业果将不成立，因业于造作之后立即灭尽之故，若种子无处可依，则如何感受果报？从欲界心识无法生起禅定，若无此，则种子无处可依，又如何生起？世间与出世间道亦是如此。某些人说，阿赖耶识与梵天或自在天等同。经中说，自在天是造作者，此心识亦被安立为自在天，故亦可认为与彼等相同。然并非完全相同，自在天是常有的物质，造作者是身心二者之集合，有情是常有的。此（阿赖耶识）是明了、觉知、无常且具有习气者，且非由自身意愿所致，故有极大差别。因具足一切种子，故果实、显现一切将恒常显现。一切是指就种类而言，否则将成为各自具有彼等。对于此等分离等差别，无需另外存在习气种子。纵然存在习气，亦由因缘而次第显现。某些人认为，彼因亦须恒常存在，因其具足一切习气之故。彼处亦存在其他第二因，然仅有种子并不显现，而是由自生之作意令其显现。因等乃是原因
English
Uncompounded things and the like cannot be visualized. If there is no mind, then the conditions are not complete. In fainting, samadhi, and deep sleep, if there is consciousness, then it is established that this exists. In sleep and fainting, the absence of consciousness is directly contradictory. Even if the body is cut off when there is no consciousness, there will be no sin. Others also have consciousness because they wake up. Life is the union of mind and body, and there is nothing other than a small part of the sense consciousness. Mind consciousness is not dependent on form, so it is said. The consciousness that awakens from a state of mindlessness will not have a proximate cause if there is no alaya consciousness. It is not the consciousness at the time of the initial entry, because it has ceased and is interrupted by other times. It is not the same as the previous and subsequent moments, just as fire burns without interruption, and hearing and the like are not forgotten without interruption. If the mind ceases due to the power of fainting and other occurrences, then it will be born from the power of other occurrences, and the essence of the mind will become the agent of occurrence. Therefore, mindlessness is a transformation of the mind. Since there are no six consciousnesses, it is not other than the alaya consciousness. Without this, karma and its results will not be possible, because karma ceases immediately after it is done. If the seed has nowhere to stay, how can one experience the fruit? Samadhi cannot arise from the mind of desire. Without this, how can the seed grow if it has nowhere to stay? The paths of the world and beyond are the same. Some say that the alaya consciousness is the same as Brahma or Ishvara. It is said in the scriptures that Ishvara is the creator, and this mind is also established as Ishvara, so it can also be considered the same as them. But it is not exactly the same. Ishvara is a permanent substance, the creator is the collection of body and mind, and sentient beings are permanent. This (alaya consciousness) is clear, aware, impermanent, and has habits, and it is not caused by one's own will, so there is a big difference. Because it has all the seeds, the fruit, and all appearances will always appear. All refers to the category, otherwise they will each have them. For these differences such as separation, there is no need for separate habit seeds. Even if there are habits, they will gradually appear due to conditions. Some think that the condition must always exist, because it has all the habits. There is also another second condition there, but the seed alone does not appear, but the attention that arises from itself makes it appear. Conditions and other causes are the reason