Tibetan
ལ་གྱིས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྩོལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་ཆོས་མི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་སོགས་ཀྱང་དེ་ལ་ཚང་བ་ཡིན་པས། སྦྱོར་བ་ནི་ཉི་ཤུའམ་ལྔ་ལ་སོགས་པར་གྲགས་ཀྱང་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་མི་གནས་ཕྱིར། དེ་ལ་སྦྱོར་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སོ། །མདོ་འདི་ལས་དངོས་སུ་མི་གནས་པའི་སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་བསྟན་ཏོ། །རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་དངོས་ནི། མཐོང་སྒོམ་བར་ཆད་མེད་རྩེ་གསུམ་པོ་ཡིན་ན། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཤཻས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣམ་པ་ཁོ་ནར་གཅིག་པས། དམིགས་རྣམ་མི་འདྲ་བའི་ཚུལ་དུ་མེད་མོད། འོན་ཀྱང༌། སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་དང་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ལ། དེ་ལ་སྤང་བྱ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོགས་པ་བཞི་ནི། གཟུང་བྱའི་སྣང་བ་ལ་བརྟཻན་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེ་དག་གི་གནས་ངན་ལེན་ལ་བརྟཻན་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི་གཞི་ཀུན་ ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གམ་གཟུང་རྟོག་སྟེ་དང་པོའོ། །གཟུང་བའི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་དད་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདུག་པ་དེ་ནི། གཉེན་པོ་གཟུང་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གཟུང་བའི་སྣང་བ་ལ་མངོས་སུ་མ་དམིགས་ཀྱང༌། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས། བདག་གམ་ཆོས་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ནི། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་ལ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་དམིགས་ནས། གང་ཟག་གམ་ཆོས་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ནི། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་རྟོག་དེ་དག་ལས་མངོན་འགྱུར་བ་ནི་སྦྱོར་ལམ་བཞིས་རིམ་གྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཙམ་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་གྱིས་ས་བོན་དྲུང་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅིང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྒོམ་སྤངས་སུ་གཏོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་རིམ་ཅན་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་སྤོང་བར་བྱེད་དེ། སྒོམ་སྤང་གི་ནང་ཚན་གཞི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་རྣམས་ནི། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཅིང༌། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཅད་ལ་ནི་དེ་དག་ཀྱང་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣམ་རྟོག་ཁོ་ནར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྤང་བྱ་རྣམ་རྟོག་རང་གི་ཡུལ་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ནི། གདོད་མ་ན
Chinese
是通過平等安住而成立的。因為沒有造作，所以不加入特性的結合等也包含在其中。因此，結合雖然被稱為二十或五等，但實際上只有一個。就像經中說的：「因為不住於色等，所以遮止了對它的結合。」這部經中，實際上只闡述了不住之結合。真實的頂點結合是見道、修道、無間道這三者。然而，它們都統一於般若波羅蜜多的形式，所以沒有目標和形式不同的情況。但是，捨棄所捨之方式和顯現功德的差別非常大。其中，所捨的能取所取四種分別是：依賴於所取之顯現而產生的煩惱分別，如貪嗔等，以及依賴於這些的惡性循環而產生的分別，即根本煩惱分別或所取分別，這是第一種。依賴於所取之顯現而產生的信心等善法之分別，其特徵是顯現為對實有的執著，這被稱為對治所取分別。即使沒有直接緣取外境的顯現，僅僅緣取心之相續，執著有我或法實有，這被稱為實執分別。緣取心之相續，執著人或法僅僅是假有，這被稱為假立執著分別。這些分別中，顯現出來的由四加行道次第捨棄。其中，對於僅僅見到法性本質的障礙，凡是見道所要捨棄的，都由見道頂點結合來拔除種子。對於阻礙見到法性差別的，凡是屬於修道所要捨棄的，都由修道頂點結合次第產生來次第捨棄。修道所捨之中，被稱為根本煩惱分別的那些，是依賴於隨眠煩惱障而存在的分別。直到第八地以上，也應知這些僅僅是無相分別。所捨的分別及其自身的對境顯現，原本就
English
It is established through equal abiding. Because there is no effort, the union without adding characteristics is also included in it. Therefore, although the union is known as twenty or five, it is actually only one. As it is said in the sutra, "Because it does not abide in form, etc., it prevents the union with it." In this sutra, only the non-abiding union is actually explained. The actual peak union is the three: the path of seeing, the path of meditation, and the path of no interruption. However, they are all unified in the form of the Perfection of Wisdom, so there is no difference in terms of object and form. However, the difference between abandoning what is to be abandoned and manifesting qualities is very great. Among them, the four grasping and grasped discriminations to be abandoned are: the afflictive discriminations that arise depending on the appearance of the grasped, such as attachment, anger, etc., and the discriminations that arise depending on the negative karma of these, which are the fundamental afflictive discriminations or grasped discriminations, which is the first. The discriminations of virtuous dharmas such as faith, etc., that arise depending on the appearance of the grasped, which are characterized by appearing as clinging to reality, are called the antidote to grasped discriminations. Even if the appearance of the external grasped is not directly focused on, but only the continuum of the mind is focused on, and one clings to the existence of self or dharma as real, this is called the discrimination of clinging to reality. Focusing on the continuum of the mind, clinging to the person or dharma as merely nominally existent, this is called the discrimination of clinging to imputation. Among these discriminations, those that manifest are gradually abandoned by the four paths of application. Among them, whatever is to be abandoned by the path of seeing, which obscures the mere seeing of the nature of reality, is uprooted by the peak union of the path of seeing. Whatever belongs to what is to be abandoned by the path of meditation, which obstructs the seeing of the distinctions of the nature of reality, is gradually abandoned by the successive arising of the peak union of the path of meditation. Among what is to be abandoned by the path of meditation, those that are called fundamental afflictive discriminations are the discriminations that exist depending on the latent afflictive obscurations. Even up to the eighth ground, it should be known that these are merely signless discriminations. The discriminations to be abandoned, together with their own object appearance, are originally