Tibetan
རང་ལས་བྱུང་མོད་ཀྱང༌། །རྐྱེན་ནི་རྟག་ཏུ་རང་ལ་གནས་པ་མིན། །ཆོས་ཀུན་སེམས་འདིའི་མཐུ་ལས་སྣང་མོད་ཀྱང༌། །དེ་དག་འདི་དང་གཅིག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་སྐྱོན་འདི་གནས་པ་མིན། །དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་རིག་ངོར་ངེད་ཀྱང་འགོག །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚུལ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ལྷག་བརྗོད་ཡིན། །སྐྱ་རེངས་དང་པོའི་དུས་ནའང་ས་བོན་ཀུན། །ཡོད་མོད་ཡིད་བྱེད་སྐྱེས་པས་མིག་གཟུགས་ཤར། །དེ་ཤར་བས་ན་གཞན་དག་སད་མ་ནུས། །དེ་འོག་སྒྲ་ལ་ཡིད་ནི་གཏད་པ་ ན། །སྔ་མའི་ནུས་ཉམས་ཕྱི་མ་སད་པར་བྱེད། །སྣོད་ནང་དངོས་པོ་མི་འདྲ་དུ་མ་བཅུག །གཅིག་ཕྱུང་ཐམས་ཅད་ཕྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། །གཅིག་ཚིག་ན་ནི་ཀུན་ཀྱང་ཚིག་འགྱུར་སོགས། ཁྱོད་ཀྱི་རིག་པའི་རྣམ་འགྱུར་འདི་ལ་ལྟོས། །ཀུན་གཞི་ཡོད་དེ་ཆགས་སོགས་འདི་དག་ལ། །དབང་ཡུལ་རྣམ་ཤེས་ལས་གཞན་ཤེས་པའི་རྒྱུ། །ཡོད་དེ་དེ་དག་ཚོགས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བ། །མཐོང་ཞིང་རེས་འགའ་དེ་ལས་སྐྱེ་མཐོང་ཕྱིར། །ཉིན་རེ་ལན་རེ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ནི། །དུས་གཅིག་ལན་མང་བྱས་པའི་ཐོས་པ་བས། །ལྷག་པར་བྱང་བ་ལ་སོགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །བག་ཆགས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་ངེས་ཤེས་ལན་གཅིག་སྐྱེས་པ་ཡང༌། །རྐྱེན་གཞན་མེད་ཀྱང་གལ་ཏེ་མི་མཐུན་མེད། །ཡུན་རིང་ལོན་ན་ལྷག་པར་བརྟན་པ་མཐོང༌། །བག་ཆགས་རྙིང་པ་གསོ་དང་གསར་བ་ནི། །གཉིས་ཀ་ཡོད་ལ་དུས་མཉམ་བག་ཆགས་བགོ །དེ་ནུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཕན་ཆད་ལའོ། །ཞེ་སྡང་ཡོད་དུས་སེམས་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པར། །འཆར་གྱི་དེ་ཡི་རྗེས་ཐོགས་དེ་མ་ངེས། །དེ་དེའི་རྣམ་པ་གསལ་དུས་མི་འཇོག་པར། །ནུབ་དུས་ས་བོན་འཇོག་པ་ངོ་མཚར་རྨད། །ངོ་བོ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་སྟེ། ཁྱད་པར་བསྐྱེད་དང་རྟེན་ལ་ངེས་པ་མེད། །རྒྱུ་ཡི་འཇོག་མཚམས་རྣམ་པ་དུ་མའི་ཕྱིར། །རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གཞུང་དང་འདི་མི་འགལ། །གཅིག་ཅར་རིགས་མི་མཐུན་སྐྱེ་ཡང༌། །ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སེམས་གཅིག་གིས། །ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་གཞི་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་མིན། །མེད་པ་སྔར་ནུས་མེད་ཕྱིར་དང༌། །ཕྱིས་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ཕྱིར། །རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྔར་ཡོད་ཡིན། །ཞེས་པའང་ངོ་བོ་སྐྱེད་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིད་མེད་གྱུར་ནའང༌། །འཇིག་ལྟར་མཚུངས་ལྡན་དགེ་བ་མི་སྲིད་འགྱུར། །སྙོམས་འཇུག་གཉིས་ལའང་ཁྱད་པར་མེད་འགྱུར་རོ། །བདག་འཛིན་རྒྱུན་ བརྟན་པ་ཡང་མི་འཐད་འགྱུར། །མདོ་ལས། ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིད་རྟག་ཏུ་ནི།
Chinese
虽从自性生，然缘非恒常住于自。诸法虽从此心力显现，然彼等与此非一故。汝所说之过失此非住，胜义谛观择智前吾亦遮。于因缘之理汝乃过言也，初曦之时一切种子，虽有然由作意生故眼识现。彼现故而其他未能醒，彼后于声作意专注时，前者力衰后者令醒也。器内盛装诸多不同之物，出一则一切皆出，一毁则一切皆毁等。观汝理智之变相，阿赖耶识有，然贪等此等，境识乃从阿赖耶识之外识之因。有，然彼等聚亦不生，见且偶尔见从彼生故。每日一次作意者，胜于一时多次所闻者，见其尤为清净等故，习气成熟乃成立也。如是决定识一次生起者，虽无他缘然若无相违，若历时长久见其尤为稳固。滋养旧习气与新习气，二者皆有且同时分摊习气，彼力于第二刹那以后也。嗔恨生起时心亦于彼之相，显现然彼之后随之不决定。彼彼之相明显时不存留，没落时却存留种子甚为稀奇。生起体性之因果有先后，然于生起差别与所依无决定。因之存留界限有诸多相，理智自在与此不相违。纵然同时生起不同之族类，然由极明之心一者，令其能力衰退之故，非从阿赖耶识之外生。无者先前无力故，其后亦不亲近故，诸因皆先前已存在，如是亦是生起体性者。若纵然成无有染污意，然如坏聚见之俱生善则不成，二定亦将无有差别也。我执恒常 稳固亦将不应理，经中云：染污意恒时乃。
English
Although arising from its own nature, conditions do not always remain in oneself. Although all phenomena appear from the power of this mind, they are not one with it. This fault you speak of does not reside here, and we also refute it before the wisdom that discerns ultimate truth. You have overstated the case regarding the nature of cause and condition. Even at the time of the first dawn, all seeds are present, but the eye-consciousness arises because of attention. Because it arises, others cannot awaken. When attention is then directed towards sound, the power of the former diminishes and the latter is awakened. Many different things are placed inside a container; when one is taken out, all are taken out, and when one is destroyed, all are destroyed, and so on. Look at this transformation of your intellect. The all-ground consciousness exists, and for these such as attachment, the object-consciousness is the cause of consciousness other than the all-ground consciousness. It exists, but even when they gather, they do not arise, and sometimes we see them arising from it. Doing it in mind once a day is better than hearing it many times at once, because we see that it becomes especially clear, and so on. The ripening of habitual tendencies is thus established. Similarly, even if a single instance of definitive cognition arises, even without other conditions, if there is no contradiction, it is seen to become especially stable over a long period of time. Nourishing old habitual tendencies and new ones, both exist, and habitual tendencies are divided simultaneously. That power is from the second moment onwards. When anger is present, the mind also appears in its form, but it is not certain that it will follow after it. It is very strange that it does not remain when its form is clear, but leaves a seed when it declines. The cause and effect that generate the essence are sequential, but there is no certainty about generating differences and the basis. Because there are many aspects to the limits of the cause's existence, the lord of intelligence does not contradict this. Even though dissimilar types arise simultaneously, because a single, very clear mind diminishes their power, they do not arise from other than the all-ground consciousness. Non-existent things are powerless before, and do not approach closely afterwards, so all causes are pre-existent. This is also what generates the essence. Even if the afflicted mind ceases to exist, the co-emergent virtue of the perishable aggregate view will not arise, and there will be no difference between the two attainments. The constant stability of self-grasping will also be unreasonable. The sutra says: The afflicted mind is always.