Tibetan
དང༌། བསྲུང་བ་མེད་རྒྱུའི་སྐུའི་སྤྱོད་ལམ་དེ། ཞལ་ཕྱག་རྣམ་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཅན་མཚན་དཔེ་ཅན་གྱི་སྐུ་ལ་མི་འཇོག་ན། མཚན་དཔེ་སོགས་གང་ཡང་མེད་པའི་སྐུ་གཟུགས་འཇིམ་པའི་གོང་བུ་འདྲ་བ་ཞིག་ཡོད་དམ་ཅི། ཅི་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སྐུ་ལུས་མེད་ན་ནི། དེ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དཔྱད་གཞི་སྟོངས་ཏེ། གཞན་དུ་ན། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་གས་ཆག་མེད་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དུ་མི་འཇོག སྐུ་དེ་གཟུགས་སྐུ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི། ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་ཆོས་སྐུའི་ཅིའི་ཕྱིར་ཡིན་ཆོས་སྐུའི་ནུས་མཐུ་ལས་གྱུར་པས་སོ་སྙམ་ན་ནི། མཚན་དཔེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུའི་མཐུ་ལས་མ་བྱུང༌། དེས་ན་གང་དག་སངས་རྒྱས་ཅི་མེད་ཅང་མེད་དུ་འདོད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་བྱ་བ་ཁ་མིག་གཅིག་མེད་ཀྱི། མི་སྐྱའི་སྐབས་ཀྱི་རིག་པ་ཧོལ་ཐོམ་མེ་བ་འདི་ཀ་ཆོས་སྐུ་ཟད་མ་ཡིན་ཅིང༌། འཐབ་བརྩོད་དང་འཁྲུག་ལོང་དང༌། ཉོ་ཚོང་དང༌། ཞིང་ལས་དང༌། ཟས་གོས་དང༌། འཁྲིག་པའི་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་དོན་དུ་གཉེར་བ། ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་གི་ལང་ལོང་འདི་ཀ་ཆོས་སྐུའི་རང་འོད་ཡིན་ལ། སྦྱིན་སོགས་དང་ལྷ་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་གནས་ལུགས་ལས་གོལ་བ་ཡིན་པས་སྒོམ་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །ཞེས་སྐད་གསངས་མཐོན་པོས་ལྟ་བ་མཐོ་མཐོ་མོར་སྒྲཽག་པ་དེ་ནི། མཚན་དཔེ་ཅན་གྱི་སྐུ་དང༌། གསུང་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དབྱངས་དང༌། ཐུགས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་འཕྲྀན་ལས་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས། རྣམ་རྟོག་ཙམ་དང་བློས་བྱས་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཆོག་རྣམས་གཡས་ཆུང་ངུ་ཕབ་ཅིང༌། ཉོན་མོངས་རང་ག་མ་ཡར་བསྟོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཐག་གཅོད་པ་སྟེ། དགེ་ཆོས་སུན་འབྱིན་ཅིང༌། མི་དགེ་བའི་ཞབས་ཏོག་བྱེད་པའི་བླ་མ་སྐྱེས་ཆེན་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བྱུང་བ་འདི་རྣམས་ནི། གཞན་འཕྲུལ་བདག་པོའི་གཅན་པ་ཁོ་ནར་ངེས་སོ། །ཡང་འདི་སྐད་ཅེས། ཡོན་ཏན་དེ་དག་ནི་ཆོས་སྐུ་དངོས་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་སྐུའི་ནུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་སྨོས་སོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་བདེན་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཟད་པར་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་དངོས་ཏེ་ག་ལ་ཡིན་ཅེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཀྱི་སྐུ་དང༌། གསུང་དང༌། ཞིང་ཁམས་དང༌། མཚན་དཔེ་དང༌། ཟད་པར་ཟིལ་གནོན་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉག་ཅིག་གོ །གདུལ་བྱ་ག
Chinese
而且，如果将无有防护之因的身之行为，不安立于具有面容手足形象、具有妙相好之身上，那么，难道存在没有任何妙相好等、如泥团般的身体吗？如果法身没有身体，那么，对于它是否存在错乱的辨析依据就会消失。否则，为何不将兔子角上的无裂缝也安立为法身的功德呢？如果那个身只是色身，那么，那些功德也就会变成那个色身本身的行为等的功德，为何会是法身的功德呢？如果认为是由法身的能力所致，那么，为何妙相好不是由法身的能力所生呢？因此，那些认为佛陀一无所有的人，以及认为佛陀之事就是没有口眼，凡夫俗子状态下的那种懵懂无知的觉性就是法身穷尽的人，以及将争斗、冲突、买卖、农耕、衣食、性爱享受等视为重要之事，将烦恼和分别念的喧嚣视为法身的自光，以及认为布施等和观修本尊等是偏离实相，因此不应修习的人。像这样高声叫嚷高调的见解，就是将具有妙相好的身、佛法的声音、以及所有心的所知，智慧的智慧和事业取舍之处等，都说成只是分别念和臆造，将一切殊胜都贬低，抬高烦恼，断定这就是成佛。像这样诋毁善法，做不善之事的喇嘛大成就者成千上万，这些必定是自在天魔的眷属。还有这样说：那些功德不是真正的法身，而是依赖法身的能力而产生的，因此在此提及。这必须是真实的。否则，如果说耗尽等是错乱的意识，怎么会是真正的法身呢？法身的功德，身、语、刹土、妙相好、耗尽威慑等的等持行境等也不是错乱，而是唯一的真实智慧。所化
English
Moreover, if the conduct of the body, which is the cause of having no protection, is not established on a body with the image of face and hands, with marks and signs, then, is there a body like a lump of clay that has no marks and signs, etc.? If the Dharmakaya has no body, then the basis for analyzing whether there is confusion or not will disappear. Otherwise, why not establish the absence of cracks on a rabbit's horn as a virtue of the Dharmakaya? If that body is only the Rupakaya, then those virtues will also become the virtues of the Rupakaya's own behavior, etc. Why would they be the virtues of the Dharmakaya? If one thinks that it is due to the power of the Dharmakaya, then why are the marks and signs not born from the power of the Dharmakaya? Therefore, those who think that the Buddha is nothing at all, and that the activity of the Buddha is without mouth or eyes, and that the dull and ignorant awareness of ordinary people is the exhaustion of the Dharmakaya, and who regard fighting, conflict, buying and selling, farming, food and clothing, sexual enjoyment, etc. as important, and regard the noise of afflictions and thoughts as the self-light of the Dharmakaya, and who think that giving, etc. and meditating on deities, etc. are deviations from reality, and therefore should not be practiced. Such loud and high-sounding views are to denigrate the body with marks and signs, the sound of the Dharma, and all that the mind knows, the wisdom of wisdom, and the places of taking and abandoning actions, as mere thoughts and fabrications, to degrade all that is excellent, to exalt afflictions, and to determine that this is Buddhahood. Like this, the lamas and great achievers who slander virtue and do unwholesome deeds are definitely the retinue of the demon of others' emanations. Also, it is said: Those virtues are not the real Dharmakaya, but are produced by relying on the power of the Dharmakaya, therefore they are mentioned here. This must be true. Otherwise, if exhaustion, etc. are said to be confused consciousness, how could they be the real Dharmakaya? The virtues of the Dharmakaya, the body, speech, pure lands, marks and signs, the samadhi states of exhaustion and suppression, etc. are not confused, but are the only true wisdom. Those to be tamed