Tibetan
ད། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་མ་ནོར་དང༌། །གཞན་མིན་ཆོས་ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་དང༌། །ཆོས་གནས་སྐྱོན་མེད་ཡང་དག་མཐའ། །བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ། །འཇིག་མེད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མིན་དང༌། །འགྱུར་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ནི། །རྣམ་བྱང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དང༌། །དུས་ཀུན་པ་དང་ཕྱིར་མི་ལྡོག །དེ་ཕྱིར་དུས་དང་རྟོག་ལས་འདས། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་སྨིག་སྒྱུ་དང༌། །ཆུ་ཟླ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། །བྲག་ཆ་མིག་ཡོར་གཟུགས་བརྙན་དང༌། །སྤྲུལ་པ་བཞིན་ནོ་བརྫུན་པ་དགུ། །དེ་ལས་ལོག་པ་དོན་དམ་ཡིན། །བརྟགས་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་མིན། །ཀུན་བརྟགས་ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་འདྲ། །དེ་ལས་ལོག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད། །རྟག་ཏུ་ཡོད་དེ་མི་འཇིག་ཕྱིར། །ནོར་བར་སྣང་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད། །སྒྱུ་འདྲ་དེ་ལས་ལོག་པ་ནི། །མ་ནོར་ཕྱིན་ལོག་གདོད་ནས་མེད། །གཞན་དུ་གནས་ལ་གཞན་སྣང་ཕྱིར། །སྨིག་སྒྱུ་འདྲ་བའི་ཆོས་སྤངས་པ། །གཞན་མིན་དུས་གཞན་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་མིན་ལ་བདག་པོར་སྣང༌། །ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་དགག་དོན་དུ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཚུལ་ཏེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཉིད་བརྗོད། །དོན་མེད་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་འདྲ། །སྟོབས་སོགས་རྣམ་ བྱང་ཆོས་ཀུན་ཀྱི། །དོན་དམ་རྒྱུ་ནི་དབྱིངས་སུ་བསྟན། །དོན་ཡོད་ཕྱིར་ན་དེ་བཅད་དོ། །བྲག་ཆ་ལྟ་བུར་ཡིན་ཐུང་བ། །ལོག་པས་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སངས་རྒྱས་བྱུང་རུང་མ་བྱུང་རུང༌། །དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ། །མ་ངེས་ངོ་བོ་མིག་ཡོར་འདྲ། །དེ་སྤོང་ཕྱིར་དུ་སྐྱོན་མེད་བསྟན། །ངེས་པ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཏེ། །རྟོགས་ན་བྱང་ཆུབ་ལ་ཞུགས་པའོ། །གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་རྣམ་འཕོ་བ། །མེད་ཕྱྀར་ཡང་དག་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་ལ། །ཡུལ་དང་བློ་ཡི་འཕོ་འགྱུར་མེད། །རྟོག་གེ་ལས་འདས་བསམ་མི་ཁྱབ། །སོ་སོ་རང་རིག་སྒྲ་རྟོག་སྤངས། །སེམས་ཡིད་འདུ་བྱེད་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས། །སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་གདོད་ནས་དག །མདོ་ཚིག་ལ་འཁྲུལ་འཇིག་རྟེན་སྟོབས་ལྡན་ཟེར། །ལུས་གཙང་བ་དང་བདག་ཡུན་གནས་པ་དང༌། །འཇིག་རྟེན་བྱེད་པོས་བྱས་པར་ཁས་ལོངས་ཤིག །ཀུན་ལ་མཐུན་པར་སྣང་བ་རྙེད་པར་དཀའ། །ཉོན་མོངས་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་འདི་ལ་དཔྱད། །ཆོས་ཀུན་མ་ལུས་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ལ། །ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ཁོ་ནར་དཔྱད་པས་ཅི། །རང་ལྡོག་ཉིད་ནས་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་ནི། །རྗེས་མཐུད་རྣམ་རྟོག་ཡོད་མེད་ཁྱད་ཅི་ཡོད། །གཉིས་པ་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཕྱིར་དང༌། །དེ་ལའང་རྗེས་མཐུད་མེད་ན་མཚུངས་ཕྱིར་
Chinese
ད། །如是性及无错乱，非异法性法界性，法住无垢真实边，名为了知不可思议界。 无坏不颠倒，不变自性即，清净法之因性，恒时及不退。 是故超脱时与念，如梦幻术阳焰，水月乾闼婆城，山谷光影镜像及，化现如是九虚妄。 离彼之外是胜义，若考察之不如所显。 遍计诸法如梦幻，离彼之外是如是性，恒时存在故不坏。 以显现错乱故，一切法如幻，离彼之外者，乃是无错乱，本初即无颠倒。 住于异处而显现异，故舍弃如阳焰之法，即是非异，以时异不转变故。 非为自性而显现为我，如水中月，为遮遣之义故，乃是诸法之实况，于自性说为法性。 如无义之乾闼婆城，力等清净诸法之，胜义因显示为界，以有义故而遮断彼。 如山谷回音般，为有边际，乃以错乱而安住之体性。 无论佛陀出世与否，于一切时中皆圆满成就。 不定自性如眼翳，为遣除彼故说为无垢。 具有决定真实之义，若证悟则趣入菩提。 如镜像般转变，以无有故是真实边，于彼真如胜义中，无有境与识之转变。 超越分别念，不可思议，各别自证，舍弃言语分别。 心意作意行境法，如化现般本初即清净。 经句错谬，说为世间具力者，应许身体清净及我恒常，并为世间造作者所造。 难得与一切相符之显现，应考察此烦恼与智慧。 一切法无余，自性为智慧，何需仅考察烦恼分别念？ 若自还即是智慧，则有无随逐分别有何差别？ 第二者亦是智慧故，且于彼亦无随逐，故相同。
English
Da. Suchness and non-erroneous, non-otherness, dharma-nature, dharmadhatu, dharma-abiding, flawless, ultimate truth, are called the realm of inconceivable knowledge. Imperishable, non-inverted, immutable essence itself, the cause of pure dharma, eternal and irreversible. Therefore, it transcends time and thought. Like dreams, illusions, mirages, moon in water, cities of gandharvas, echoes, optical illusions, reflections, and emanations, these nine are false. Apart from them is ultimate truth. If examined, it is not as it appears. All imputed dharmas are like dreams. Apart from that is suchness. It always exists because it is imperishable. Because all dharmas appear as erroneous, they are like illusions. Apart from that is non-erroneous, without inversion from the beginning. Because it dwells elsewhere and appears as other, abandoning dharmas like mirages is non-otherness, because it does not change with time. Appearing as self where it is not self, like the moon in water, for the purpose of negation, it is the reality of all dharmas. Dharma-nature is spoken of as essence itself. Like the meaningless city of gandharvas, the ultimate cause of pure dharmas such as strength is shown as the realm. Because it is meaningful, it is cut off. Like an echo, it is finite, with the nature of abiding in error. Whether a Buddha appears or not, it is perfectly accomplished at all times. Uncertain essence is like an optical illusion. To abandon that, flawless is shown. It has the meaning of definite truth. If realized, one enters enlightenment. Like a reflection, it transforms. Because it does not exist, it is the ultimate truth. In that very suchness, in ultimate truth, there is no transformation of object and mind. Beyond conceptual thought, inconceivable, individually self-aware, abandoning words and thoughts. Mind, intellect, intention, the objects of experience, dharmas, like an emanation, are pure from the beginning. Confused by the sutra words, they say the world is powerful. Accept that the body is pure, the self is eternal, and it is made by the creator of the world. It is difficult to find an appearance that agrees with everything. Examine this: afflictions and wisdom. All dharmas without exception, their nature is wisdom. Why only examine afflictions and conceptual thoughts? If self-reversal itself is wisdom, what difference does it make whether there are subsequent conceptual thoughts or not? The second is also wisdom, and because there is no subsequent pursuit in it, they are the same.
Tibetan
རོ། །གདོད་ནས་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་དེ་མི་སྲིད། །སྐད་ཅིག་དེ་ཡང་དུས་མཐའ་མི་མངོན་པས། །བྱ་རྫོགས་ཡིན་ན་ལས་བྱེད་མངོན་སུམ་མཐོང༌། །དང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་དེས་བསགས་པའི། །ལས་རྣམས་ཟག་པ་མེད་པའི་ལས་སུ་ཐལ། །རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་དགོས་པས་ལོགས་སུ་སྨོས། །སྙམ་ན་མི་འགལ་འོན་ཀྱང་བརྡ་དོན་འཁྲུལ། །རང་བཞིན་ཤེས་ན་དེ་འགག་དེ་ཡོད་ན། །རང་བཞིན་མི་ཤེས་ཕྱིར་ན་དེ་གཉིས་འགལ། །ཆོས་དེ་ལས་གཞན་ཆོས་ཉིད་བཙལ་མེད་ སོགས། །ལུང་ལ་འཁྲུལ་ནས་གནས་ལུགས་ཡིན་འདོད་རྨོངས། །ཐབས་མཁས་ཁྱད་པར་ལྡན་པས་བསྒྱུར་བ་ན། །ལམ་དུ་འགྱུར་བར་ཀུན་ལ་གྲགས་བཞིན་འདོད། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་རྫོབ་གྱི། །མཐའ་གཉིས་སེལ་དང་སྤོང་བའི་ཚུལ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་ཡོད་དོ། །འདི་ནི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཚུལ། །འཁོར་འདས་སོགས་ལའང་འདི་ལྟར་སྦྱཽར། །རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་གློ་བུར་གྱིས། །སྟོང་དང་རྣམ་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱི་མི་སྟོང་པ། །ཤིན་ཏུ་ཐུན་མོང་མིན་པ་སྟེ། །འདི་ནི་དོན་དམ་ཁོ་ན་ལ། །མཐའ་གཉིས་སེལ་བའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ལ་ཡོད་དང་མེད་ལ་མེད་ཤེས་པ། །གནས་ལུགས་ཚུལ་ལ་རྗེས་མཐུན་ཤེས་པ་ཡིན། །རང་གི་མཚན་ཉིད་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་དང༌། །བརྡ་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །ཡོད་མེད་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་དབྱེ་བར་བྱ། །དང་པོའང་དོན་དམ་མཚན་མ་ད་ལྟ་བར། །ཡོད་པའི་དབྱེ་བས་གསུམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །མཚན་མ་མིང་ལས་དོན་ནི་མ་ནོར་དང༌། །བརྡ་ནི་དོན་ལ་མིང་དུ་མ་ནོར་བ། །མ་སྐྱེས་འགགས་ཟིན་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་དང༌། །གཏན་མེད་ཀུན་རྫོབ་མེད་དང་དོན་དམ་མེད། །མེད་པའི་ཚུལ་ཡང་སོ་སོར་དབྱེ་བར་བྱ། །སེམས་ནི་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་འདོད། །དེ་ནི་གློ་བུར་ཉེས་པས་མ་རུང་བྱས། །ཆོས་ཉིད་སེམས་ལས་གཞན་པའི་སེམས་གཞན་ནི། །འོད་གསལ་མ་ཡིན་རང་བཞིན་ལ་བརྗོད་དོ། །ཆོས་མེད་པ་དང་དམིགས་པ་དང༌། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་མེད་རྣམ་དག །སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་འདྲ་བ་དང༌། །དེ་བཞིན་ནམ་མཁའ་འདྲར་ཤེས་བྱ། །ཆོས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི། །འཁོར་བ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས། །རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཐེག་གསུམ་གྱི། །མྱ་ངན་ལས་ནི་འདས་པའོ། ། དེ་ལ་ཆོསཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། །གཉིས་དང་ཇི་ལྟར་མངོན་བརྗོད་པར། །སྣང་བའི་ཡང་དག་མིན་པ་ཡི། །ཀུན་རྟོག་པ་དེ་མེད་སྣང་ཕྱིར། །དེས་ན་ཡང་དག་མིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཐམ
Chinese
若！本初第一刹那不可能，彼刹那亦不显现时边故，若事究竟则作业现见。若初为智慧，则彼所积之业，应成无漏之业。虽是自性，然以必要故别说，如是思惟则不相违，然则名言义理相混淆。若知自性，则彼灭彼有，故不识自性，是故二者相违。法异于彼，无有可寻之法性等。于教理颠倒，妄想为实相。以具善巧方便之差别而转变，如是转为道用，如是之理，普为人知。 非为真实，乃是遍计所执，于彼二者皆非有，此乃瑜伽现观中，遣除二边及舍弃之理。空性于此乃是有，于彼亦是有，此乃二谛无别之理。轮回涅槃等亦如是配合。以具分别之偶发性，空与无分别之法性，无上法之非空性，乃为极不共之法。此乃仅于胜义谛中，遣除二边之理。知有为有，知无为无，是为如实知晓实相之理。以自相、共相，以及名相、因相、果相之差别，应区分有无等之差别。初亦胜义，相亦至今，以有之差别而分为三。相者，名与义不混淆，名者，义与名不混淆。无生与已灭，一与无一，以及永无、世俗无、胜义无，亦应分别区分无之体性。心恒常欲求自性光明，然为突发之过患所损。法性异于心之外之心，非光明，乃是自性之说。无法与对境，以及无有普 contamination 之清净，幻化等同，如是应知如同虚空。以法而作区分者，乃是轮回，以法性而作区分者，乃是三乘之涅槃。如是，法之体性者，二者及如何显现宣说，显现之非真实，遍计所执，彼无故显现，是故非为真实。彼亦一切
English
Ro! It is impossible for the very first moment from the beginning. Since that moment also does not reveal the end of time, if the action is complete, the agent is seen directly. If the first is wisdom, then the actions accumulated by it should become actions without outflows. Although it is self-nature, it is said separately because it is necessary. If you think like this, it is not contradictory, but the meaning of the words is confused. If you know the self-nature, then it ceases and it exists. Therefore, you do not know the self-nature, so the two are contradictory. Dharma is different from that, there is no Dharma nature to be found, etc. Confused about the scriptures, it is foolish to think it is reality. By transforming with the distinction of skillful means, it is said that it is transformed into the path. This is known to everyone. It is not real, but is a completely conceptualized object. Both of them are not present in it. This is the method of eliminating the two extremes and abandoning them in the yoga perception. Emptiness is present in this, and it is also present in that. This is the method of the two truths being inseparable. Samsara and Nirvana, etc. are also combined in this way. With the accidental nature of distinction, the nature of emptiness and non-distinction, the non-emptiness of the supreme Dharma, is an extremely uncommon Dharma. This is only in the ultimate truth, the method of eliminating the two extremes. Knowing existence as existence, and knowing non-existence as non-existence, is to truly know the nature of reality. The differences between existence and non-existence, etc., should be distinguished by the characteristics of self, the characteristics of generality, and the characteristics of names, causes, and results. The first is also the ultimate truth, and the characteristics are still present. It is divided into three by the difference of existence. The characteristic is that the name and meaning are not confused, and the name is that the meaning and name are not confused. Unborn and already destroyed, one and not one, and eternal non-existence, conventional non-existence, and ultimate non-existence, should also be distinguished separately. The mind always desires the self-nature of luminosity, but it is damaged by sudden faults. The mind other than the Dharma nature, which is different from the mind, is not luminosity, but is said to be self-nature. Without Dharma and object, and without the purity of complete contamination, illusions are similar, and should be known to be like space. What is distinguished by Dharma is Samsara, and what is distinguished by Dharma nature is the Nirvana of the three vehicles. Thus, the nature of Dharma is two and how it appears and is spoken. The appearance is not real, the completely conceptualized object, it appears because it is absent, so it is not real. That is also everything