Tibetan
ན་དུ་གྲུབ་གྱུར་ན། །ཤེས་པ་རྟོགས་པ་མེད་མི་འགྱུར། །འདི་ལ་སུ་ཞིག་བློ་ལྡན་ཞིང༌། །ཞི་བ་ཐོབ་པ་གྲུབ་པ་ཡི། །ཆོས་ཀུན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ། །དེ་ལྟར་དོན་རྣམས་སྣང་ཕྱིར་དང༌། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་བ་ལ། །དོན་ཀུན་སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་ཡང༌། །དོན་མེད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་རིག་མེད། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ། དྲུག་གིས་གཅིག་ཆར་སྦྱར་བ་ན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། །དྲུག་པོ་དག་ ཀྱང་གོ་གཅིག་ན། །གོང་བུའང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། །དེ་ནི་གཅིག་ནའང་ཡུལ་མིན་ལ། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་དུ་དུ་མའང་མིན། །དེ་དག་འདུས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །རྣམ་པའི་གྲངས་བཞིན་ཤེས་པ་ཡོད་འདོད་ན། །རགས་པ་བཞིན་དུ་དཔྱད་པས་འཇིག་པར་འགྱུར། །དུ་མ་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ངོར་བདེན་ན། །སྣ་ཚོགས་ངོ་བོར་སྣང་བའི་དངོས་གཅིག་ལ། །དངོས་གཅིག་བདེན་ན་རྣམ་པ་མང་པོ་བརྫུན། །རྣམ་པ་བདེན་ན་དངོས་གཅིག་ཉམས་པར་འགྱུར། །འཕགས་པ་ནཱ་གརྫུ་ནས་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་ཐོག་དང་དབུས་བརྟག་དགོས། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གསུམ་བརྟག་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་གནས་པ་མིན། །ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་ཡང༌། །སྐད་ཅིག་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ། །ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་དག །རང་གཞན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཆ་མེད་ཡུལ་ཕྲད་ཤེས་ན་ནི། །ཕྲད་རྗེས་རིགས་པས་ཆ་མེད་འགལ་བ་ཡིན། །མ་ཕྲད་ཤེས་པར་འགལ་ལ་གཅིག་པར་ཞུགས། །འཇུག་དང་ཞུགས་ཟིན་ཕྱིར་ན་ཆ་བཅས་སོ། །བདག་མེད་གཏན་ཚིགས་གཙོ་བོ་གཉིས་སུ་མཐོང༌། །དངོས་རྣམས་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་གང་ཕྱིར་འདི། །ཆོས་ཡིན་གཅིག་དང་དུ་མར་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་རྩ་སྦྱོར་འགོད་བྱ་སྟེ། །ཕྱོགས་ཆོས་གཅིག་འགོག་ཚུལ་རྣམས་སྔར་བསྟན་ཟིན། །དུ་མ་གཅིག་གཅིག་བསགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཅིག་མེད་ཕྱིར་ན་དུ་མ་ཁེགས་པ་ཡིན། །དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའང་སྟེ། །དུ་མར་སྣང་བ་དུ་མའི་ཕྱིར་ན་བརྫུན། །གཅིག་ན་བདེན་པ་སྲིད་ཀྱང་གཅིག་མི་སྲིད། །སྤྱོད་ཡུལ་གྱུར་ལ་ཕུང་གསུམ་ཡོད་མ་ཡིན། །གཅིག་མིན་དུ་མ་མིན་པས་བརྫུན་པར་གྲུབ། ཁྱབ་སྒྲུབ་དཔེ་ནི་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་ཏེ། །རང་བཞིན་ཡོད་མིན་དེ་ནི་མེ་ལོང་ལས། །གཞན་མིན་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་མིན་ཕྱིར་ཞེས་འགོད། །མཚན་ཉིད་མི་མཚུངས་ཕྱིར་ན་གཅིག་པ་མིན། །གཅིག་གི་གོ་སར་གཉིས་མེད་ཕྱིར་གཞན་མེད། །སྐབས་འདིའི་བདེན་མེད་དོན་ནི་མངོན་སུམ་གྲུབ། ། དེ
Chinese
若于彼成办，则识与觉受无有不成者。于此谁具慧，获得寂静成办者。于一切法作意时，如是诸义显现故，于不分别智慧行，一切义无显现故，应领会无义。是故无有识。论师所说：六者一时结合时，极微尘分成为六。彼等六者亦为一，聚亦成极微尘。彼于一亦非境，亦非众多极微尘。彼等亦非聚集，如是极微尘不成立故。若欲如相之数而有识，如粗大般以理分析则坏灭。众多识于一之境真实者，于显现种种体性之物一上。物一真实则众多相虚假，相真实则物一坏灭。圣者龙树亦云：如何刹那有边际，如是应观察初与中。如是观察三刹那故，世间非刹那而住。初、中、末亦，应如刹那般思维。初、中、末，亦非自他所生。若识无分与境相合而知，则相合之后，以理与无分相违。未相合则与识相违而入于一，入与已入故，则为有分。无我之理，见为二主要。诸法以自性不成立，何以此，是法，以一与多不成立故。如是应安立理之根本结合，遮遣一方之法，已于先前宣说。众多由一一个积累所生故，无一故则众多遮止。彼二体性亦互相违，显现众多以众多故则为虚假。一则有真实之可能，然一不成立。于行境，无有三蕴。非一非多故，成立为虚假。周遍成立之譬喻为镜中影像，自性有无，彼从镜中，安立为非他非一不成立故。体相不相似故则非一，于一之位无二故则无他。此时之无实义，现量成立。
English
If it is accomplished in that, then there will be no non-becoming of knowledge and perception. Who here is wise, an achiever who has attained peace. When contemplating all dharmas, thus all meanings appear, because in the non-conceptual wisdom practice, all meanings do not appear, therefore, one should understand the meaninglessness. Therefore, there is no consciousness. As said by the teacher: When six are combined at once, the finest dust particles become six. If those six are also one, the aggregate also becomes a fine dust particle. That is not an object even if it is one, nor is it many fine dust particles. Those are also not aggregates, because fine dust particles do not arise in this way. If one wants knowledge according to the number of aspects, like the gross, it will be destroyed by analysis. If many knowledges are true in the face of one, then on one thing that appears as various entities. If one thing is true, then many aspects are false, if aspects are true, then one thing is destroyed. The noble Nagarjuna also said: How can a moment have an end, likewise, one should examine the beginning and the middle. Thus, because of examining three moments, the world does not abide for a moment. The beginning, middle, and end, should also be thought of as moments. The beginning, middle, and end, are also not from self or other. If consciousness knows the object by contacting the indivisible, then after contact, it contradicts the indivisible by reason. If not in contact, it contradicts consciousness and enters into one, because of entering and having entered, it is divisible. The reason for selflessness is seen as two main ones. Because things are not established by their own nature, why is this, it is a dharma, because it is not established as one or many. Thus, one should establish the root combination of reason, the ways of refuting one side of the dharma have already been explained earlier. Because many arise from the accumulation of one by one, because there is no one, therefore many are refuted. Those two entities also contradict each other, appearing as many, because of many, it is false. One may have the possibility of being true, but one is not established. In the realm of experience, there are no three aggregates. Because it is neither one nor many, it is established as false. The example of pervasive establishment is the image in a mirror, whether its nature exists or not, that is from the mirror, it is established as neither other nor one. Because the characteristics are not similar, therefore it is not one, because there is no two in the place of one, therefore there is no other. The meaning of non-truth in this case is established by direct perception.
Tibetan
་ཕྱིར་ཐ་སྙད་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་འདོད། །གཅིག་དང་དུ་མར་མེད་ན་རྫས་དངོས་མིན། །དེར་ཡོད་གང་རུང་ལས་གཞན་མ་དམིགས་ཕྱིར། །དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་རང་བཞིན་མེད་པས་ཁྱབ། །གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ཏེ་ཕྱི་ནང་དངོས་འདི་ཡང༌། །དེ་དང་བྲལ་ཕྱིར་དེ་མེད་ཅེས་བཀོད་པས། །རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིན། །འོན་ཀྱང་ལུགས་འདི་དོན་ལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། །དོན་གྲུབ་ན་ནི་ཚིག་ལ་ཁྱད་པར་མེད། །ཡན་ལག་གཉིས་ལྔ་ཅི་འདོད་སྦྱོར་དུ་རུང༌། །ངོ་བོ་འགོག་པ་རིགས་པའི་རྩ་བ་འདིའོ། །ཁྱད་པར་འགོག་པ་མཐའ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་སྟེ། །དངོས་རྣམས་སྐྱེ་མེད་བདག་སོགས་མི་སྐྱེའི་ཕྱིར། །མིག་སོགས་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་ཡོད་ཕྱིར་དང༌། །སྐྱེ་བ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །བདག་གིས་བྱེད་ན་བྱེད་པོ་མ་སྐྱེས་པས། །མེད་ཕྱིར་དེ་ཡིས་བྱེད་པ་ག་ལ་རུང༌། །རང་ཉིད་གྲུབ་ན་བསྐྱེད་བྱེད་དགོས་པ་མེད། །མ་གྲུབ་པས་ནི་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པར་བྱེད། །གཞན་ལས་མིན་ཏེ་ས་བོན་ལ་ལྟོས་ཕྱིར། །དེ་མི་ལྟོས་ན་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་པ། །མཉམ་གྱུར་ས་བོན་ལ་ཕན་མི་དགོས་ཕྱིར། །ཞིག་ཟིན་གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །མ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་དུས་མཉམ་ཕན་ཚུན་ཉིད། །འགགས་དང་མ་འགག་ལས་གཞན་འགག་བཞིན་པ། །མེད་ཕྱིར་དེ་ལས་སྐྱེས་པའང་མི་རུང་ངོ༌། །རྐྱེན་གཞན་རྣམས་ལས་བྱུང་ཡང་བྱེད་པོ་མིན། །གཞན་སྐྱེས་སྣང་བ་དེ་ནི་བརྟགས་ངོར་ཡིན། །མྱུ་གུའི་དུས་ན་མེད་ཕྱིར་ས་བོན་ཏེ། །རང་མིན་རྒྱུད་གཅིག་གཏོགས་ཕྱིར་གཞན་ཡང་མིན། །ས་བོན་མྱུ་གུ་ཡོད་མེད་ཕན་ཚུན་དུ། །རྣམ་པར་དཔྱད་པས་དེ་ལའང་སྐྱེ་བ་མེད། །གཉིས་སྐྱེ་འདོད་ལ་གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། །སྔོ་སོགས་བཀག་ན་ཁྲ་བོ་མི་འགྲུབ་བཞིན། ། གཉིས་སྐྱེ་རང་དབང་མ་ཡིན་ལྟོས་ལས་གྲུབ། །རྒྱུ་མེད་ནམ་ཡང་སྐྱེ་དང་ནམ་ཡང་མིན། །རེས་འགའ་སྐྱེ་མཐོང་གྲགས་པས་གནོད་པའང་ཡིན། ཁྱབ་སྒྲུབ་དངོས་པོར་སྐྱེ་ན་དེ་བཞིར་ངེས། །དངོས་ལ་རང་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱབ་ཕྱིར་རོ། །བཞི་ལས་མི་སྐྱེ་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ཁྱབ། །རུས་སྦལ་སྤུ་བཞིན་དངོས་པོ་འདི་དག་ཀྱང༌། །དེ་མེད་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་བྱ། །རྟགས་གྲུབ་དུས་ན་དོན་ནི་གྲུབ་ཟིན་པས། །དེ་དེའི་ཐ་སྙད་དངོས་སུ་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ། །ལྟོས་གྲུབ་རིགས་པས་ཀུན་བརྟགས་ཁེགས་མོད་ཀྱང༌། །དངོས་པོའི་ངོ་བོར་དཔྱོད་ན་སྟོབས་ལྡན་མིན
Chinese
因此，想要用名称的理由来成立（观点）。如果不是一和多，就不是实物。因为没有观察到存在于其中的任何一个之外的其他东西。因为那两者互相排斥而存在。这样就想要成立遣返。与一和多分离，遍及于无自性。就像影像一样，这内外之物也是。因为与它分离，所以安立为没有它。想要生起理智的后知。然而，这个宗派是为了显示意义。如果意义成立，那么词句就没有差别。支分二或五，随你喜欢都可以组合。遮止自性是此理性的根本。遮止差别是四边生灭。诸事物是无生的，因为我和其他等不生。眼睛等不从我而生，因为存在，并且，因为见到生依靠其他缘。如果我来做，因为作者未生。因为没有，所以怎么能由它来做呢？如果自己成立，就没有必要产生。如果未成立，又如何产生呢？不是从他而生，因为依赖种子。如果不依赖它，那么因和非因。变得相同，因为不需要利益种子。如果坏灭后从他而生，就会变成无因。如果从未坏灭而生，就是同时互相。从已灭和未灭之外，像已灭一样。因为没有，所以从它而生也不行。即使从其他缘而生，也不是作者。从他而生的显现，那是就观察而言。因为在苗芽的时候没有，所以是种子。因为不是自己，属于同一相续，所以也不是他。种子苗芽，在有无互相之间。通过分别观察，在那上面也没有生。想要二生，是二者的过失。就像如果遮止青等，就不能成立杂色一样。 二生不是自主的，从依赖而成立。无因永远不生，也永远不不生。有时见到生，也是为名声所害。如果周遍成立，事物生，那么决定是那四种。因为事物周遍于自己和他者。从四种不生，周遍于自性无生。就像乌龟毛一样，这些事物也是。因为没有它，所以说没有生。在理由成立的时候，意义就已经成立了。因此，真实地主要成立那它的名称。虽然以依赖成立的理性能够遮止一切遍计，但是，如果观察事物的体性，就没有力量。
English
Therefore, it is desired to establish (the view) with the reason of terms. If it is not one and many, it is not a substance. Because nothing other than any of those existing therein is observed. Because those two exist mutually exclusive. Thus, it is desired to establish negation. Being separate from one and many, it pervades non-self-nature. Like an image, this internal and external thing is also. Because it is separate from it, it is stated as not having it. It is desired to generate intellectual inference. However, this system is for showing the meaning. If the meaning is established, then there is no difference in words. Two or five limbs, you can combine as you like. Negating essence is the root of this reasoning. Negating difference is the four extremes of arising and ceasing. Things are unborn because I and others do not arise. Eyes and so on do not arise from self because they exist, and because seeing that arising depends on other conditions. If I do it, because the agent is unborn. Because it does not exist, how can it be done by it? If oneself is established, there is no need to produce. If it is not established, how can it produce? It is not born from another, because it depends on the seed. If it does not depend on it, then cause and non-cause. Become the same, because there is no need to benefit the seed. If it arises from another after being destroyed, it will become causeless. If it arises from what has not been destroyed, it is simultaneous and mutual. Other than from what has ceased and not ceased, like what has ceased. Because it does not exist, it is not right to arise from it either. Even if it arises from other conditions, it is not the agent. The appearance of arising from another, that is in terms of observation. Because it does not exist at the time of the sprout, it is the seed. Because it is not oneself, belonging to the same continuum, it is also not another. Seed sprout, between existence and non-existence mutually. Through analytical observation, there is no arising on that either. Wanting two births, it is the fault of both. Just as if you block blue etc., you cannot establish variegated. Two births are not autonomous, they are established from dependence. Without cause, it never arises and never does not arise. Sometimes seeing birth is also harmed by fame. If it is pervasively established, things arise, then it is definitely those four. Because things are pervaded by self and other. Not arising from the four, it pervades self-nature unborn. Like turtle hair, these things are also. Because it does not have it, it is said that there is no birth. When the reason is established, the meaning is already established. Therefore, the name of that is truly mainly established. Although all imputations can be negated by reasoning established by dependence, if you examine the nature of things, it is not powerful.