Tibetan
། ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་བ་ཙམ་ལས་གཞན་དོན་དམ་དུ་བསྟན་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་ནི། སྟོང་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་ལ། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའོ། །འདིར་སྟོང་པའི་ཆོས་ཞེས་སྟོང་པ་ཁོ་ནའི་སྒྲ་མ་སྨོས་པར་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ངེས་བཟུང་དུ་མཛད་པ་ནི། མེད་དགག་གི་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྤྲོས་བྲལ་ཙམ་གྱི་སྟོང་ཉིད་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཁམས་ལྟ་བུ་ལ་མི་བྱ་སྟེ། ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །དགག་པའི་རྣམ་གྲངས་དྲུག་དང༌། སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་སྟེ། དོན་བདུན་དང་ལྡན་པའི་ཚིགས་བཅད་འདིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་ཤིང་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སངས་རྒྱས་དྲང་སྲོང་སོགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་རྣམས་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་དྲང་སྲོང་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡིན་ལ་དྲང་སྲོང་ཀྱང་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་སྟེ། དེས་ཇི་ལྟར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དེ་ལྟ་བུར་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་བསྟན་པ་ལྟར། བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་ཤོག་ཅེས་པ་སྟེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གིས་བསྡུས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་ནོ་ཅོག་ལས་ནི་བསྟན་ཅིང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི། གང་ལས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་ཆོས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུངས་པ་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཉེ་ཚེ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་ཡང་ཡོད་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཐེག་པ་དམན་པའི་གང་ཟག་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལ་མི་དགོས་པ་དང༌། ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ཕལ་ཆེར་ལས་མ་གསུས་པར་ཡང་སྣང་ངོ༌། །དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཉེ་ཚེའི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྟོན་པའི་གསུང་ལས་གཞན་ལ་ཁྱབ་ཆེས་ལ། ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྡེ་སྣོད་མཐའ་དག་ལ་མ་ཁྱབ་པས། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་དར་ཁྱབ་མཉམ་གྱི་བདག་མེད་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དོ། །དེ་ལ་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སོགས་གང་ཅི་ཡང་རུང་བས། སེམས་ཅན་དང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ལུས་སེམས་འདུས་པའི་ཚོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཚོགས་ཙམ་དེ། ལུས་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་དང་ཆ་ཤས་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་རྣམས་ལས་ ལོགས་སུ་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་ཡོད་པར་འཛིན་ལ། བདག་འཛིན་ཀུན་བརྟགས་ཏེ་གྲུབ་མཐའ་ངན་ལས་བརྟགས་པ་ལས་བྱུང་བས་ནི། དེའི་སྟེང་དུ་གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་མ་དང་བཅས་ཏེ་འདོགས་སོ། །བློ་འཁྲུལ་བ་དེ་དག་གིས་བཏགས་པའི་བཏགས་ཆ་དེ་གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཅེས་བྱའོ། །བདག་མེད་དེ་ནི་ནང་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་ལས་བཤད་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་དང༌། སྲོག་དང༌། གང་ཟག་དང༌། གསོ་བ་དང༌། ང་བདག་རྣམས་སྤྱིར་བཏང་ལ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་བསྟན་ཅིང༌། དེ་དང་དེར་འཛིན་པ་ཡང་སྤྱིར་བཏང་ལ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཞིབ་མོར་ན་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་གསལ་བར་སྣང་དུ་རུང་ལ། ང་བདག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ནས་བཏགས་པ་ལས་གཞན་སྣང་དུ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་ན་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་ཅིང༌། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དེ་དག་མེད་ལ། བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་ནི་བདག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཙམ་གྱི་བདག་ནི་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པར་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། བདག་འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གཟུང་བ་ལྟར་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་བཟུང་བ་ལྟར་ལྟ་ཅི་སྨོས། བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བ་ ལྟར་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟག་ཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་དོན་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སེམས་ཅན་དང་བདག་དང་སྲོག་དང་གང་ཟག་དང་གསོ་བ་པོ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ལ་ཡང༌། བདག་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རང་དང་གཞན་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་ནི་ཕ་མས་གསོའོ། །བདག་གིས་ནི་རྟ་དང་བ་གླང་ལ་སོགས་པ་གསོས་སོ་ཞེས་དང༌། ཤི་བ་ན་སྲོག་གི་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་འགགས་པ་ལ། བདག་ཆད་དོ། །ལྷ་སྦྱིན་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་འདི་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་པ་དང༌། བདག་ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཡོད། འདོད་ཆགས་ཀྱང་ཡོད། ལུང་ཡང་ཡོད། ཤ་ཁྲག་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་གང་བའི་རྣམ་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་འདིས་བྱ་བ་འདི་དང་འདི་བྱེད་དོ་ཞེས། ཟག་པའི་རྣམ་པ་སྟེ་གང་ཟག་གི་སྐྱེས་བུར་སེམས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་ངམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྒྱལ་སིང་ལ་བསམས་ནས་ལས་འདི་བྱ
Chinese
仅仅是世俗谛的缘起生，没有其他胜义谛的教法。因此，由遍计所执和依他起二者所空的空性之基的智慧，被称为空性之法。圆成实性，胜义谛的真理，是远离能取所取的法界，是善逝的精华。这里说“空性之法”，并没有仅仅说空性这个词，而是将“法”这个词作为确定的把握，是为了遮止以无遮的语声所进入的对境，仅仅是离戏的空性。这里的“法”不是指与法性相对的法和法界之类的，而是指完全决定的意义。六种遮止的相和一种成立的特征，这具有七种意义的偈颂，广阔而清晰地显示了法的无我。现在就人无我而言，佛陀、仙人等，菩萨圣者们如前所述被称为仙人。因此，圆满正等觉的佛陀是伟大的仙人。既是佛陀又是仙人，所以是佛陀大仙。就像他所证悟的那样，像他向所化众生所展示的那样，愿他们证悟无我的意义。关于人无我的法之谈论，包含在大乘和小乘的一切佛语中都有阐述。因为在佛陀的教法之外，任何其他地方都不会产生，所以这是区分是否是佛陀教法的主要方法。因此，这里说“如佛所说”。法的无我，部分的，在外道中也有。法的无我，圆满的，仅仅是如来所行持的境界。对于引导小乘根器的人来说，不是必须的，而且在大多数小乘的论藏中也没有明确说明。因此，就法的无我部分而言，比导师的教言更为普遍。就圆满而言，并不遍及所有的论藏。因此，导师的教法普及程度相同的无我就是人无我。无论是俱生我执等任何一种，众生和我
English
There is no other ultimate teaching than the arising of dependent origination in conventional truth. Therefore, the wisdom of the basis of emptiness, which is empty of both the imputed and the dependent, is called the Dharma of Emptiness. The perfectly established ultimate truth, the reality free from grasping and being grasped, is the essence of the Sugata in the realm of Dharma. Here, the term "Dharma of Emptiness" is used, not merely the word "emptiness," but the word "Dharma" is taken as a definite grasp, in order to negate the emptiness that is merely the object of application of the term of negation, the freedom from elaboration. Here, "Dharma" does not refer to Dharma and Dharmadhatu, which are divided by the nature of Dharma, but to the meaning that is completely determined. Six aspects of negation and one characteristic of establishment, this verse with seven meanings clearly and extensively shows the selflessness of Dharma. Now, with regard to the selflessness of persons, Buddhas, sages, etc., Bodhisattvas and noble beings are called sages as previously explained. Therefore, the perfectly complete Buddha is the great sage. Being both Buddha and sage, he is the Great Sage Buddha. Just as he realized it, just as he showed it to those to be tamed, may they realize the meaning of selflessness. The talk of the Dharma of the selflessness of persons is taught in all the words of the Buddha, which are included in the Great and Small Vehicles. Since it does not arise from anything other than the Buddha's teachings, it is the main method of distinguishing whether it is the Buddha's teaching or not. Therefore, it is said here, "as the Buddha said." The selflessness of Dharma, partial, is also found in outsiders. The selflessness of Dharma, complete, is only the realm of activity of the Tathagata. It is not necessary for guiding persons of the Lesser Vehicle, and it does not appear explicitly in most of the Lesser Vehicle's collections. Therefore, with regard to the partial selflessness of Dharma, it is more pervasive than the teacher's words. With regard to the complete, it does not pervade all the collections. Therefore, the selflessness with the same prevalence as the teacher's teachings is the selflessness of persons. Whether it is innate self-grasping or anything else, sentient beings and self
Chinese
总之，对于身心聚合的组合，仅仅是这个组合，认为它能够独立于身心的状态和各种组成部分之外。这种我执是遍计所执，是从恶劣的宗派中推断出来的，因此，还会附加其他许多差别。那些错误的观念所附加的附加物，从一开始就不存在，这被称为人无我。这种无我只有在佛教中才被阐述。其中，众生、命、人、养育者和我，通常被认为是名称的不同形式，执着于这些也通常是名称的不同形式。详细来说，存在一些细微的差别：众生等四者可以清晰地显现在六根的对境中，而我则仅仅是由分别念所安立，除此之外没有其他显现。然而，从胜义谛的角度来看，众生等也是不存在的；从世俗谛的角度来看，它们也是不存在的。如果认为仅仅是假立的自性，我也不是存在的，那么有什么区别呢？在未经观察和分析的情况下，仅仅作为业果之所依的我，与众生等一样，仅仅是假立存在的。但是，如果按照我执所执着的方式来考虑，更不用说按照遍计所执的我执所执着的方式了，即使是按照俱生我执所执着的方式也是不可能的。这是为什么呢？因为俱生我执也执着常一自在的意义。这里，众生、我、命、人和养育者，即使在世间俱生的意识中，也变成了我的不同名称，因为执着自己和他人为众生；我说父母养育了我；我说我养育了马和牛等；死亡时，生命的功能完全停止，我说我死了；认为像天授这样的众生已经不存在了；对于我来说，既有智慧，也有贪欲，也有经典，也有血肉等充满的状态；智慧等做这个和那个事情，即认为是有漏的状态，即认为是人的补特伽罗；无论是自己还是他人，想到狮子胜，就做这件事
English
In short, regarding the aggregation of body and mind, just that aggregation, holding that it can exist independently from the states and various parts of body and mind. This self-grasping is the imputed self-grasping, which arises from inference from bad philosophical systems, therefore, other many distinctions are also added on top of that. Those additions added by those mistaken ideas, which never existed from the beginning, are called the selflessness of the person. This selflessness is only explained in Buddhism. Among them, sentient beings, life, person, nourisher, and I, are generally shown as different forms of names, and clinging to these are also generally different forms of names. In detail, there are some slight differences: the four, such as sentient beings, can clearly appear as objects of the six senses, while I is only established by conceptual thought, and there is no other appearance besides that. However, from the ultimate point of view, sentient beings and so on also do not exist; from the valid conventional point of view, they also do not exist. If one thinks that even the self is not existent in the nature of mere imputation, then what is the difference? In the face of non-examination and non-analysis, the self, which is merely the basis of cause and effect, is accepted as merely imputed to be existent, similar to sentient beings and so on. However, if it is considered according to the way in which self-grasping grasps, let alone the way in which the imputed self-grasping grasps, it is not even possible according to the way in which the innate self-grasping grasps. Why is that? Because the innate also grasps the meaning of permanence and independence. Here, sentient beings, self, life, person, and nourisher, even in the innate consciousness of the world, become different names of self, because of grasping oneself and others as sentient beings; I say that parents nourish me; I say that I nourish horses and cows, and so on; when death occurs, the function of life completely ceases, I say I am dead; thinking that sentient beings like Devadatta no longer exist; for me, there is both wisdom and desire, there are also scriptures, and there is also the state of being full of flesh and blood; wisdom and so on do this and that, that is, thinking of the state of being contaminated, that is, thinking of the person as a pudgala; whether it is oneself or others, thinking of Senge Seng, do this thing