Chinese
因为不是常恒，也没有第三种情况，所以不可能成为因缘。从一切烦恼中解脱出来的，断除状态的差别，以及进入和持续的差别，都是由补特伽罗来指示的。如果存在补特伽罗，那么一切要么是不费力的解脱，要么是没有解脱。一和因，以及食者，作者和支配者，主宰的意义和常恒，烦恼和清净的处所，瑜伽士和未解脱与已解脱，对于这些视为我。说了十三种对治的智者。这种我执的对境是自相续的五蕴，以我的方式去看待。因为迷惑，所以分别念不是根深蒂固的，因此对于他人的相续和不属于相续的，也可能产生执我的想法。蕴聚有时是一种，有时是五种等等，可以看到以不确定的方式进入。执为我所也有是坏聚见，主要是在识之外的自他相续，以及资具等等上产生，但不确定。说那是那样的执着方式，实际的对境是不存在的。未经观察，顺应世间而安立补特伽罗，在事物意义上，从来没有存在过，仅仅是在名言谛中假立存在。能见者、有情等等也与此相同，认为在事物和意义上存在是错误的。以颠倒的智慧，与无明有差别，因为众多的无明相互关联，所以一些智者也使用了无明这个词。之前已经说过可以归纳为三种烦恼。龙树也说：如果蕴是我，那么就会有生和灭。如果与蕴不同，那么就会没有蕴的体性。如果天神就是这个人，那么就会是常恒。如果天神与人不同，那么就会是无常。取蕴不是我，它们是生和灭的。取蕴怎么会是取者呢？我不是从取蕴之外，其他地方可以成立的。士夫不是地，不是水，不是火，不是风，不是虚空，不是识，如果不是一切，那么除此之外，士夫是什么呢？《百论》中也说：如果内我是非女，非男，也不是非男非女，那么从不认识之外，你的我是男的吗？
English
Because it is not permanent, and there is no third possibility, it cannot be a condition. The distinctions of cutting off states, which are liberated from all defilements, and the distinctions of entering and continuing, are all indicated by the person. If there is a person, then everything is either effortless liberation or no liberation. One and cause, as well as the eater, the maker and the controller, the meaning of lordship and permanence, the place of defilement and purity, the yogi and the unliberated and liberated, these are regarded as self. Thirteen kinds of antidotal wisdoms are spoken of. The object of this self-grasping is the five aggregates of one's own continuum, viewing them as self. Because of delusion, conceptualizations are not deeply rooted, therefore, it is possible to generate the idea of grasping at self even in the continuums of others and what does not belong to the continuum. Aggregates are sometimes one, sometimes five, etc., and it is seen that they enter in an uncertain way. Grasping at what belongs to self is also the view of the perishable collection, mainly arising in the continuums of self and others other than consciousness, as well as in possessions, etc., but it is not certain. Saying that is the way of grasping, the actual object does not exist. Without investigation, in accordance with the world, a person is established, but in the sense of things, it has never existed, it is merely nominally established as existent. The seer, sentient beings, etc., are also the same, it is a mistake to think that they exist in things and in meaning. With inverted wisdom, there is a difference from ignorance, because many ignorances are interconnected, so some wise people also use the term ignorance. It has already been said that it can be summarized into three defilements. Nagarjuna also said: If the aggregates are the self, then there will be birth and death. If it is different from the aggregates, then there will be no nature of the aggregates. If the god is the same as the person, then it will be permanent. If the god is different from the person, then it will be impermanent. The appropriated aggregates are not the self, they are arising and ceasing. How can the appropriated be the appropriator? The self is not established elsewhere than from the appropriated. The person is not earth, not water, not fire, not wind, not space, not consciousness, if it is not everything, then what is the person other than that? The Hundred Treatises also says: If the inner self is not female, not male, and not neuter, then other than not knowing, is your self male?
Tibetan
སེམས། །སྐྱེས་པ་བདག་མིན་མོ་གཟུགས་མི་འདྲའི་ཕྱིར། །བུད་མེད་མ་ནིང་ལ་ཡང་དེ་འདྲར་ཤེས། །མཚན་ཉིད་འགལ་ལ་དངོས་པོ་གཅིག་པ་ཅི། །འདོད་ལྡན་བདག་ན་ཆགས་བྲལ་དེར་མི་འགྱུར། །བཅིང་བ་བདག་འདོད་ན་ནི་གྲོལ་བ་མིན། །མཚན་ཉིད་འགལ་ཡང་ཡིན་ན་ས་སོགས་ཀྱང༌། །བདག་ཏུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ན་སྣ་ཚོགས་འགལ། །ཚོར་བས་མྱོང་ཕྱིར་མྱོང་བོ་བདག་ཡོད་མིན། །དེ་བདག་ཡིན་ན་ལེན་པོ་ལག་པ་དང༌། །འགྲོ་བོ་རྐང་ཡིན་དེ་ནི་ལེན་འགྲོ་མེད། །ལས་ནི་ལུས་ངག་སེམས་པས་བྱེད་མཐོང་ཕྱིར། །བདག་གིས་མ་བྱས་ཅི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མྱོང༌། །ཆ་ཤས་ལས་གཞན་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ལུས་ངག་སེམས་ནི་ནམ་ཡང་བདག་མ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ཡིན་ན་གཞན་དབང་མི་རྟག་འཁྲུལ། །དུ་མར་ འགྱུར་ཕྱིར་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཁྱབ་པའི་ཚུལ་ལ་ཁྱབ་བྱར་གཅིག་ཡིན་ན། །སྔར་བཤད་སྐྱོན་དང་ཁྱབ་བྱར་མི་གཅིག་ན། །བདེ་སྡུག་བདག་གིས་མྱོང་བ་མེད་པར་འགྱུར། །དགེ་སྡུག་སོགས་དང་མ་འབྲེལ་ལས་འབྲས་དང༌། །བཅིངས་གྲོལ་སོགས་ཀྱང་དེ་ལ་མེད་པར་འགྱུར། །མཆོད་སྦྱིན་བདག་ན་ཡོན་ཏན་བཤེས་གཉེན་ཡང༌། །བདག་གི་འདུ་ཤེས་མཆོད་སྦྱིན་ལ་འཇུག་འགྱུར། །རི་བོའི་འདུ་ཤེས་བྱེ་བྲག་མེད་པ་བཞིན། །སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་ཀྱང༌། བདག་ཅེས་བྱ་བ་བདུད་ཀྱི་སེམས། ཁྱོད་ནི་ལྟ་བར་གྱུར་པ་ཡིན། །འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་འདིས་སྟོང་སྟེ། །འདི་ལ་སེམས་ཅན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་དང༌། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བོས་འདི་ཡི་དབང་སོགས་ལས། །བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས། །ལུས་བདག་ཡིན་ན་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དང༌། །སེམས་བདག་ཡིན་ནའང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དབྱེ། །གཉིས་ཀ་ལས་གཞན་ཡིན་ན་ཕྱི་ནང་ཚོལ། །ཚོགས་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ན་རྫས་སུ་མེད། །བདག་ལ་ལུས་ལྡན་མི་རུང་མཚན་ཉིད་དང༌། །རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་བདག་པོའི་འབྲེལ། །གང་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་སྐྱོན་བཅས་ཕྱིར། །མཚན་ཉིད་སྔར་བཀག་ཕན་ཚུན་བསྐྱེད་པ་མིན། །བསྐྱེད་ན་མི་རྟག་དེ་བཞིན་གཞན་ལྟོས་འགྱུར། །ལུས་རྟེན་ཡིན་ན་བདག་ནི་སྐྱེ་དང་འཇིག །བདག་རྟེན་ཡིན་ན་ལུས་ནི་རྟག་པར་ཐལ། །བདག་ལུས་ཕན་ཚུན་ཡོད་འདོད་བདག་པོའི་འབྲེལ། །གཟུགས་ལ་བདག་ནི་ཕྱི་ནང་ཀུན་མ་དམིགས། །བདག་ལ་གཟུགས་གནས་ན་ནི་འབྲལ་བ་
Chinese
心。因男子非我，与女子形貌各异之故。于妇女、人妖亦当如是知。体性相违，事物如何能一？若贪欲者为我，则离贪者不应成其我。若执缚为我，则非解脱。体性相违，若亦可，则地等亦，成我岂非太过？若彼即是，则与种种相违。因由感觉而领受故，领受者非有我。若彼为我，则取者为手，行者为足，然彼非取行。见业乃身语意所作故，我未作，何故受果？以无有异于分之集合故，身语意永非我。若一切皆是，则成他自在、无常、颠倒。因变为多故，我实无有。若以周遍之理，周遍与所周遍为一，则有前说之过失，若周遍与所周遍非一，则我将不领受苦乐。若与善恶等无关，则业果及，系缚解脱等，于彼亦将不存。若供施为我，则功德、善知识亦，将成我之想，而趋入供施。如山之想无有差别一般。于律藏之理中亦云：所谓我者，乃魔之意。汝乃成见者。此行蕴空寂，其中无有众生。如肢分聚合，依之而称为车。如是依于诸蕴，名言为众生。为最胜他者之义利而精进，且因具有生灭之智故。由众生于此之自在等，知我与彼各异。若身是我，则可分离，若心是我，亦可分心与心所。若异于二者，则内外寻觅。若仅是总聚，则无实体。于我，身之具有不应理，体性及，因果、所依与能依、主之关系。任何皆不合理，以具有过失之故。体性已先遮止，非互相产生。若产生，则成无常，如是亦成他所依赖。若身是所依，则我成生与灭。若我是所依，则身成常。我身互为有，欲求主之关系。于色上，内外皆不见我。若我住于色上，则成相离
English
Mind. Because a man is not the self, due to the difference in appearance from a woman. Understand the same for women and hermaphrodites. How can there be one entity with contradictory characteristics? If the desirous one is the self, then the non-desirous one would not become the self. If bondage is considered the self, then it is not liberation. If contradictory characteristics are also possible, then earth and so on, would it not be too much to be the self? If it is exactly that, then it contradicts various things. Because it is experienced through feeling, the experiencer is not the self. If that is the self, then the taker is the hand, the goer is the foot, but that is not taking and going. Since it is seen that actions are done by body, speech, and mind, why do I experience the result if I have not done it? Since there is no collection other than the parts, body, speech, and mind are never the self. If everything is the self, then it becomes dependent on others, impermanent, and deluded. Because it changes into many, the self does not exist. If, in the manner of pervasion, the pervader and the pervaded are one, then there is the fault mentioned earlier, and if the pervader and the pervaded are not one, then the self will not experience happiness and suffering. If it is unrelated to virtue and vice, then karmic results and, bondage and liberation, etc., will not exist for it. If offering is the self, then qualities and spiritual friends will also become the thought of the self, and will tend towards offering. Like the thought of a mountain without distinction. Also, in the manner of the Vinaya Pitaka: The so-called self is the mind of a demon. You are one who has become a view. This aggregate of formations is empty, there is no sentient being in it. Just as the collection of limbs, relying on them, is called a chariot. Likewise, relying on the aggregates, it is conventionally called a sentient being. Because of striving for the benefit of the most excellent other, and because of having the intellect of arising and ceasing. From the power of beings over this, etc., know that the self is different from them. If the body is the self, then it can be separated, and if the mind is the self, then mind and mental factors can also be separated. If it is other than both, then search inside and outside. If it is just a general collection, then there is no substance. For the self, having a body is not reasonable, characteristics and, cause and effect, the support and the supported, the relationship of the owner. None of them are reasonable, because they have faults. The characteristics have been previously negated, they do not produce each other. If they produce, then it becomes impermanent, and likewise becomes dependent on others. If the body is the support, then the self becomes birth and death. If the self is the support, then the body becomes permanent. The self and body mutually exist, desiring the relationship of the owner. On form, the self is not seen at all, inside or outside. If the self dwells on form, then it becomes separate