Tibetan
་པས་རྣམ་གཞག་འཇིག །དེ་ཙམ་ཁོ་ནས་ངོ་བོ་ལྟོས་མི་འགྲུབ། །རི་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་མེད་པ་བཞིན། །གཡས་ཀྱི་འཇོག་བྱེད་གཡོན་པ་ཡིན་ཞེས་པ། །གཡས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གཡོན་གྱི་རྣམ་གཞག་ལ། །ལྟོས་པར་སོང་གི་དངོས་པོ་ལྟོས་པ་མིན། །དེ་ཕྱིར་རྟེན་འབྲེལ་གཙོ་བོ་བསྐྱེད་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་ཆོས་ལྔ་དང་རང་བཞིན་གསུམ་དང་རྟེན་འབྲེལ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་ པ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།ཕྱིན་ལོག་གཞན་གསུམ་བདག་ལྟའི་གྲོགས་ཡིན་ཏེ། །བདག་ནི་རྟག་ཏུའམ་རེ་ཞིག་གནས་འདོད་རྟག །སྔར་གནས་བདེན་ལས་གཞན་དུ་ཆད་སྙམ་པ། །གང་ཟག་ལ་ལྟོས་རྟག་ཆད་མཐར་ལྟ་འོ། །འདུས་བྱས་ནམ་ཡང་རྟག་པའི་གོ་སྐབས་མེད། །མི་རྟག་པ་ལས་མེད་དང་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས། །སྡུག་བསྔལ་ཅན་ནི་བྱེད་པོར་མི་རུང་ཞིང༌། །མི་རྟག་པ་ལ་བདག་དང་བྱེད་པོ་འགལ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། མི་རུང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ཕྱིར་དང༌། །འགལ་ཕྱིར་རང་ཉིད་མི་གནས་ཕྱིར། །མེད་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ངེས་ཕྱིར་དང༌། །རྗེས་སུ་འཇུག་ཕྱིར་འགག་པའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་འགྱུར་བར་དམིགས་ཕྱིར་དང༌། །དེ་རྒྱུ་ཉིད་དང་འབྲས་བུའི་ཕྱིར། །ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་བདག་པོའི་ཕྱིར། །དག་དང་སེམས་ཅན་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །དང་པོ་ཇེ་བས་ཇེ་ཆེ་དང༌། །རྒྱས་དང་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་དང༌། །འགྱུར་དང་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་དམན་དང་ཁྱད་པར་འཕགས། །འོད་གསལ་བ་དང་འོད་མི་གསལ། །ཡུལ་གཞན་འགྲོ་དང་ས་བོན་བཅས། །ས་བོན་མེད་པའི་ངོ་བོ་དང༌། །གཟུགས་བརྙན་དུ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ། །སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་ལ། །རྒྱུ་དང་ཚད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང༌། །རྒྱས་པ་དོན་མེད་མི་རུང་དང༌། །རྟེན་ཉིད་དུ་ནི་མི་སྲིད་དང༌། །གནས་པ་ལ་ནི་མི་སྲིད་དང༌། །དང་པོ་མི་འཇིག་མཐར་མི་འགྱུར། །དེ་བཞིན་དམན་དང་ཁྱད་པར་འཕགས། །འོད་གསལ་བ་དང་འོད་མི་གསལ། །འགྲོ་མེད་གནས་པ་མི་རུང་དང༌། །ཐ་མ་ཉིད་ནི་མི་སྲིད་དང༌། །སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །འབྱུང་བ་རྣམས་དང་དོན་རྣམ་དྲུག །སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི། །སྐམ་དང་འཕེལ་དང་རང་བཞིན་གྱི། །གཡོ་དང་འཕེལ་དང་འགྲིབ་པའི་ཕྱིར། །འབྱུང་བ་དེ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་དང༌། །ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་གཞི་ཡི་ཕྱིར། ཁ་ དོག་དྲི་དང་རོ་དང་རེག །འདྲ་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་དང་འདྲ། །བུད་ཤིང་རགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །ཇཻ་བས་ཇེ་ཆེར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །སེམས་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར་དྲི་བའི་ཕྱིར། །དེས་
Chinese
以……之名相破。仅凭此并不能成立自性。犹如两山互不依赖。说“右边的施设是左边”，右边的施设依赖于左边的施设，但事物本身并不依赖。因此，说缘起是主要的生起之因。这是关于五法、三自性和缘起之确立的善说，即第五品。 顺逆其他三者是俱生我执的助伴。我执是希望恒常或暂时存在，认为先前存在的是真实的，除此之外会断灭。对于有情来说，是常断二边之见。有为法永远没有恒常的机会。从无常中认识到无我和痛苦。痛苦者不能作为作者，无常与我和作者相违。如是，至尊者以偈颂说：因不容之因所生故，相违故，自性不住故，无故，体性决定故，随行故，坏灭故，完全变化所缘故，彼因性与果之故，执持之故与有者之故，清净与有情随行故，最初渐增渐大故，增长与所依之事物故，变化与完全成熟故，如是低劣与特别殊胜，光明与不光明，前往他方与具种子，无种子之自性，于影像中乃生起，生起十四种，因与量之差别，增长无义不容，所依性中乃不生，安住上乃不生，最初不坏灭，最终不变异，如是低劣与特别殊胜，光明与不光明，无去处安住不容，最终性乃不生，随心而行之故，一切有为法皆为刹那。诸大种与六种意义，所谓刹那者，因干燥与增长及自性之，动摇与增长及衰减故，与彼大种相关故，完全变化是基础故，颜色香味与触觉，相似故，彼与彼相似。因木柴粗大所生故，因渐增渐大所缘故，随心而行故，因询问故，以此。
English
It is refuted by the name of... Only by this, self-nature cannot be established. Like two mountains that do not depend on each other. Saying "the designation of the right is the left," the designation of the right depends on the designation of the left, but the thing itself does not depend. Therefore, it is said that dependent origination is the main cause of arising. This is the fifth chapter, a well-spoken explanation of the establishment of the five dharmas, the three self-natures, and dependent origination. The other three, forward and backward, are companions of the innate ego-grasping. Ego-grasping is the desire to remain constant or temporary, thinking that what existed before is real, and that it will be cut off from it. For sentient beings, it is the view of permanence and annihilation. Conditioned phenomena never have the opportunity to be permanent. From impermanence, one realizes no-self and suffering. A sufferer cannot be an agent, and impermanence contradicts self and agent. Thus, the venerable one said in verse: Because it is born from an impossible cause, because it is contradictory, because its nature does not abide, because it is non-existent, because its essence is determined, because it follows, because it is destroyed, because it is the object of complete change, because it is the cause of that cause and effect, because it is held and because it has an owner, because it is pure and sentient beings follow, because it initially increases and becomes larger, because of growth and the object of dependence, because of change and complete maturation, likewise inferior and especially superior, light and non-light, going to another place and having seeds, the nature of having no seeds, arising in images, arising in fourteen ways, the difference of cause and measure, growth is meaningless and impossible, it is impossible in the nature of dependence, it is impossible to abide, the beginning is not destroyed, the end does not change, likewise inferior and especially superior, light and non-light, no going, abiding is impossible, the final nature is impossible, because it follows the mind, all conditioned phenomena are momentary. The great elements and the six meanings, what is called momentary, because of dryness and growth and the nature of, movement and growth and decay, because it is related to that great element, because complete change is the basis, color, smell, taste, and touch, because they are similar, it is similar to that. Because it is born from coarse firewood, because it is perceived as gradually increasing, because it follows the mind, because of questioning, by this.
Tibetan
ན་ཕྱི་ཡང་སྐད་ཅིག་མ། །སྨྲས་པ། གང་ཞིག་གང་ནའང་ཡོད་མིན་པ། །རྟག་ཅེས་བྱ་བ་མི་འཐད་དོ། །ནམ་མཁའ་དང་ནི་རིགས་སྤྱི་སོགས། །མཁས་པས་བཤད་ཀྱང་རྩོད་པའི་ངོར། །འགྱུར་དངོས་གཅོད་དང་གྲགས་ཕྱིར་ཡིན། །དེ་རྣམས་བརྟགས་ཡོད་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །བློ་ཡིས་བརྟགས་པ་ཁོ་ནར་ཟད༌། །འདི་དག་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་ཅི་སྟེ་མིན་སྙམ་ན། །འདི་ལ་ཁྱད་གཞི་མ་གྲུབ་པས། །འགྱུར་བ་མེད་ཀྱང་འགྱུར་མེད་མིན། །གཞི་མེད་པ་ལ་སྐྱེ་འགག་སོགས། །ཡོད་མེད་གང་ཡང་མི་འཐད་དོ། །མོ་གཤམ་བུ་ལ་སྐྱེ་བ་ནི། །མེད་ཅེས་བཞིན་ཏེ་སྐྱེ་མེད་མིན། །ཆོས་དབྱིངས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ། །གནས་ལུགས་དོན་དམ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། །དེ་འདྲ་འདོད་པའི་སྐྱེ་མེད་ནི། །དོན་དམ་མིན་ཏེ་འདི་དང་མཚུངས། །ཡོད་ཅིང་གྲུབ་ལ་སྐྱེ་བ་ནི། །མེད་ན་སྐྱེ་མེད་ཅེས་བརྗོད་བྱ། །ཡེ་ནས་གྲུབ་ན་སྐྱེ་བ་མེད། །འབྱུང་མིན་གནས་དང་འགག་པ་མེད། །སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ལ་རྫས་ཡོད་དང༌། །བརྟགས་ཡོད་གཉིས་སུ་འདོད་པ་ཡིན། །གནས་པ་ལ་ནི་རྫས་དང་བཏགས། །དོན་དམ་ཞེས་བྱ་དབྱེ་བ་གསུམ། །འོན་ཀྱང་བྱུང་རྗེས་གནས་ན་གནས། །གདོད་མར་གནས་ལ་གནས་པ་མེད། །འགོག་པ་གཉིས་ཀྱང་བྱས་པར་འགྱུར། །འདི་དག་གསར་བ་སྐྱེས་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་ལ་མི་འགག་མེད་པས་ན། །སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ཏེ་འདུས་བྱས་ཡིན། །འགོག་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་གཉིས། །བསྐལ་པར་ལོན་སོགས་ཡོད་པ་སྟེ། །ཐོབ་པ་པོ་དང་དེ་འབྲེལ་ཕྱིར། །དུས་ཀྱི་འཁྲིད་པས་འགྱུར་བ་ཉིད། ། བྱུང་ཡང་སྐྱེས་པ་མིན་སྙམ་ན། །གཟུགས་སོགས་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར། །སྐྱེས་ཀྱང་མི་འཇིག་སྲིད་སྙམ་ན། །དངོས་པོ་རྟག་པ་ཡོད་པར་འགྱུར། །དངོས་མེད་ཡིན་ཡང་གསར་བ་སྐྱེ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་དངོས་པོ་དང༌། །ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་སྙམ་ན། །ཆོས་ཅན་གང་ལ་ཉེར་ལེན་ནམ། །རྫས་མེད་མཚན་གཞིའི་དངོས་མེད་དེ། །ལྟོས་ངོར་འདུས་བྱས་མཚན་ཉིད་ཅན། །བརྟགས་པ་ཙམ་ཡང་སེལ་ངོར་སྐྱེ། །དེ་ལ་རྫས་སུ་སྐྱེ་བ་མེད། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདི་མི་སྐྱེ། །རྫས་སུ་སྐྱེ་འཇིག་ཡོད་པ་ནི། །དངོས་པོ་འདུས་བྱས་རྣམས་ལ་ཡིན། །རིག་དང་སྣང་ངོར་དེ་དག་ལ། །སྐྱེ་འཇིག་འགྱུར་བ་གང་ལས་འགྲུབ། །བརྟགས་པ་འཁྲུལ་བའི་ངོར་བྱས་ན། །དངོས་མེད་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་འདོད། །སྐྱེ་འཇིག་ཡོད་ཀྱང་འདུས་བྱས་ནི། །མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །འདུས་བྱས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང༌། །ལྡན་ཡང་མིན་ཞེས་སུ་ཞིག་སྨྲ། །རྫས་མེད་ལ་ནི་ཉེར་
Chinese
那以后也是一瞬间。 说道：无论什么在任何地方都不存在，称为常恒是不合理的。虚空和种类总相等，即使智者解说，也是为了辩论的缘故，是为了改变事物、断除和名声。那些都是被考察而存在的，仅仅是心智考察的结果。这些因为没有变化，如果认为为什么不是常恒呢？因为这上面没有成立差别的基础，即使没有变化，也不是不变。对于没有基础的事物，生灭等，存在或不存在，任何一个都不合理。如同石女的儿子出生，说没有，但不是无生。法界什么也不是，说是实相真谛，如果希求那样的无生，不是真谛，和这个相同。如果存在且成立，没有出生，就称为无生。如果本来就成立，就没有出生，没有产生，没有住留，没有坏灭。对于有生灭的事物，认为是实有和假有二者。对于住留，有实和假立，真谛这三种区分。然而，产生后住留则为住留，最初住留则没有住留。两种灭也是被造作的，这些都是因为新产生。因为产生的事物没有不灭的，所以是有生灭的，是有为法。灭有一个瞬间和两个瞬间，有长达劫等，因为获得者和它相关联，被时间引导而变化。 即使产生也不是出生，如果这样认为，对于色等也会有同样的过失。即使出生也不会坏灭，如果这样认为，就会有常恒的事物存在。即使是无实有，也会新产生，那也是有因的，会变化的。如果那样，事物和差别就没有区别，如果这样认为，对于什么法具有近取呢？无实有是作为无实有基础的无实有，相对于所依是具有有为法特征的，仅仅是假立，也是为了遣除而产生。对于它，没有实体的产生。在世俗谛中，这个不产生。实体上存在生灭的，是对于事物有为法而言的。在理智和显现上，对于那些，生灭变化从何成立？如果从假立错乱的角度来做，就会认为无实有具有因。即使有生灭，如果不是有为法，就会有太大的过失，即使具有有为法自身的特征，谁会说不是呢？对于无实有，近
English
Then the next moment too. Said: Whatever does not exist anywhere, it is unreasonable to call it permanent. Space and general categories, etc., even if explained by the wise, are for the sake of debate, for the sake of changing things, cutting off, and fame. Those are indeed examined to exist, merely the result of mental examination. These, because they do not change, if one thinks why are they not permanent? Because the basis of distinction is not established on this, even if there is no change, it is not unchanging. For things without a basis, arising and ceasing, etc., existence or non-existence, none is reasonable. Like the birth of a barren woman's son, saying there is none, but it is not unborn. The Dharmadhatu is nothing, it is said to be the ultimate truth of reality, if one desires such unbornness, it is not the ultimate truth, it is the same as this. If it exists and is established, there is no birth, it is called unborn. If it is established from the beginning, there is no birth, no arising, no abiding, and no ceasing. For things with arising and ceasing, it is considered that there are two: substantial existence and imputed existence. For abiding, there are three distinctions: substance, designation, and ultimate truth. However, if it abides after arising, it is abiding, if it abides from the beginning, there is no abiding. The two cessations are also created, these are all because of new arising. Because there is no non-ceasing for what has arisen, it is with arising and ceasing, it is conditioned. Cessation has one moment and two moments, there are those that last for kalpas, etc., because of the obtainer and its connection, it changes by the guidance of time. Even if it arises, it is not born, if you think so, there will be the same fault for form, etc. Even if it is born, it will not perish, if you think so, there will be permanent things. Even if it is non-existent, it will arise newly, that too is with cause, it will change. If so, there is no difference between things and distinctions, if you think so, what dharma has near attainment? Non-substantial existence is the non-substantial existence that is the basis of non-substantial existence, relative to the dependent is characterized by conditioned phenomena, merely imputed, it also arises for the sake of elimination. For it, there is no substantial arising. In conventional truth, this does not arise. Substantial arising and ceasing exist for things that are conditioned phenomena. In intellect and appearance, for those, from what does arising, ceasing, and change become established? If done from the perspective of imputed delusion, it is considered that non-substantial existence has a cause. Even if there is arising and ceasing, if it is not conditioned, there will be too much fault, even if it has its own characteristics of conditioned phenomena, who would say it is not? For non-substantial existence, near