Tibetan
ཏེ་འབྲས་བུའི་དག་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱི་དག་པ་དབྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད། ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ཐོབ་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ན། མདོ་རྒྱས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཕན་ཡོན་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞི་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ལ། ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་སམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡང༌། ཐབས་མཁས་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཐག་རིང་པ་ཡིན་ཅིང༌། ཐབས་མཁས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཉེ་བའོ། །འོན་ཀྱང་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ནི་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པ་མི་སྲིད་ཅིང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དེ་ནི་གཞི་ཤེས་མིན་པས། ཐེག་ཆེན་པ་ལ་ཆོས་དབྱིངས་ལ་ཐག་རིང་པའི་གཞི་ཤེས་མེད་དོ་སྙམ་ན། གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ལ་གཞི་ཤེས་སུ་བཏགས་པ་ཡིན་པས། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་ཡོད་དོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ཟེར་བ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་འགྱུར་བ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཞིག་གི་མིང་སྟེ། ཉན་རང་གི་གཞི་ཤེས་ཀྱང་དེའི་ནང་ཚན་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཙོ་བོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཉིད། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སྒོམ་པའི་ཚེ། དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་སྟོང་པར་འཛིན་པ་སྐྱེ་ ན་དེའི་མིང་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་སོ། །གཉེན་པོའི་གཞི་ཤེས་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཡང༌། སངས་རྒྱས་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཡིད་བྱེད་དམ་ཆགས་པ་ཕྲ་མོས་ཀྱང་མ་གོས་པར་བྱེད་དགོས་ན། གཞན་ལ་འཛིན་ཅིང་ཆགས་པ་འགོག་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྒོམ་པ་དེ་ཡང༌། སེམས་ཅན་ནམ་ཕུང་པོའི་རྣམ་པ་མ་ལོག་པ་དེ་འདྲ་མ་ཡིན་པར། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་དེས་ཟིན་པའི་སྤྱོད་པ་ཡང་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་ལ་རང་གནས་ཤིང་གཞན་ཡང་འགོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པས། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་པ་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་
Chinese
因此，果位的清净和自性的清净无有差别，这正是如何如理获得之义。像这样，当见道和修道的智慧在相续中生起时，如《广品经》中所说，各种利益也会随之产生。基识的自性已于前述，声闻缘觉相续中的基识，或者菩萨相续中的基识，不具备方便的，距离法界遥远，具备方便的则接近。然而，圣者菩萨不可能不具备方便，并且凡夫的基识并非基识，如果认为大乘行者没有距离法界遥远的基识，那么，因为基识的修持被假立为基识，所以凡夫也有基识。所谓不共品的基识，是指大乘证悟转变时，不共品差别的一个名称，声闻缘觉的基识也属于其中，但主要是指菩萨们在修持人无我时，产生实执和空执，这就是它的名称。如云：“色等蕴体性为空，三时所知诸法性，布施等及菩提分，行之想念不合品。”能对治的基识是，菩萨在修持人无我时，也必须做到不被以佛为相的作意或细微的贪著所染污，更何况是阻止对其他的执著和贪著呢？因此，修持人无我，也不是心识或蕴的形象没有转变的那种，而是远离一切戏论，自性光明的形象。因此，以无我摄持的行为，也安住于三轮体空，并且安置他人。也如是说：“布施等中无我执，他人亦入于此中，此乃断除贪著边，于胜者等贪著微。正法之路自性离，因此彼等甚深性，知晓诸法体性一，以是舍弃诸贪著。”，意为体性一，即自性光明。
English
Therefore, the purity of the fruit and the purity of self-nature are indistinguishable, which is exactly how to obtain the meaning as it should be. When such wisdom of the path of seeing and the path of meditation arises in the continuum, various benefits will also arise, as stated in the "Extensive Sutra." The nature of the base consciousness has been explained above. The base consciousness in the continuum of Hearers and Solitary Realizers, or even in the continuum of Bodhisattvas, if it does not possess skillful means, is far from the realm of Dharma, while possessing skillful means is close. However, it is impossible for noble Bodhisattvas not to possess skillful means, and since the base consciousness of ordinary beings is not the base consciousness, if it is thought that Mahayana practitioners do not have a base consciousness that is far from the realm of Dharma, then, because the practice of the base consciousness is nominally established as the base consciousness, ordinary beings also have it. The so-called non-concordant base consciousness is a name for a distinction of non-concordant qualities when the realization of the Great Vehicle transforms. The base consciousness of Hearers and Solitary Realizers is also included in it, but mainly it refers to Bodhisattvas themselves. When they meditate on the selflessness of persons, if they generate grasping at reality and grasping at emptiness, that is its name. As it is said: "Forms and other aggregates are emptiness, The nature of all dharmas known in the three times, Giving and other aspects of enlightenment, The thought of conduct is a non-concordant quality." The antidote base consciousness is that when Bodhisattvas meditate on the selflessness of persons, they must also ensure that they are not tainted even by subtle attachment or mental activity that grasps at the Buddha as a sign. What need is there to mention preventing grasping and attachment to others? Therefore, meditating on the selflessness of persons is not like the appearance of consciousness or aggregates not being transformed, but rather it is the appearance of being free from all elaboration and being naturally luminous. Therefore, the conduct embraced by selflessness also abides in the emptiness of the three spheres and also establishes others. It is also said: "In giving and so on, there is no ego-grasping, Others also enter into this, This cuts off the extreme of attachment, Attachment to the Victorious Ones and so on is subtle. The path of Dharma is naturally secluded, Therefore, they are profound in nature, Knowing that the nature of all dharmas is one, By this, abandon all attachments." The meaning of the nature being one is the self-luminous nature.
Tibetan
བར་གཅིག་པས་དེ་ཤེས་པའོ། །རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་གནས་པ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣམ་པར་འགྲོ་རྒྱུ་རྣམས་ནི། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྟེ། དེང་སང་དོན་རྣམ་ཞེས་གྲགས་པ་དམིགས་ཡུལ་ཡིན་པས། རྣམ་ཀུན་དངོས་མ་ཡིན་ལ། དམིགས་ཡུལ་དེ་ རྣམས་ལ་བསྒོམས་པས། མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་པ་ལྟར་རང་གི་ཤེས་པ་ཡང༌། རྣམ་པ་དེ་དག་དག་མཚུངས་པར་ཤར་བ་ནི། ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་སྟེ། དེང་སང་ཤེས་རྣམ་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་པས། དེ་ནི་རྣམ་རྫོགས་ཉིད་དང་ངོ་བོ་གཅིག་གོ །དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་དང་མདོ་རྒྱས་པ་ལས། གཞི་ཤེས་ལ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ཉེར་བདུན་དང༌། ལམ་ཤེས་ལ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་སོ་དྲུག་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་ལ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་བཅུ་བཤད་པ་ལས། མཁྱེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་རྣམས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པར་འདུས་སོ། །དེ་ཡང་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་འགག་པ་མེད་ཀྱང༌། རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་ང་བདག་མ་དམིགས་པ་ནི། གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང༌། བདེན་བཞིས་བསྡུས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ། དོན་དམ་པར་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྤྲོས་བྲལ་དང༌། རང་གི་ཉམས་སུ་སྟར་བའི་དགེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི། ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང༌། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང༌། སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་གདོད་ནས་ཤར་བ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་བྱང་ཕྱོགས་དང་ཕར་ཕྱྀན་དང་སྟོབས་བཅུ་སོགས་དགེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཚང་བར་བྱས་ནས་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི། སྦྱོར་བ་སྟེ་ དེ་ཡང་མི་གནས་པའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་ལ། དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་དང་དམིགས་པ་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་གང་དག་སྐྱེས་པ་དང༌། བྱུང་བ་དང༌། འབྱུང་བ་དང༌། གནས་པ་དང༌། འཕེལ་བ་དང་ཡོད་པ་སོགས་སུ་མི་འཛིན་ཅིང༌། དེ་དག་ལ་སེམས་མི་གནས་ལ། འགགས་པ་དང༌། མི་འབྱུང་བ་དང༌། མ་བྱུང་བ་དང༌། མ་ཕྲད་པ་དང༌། མ་ཚོགགས་པ་དང༌། འགྲིབས་པ་དང༌། མེད་པ་སོགས་ལ་ཡང་སེམས་མི་གནས་ཏེ། གང་ལ་ཡང་མི་གནས། གར་ཡང་མི་འགྲོ། ཅི་ལ་ཡང་མི་འགོག གང་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཚུ
Chinese
凭借唯一性而知晓。所谓的“圆满结合之相”，即法性胜义谛存在于一切相中，而般若波罗蜜多的行相，是境之相。如今被称为“义相”的，是所缘境，并非一切相皆为实有。通过修习这些所缘境，如同镜中显现影像般，自己的觉识也显现为与那些相完全相同，这是有境之相，如今被称为“识相”。因此，它与圆满相无二无别。对此，在论典和广经中说，基智有二十七种四谛之相，道智有三十六种四谛之相，遍智有十八种各异之相。其中，前两种智慧之相都包含在四谛之相中。也就是说，虽然以四谛为对境，世俗中幻化的因果缘起不灭，但以远离一切自性戏论而作区分，不执着我与我所，这是基智之相。四谛所摄的世俗一切法，如缘起幻化，胜义中一无所有，如虚空般远离戏论，以及自己修习的所有善法，也安住于远离戏论的自性中，这是道智之相。胜义谛的法界，如虚空般远离一切戏论，而这远离戏论的法界，本初就显现为一切相，特别是显现为菩提分、波罗蜜多和十力等一切善法的相，这是遍智之相。像这样圆满具备各种相后，如何修习的方法是，结合，也就是不执著的结合，因为不执著于任何事物、相状和对境。因此，对于任何已生、已现、将生、安住、增长和存在等的法，都不执着，心不执着于这些，对于已灭、不生、未生、未遇、未聚集、衰减和不存在等，心也不执着，不住于任何事物，不去往任何地方，不阻止任何事物，不在任何地方改变的方式。
English
It is known through oneness. The so-called "aspect of perfect union" is that the ultimate truth of Dharmata exists in all aspects, and the aspects of going to the perfection of wisdom are the aspects of objects. What is now called "meaning aspect" is the object of focus, and not all aspects are real. By meditating on these objects of focus, just as an image appears in a mirror, one's own awareness also appears to be exactly the same as those aspects. This is the aspect of the subject, which is now called "consciousness aspect." Therefore, it is no different from the perfect aspect itself. In this regard, it is said in the treatises and extensive sutras that the base knowledge has twenty-seven aspects of the four truths, the path knowledge has thirty-six aspects of the four truths, and the omniscient knowledge has eighteen different aspects. Among them, the aspects of the first two knowledges are all included in the aspects of the four truths. That is to say, although the cause and effect of illusion in the relative truth, which focuses on the four truths, are not extinguished, it is distinguished by being free from all nature's elaborations, and not clinging to self and what belongs to self. This is the aspect of the base knowledge. All phenomena of the relative truth, which are included in the four truths, are like interdependent illusions. In the ultimate truth, they are nothing, like the sky, free from elaboration. And all the virtuous dharmas that one has practiced are also abiding in the nature of being free from elaboration. This is the aspect of the path knowledge. The realm of the ultimate truth is like the sky, free from all elaborations, and this realm free from elaboration has initially appeared in all aspects, especially in the aspects of all virtuous dharmas such as the limbs of enlightenment, perfections, and ten powers. This is the aspect of omniscient knowledge. The way to practice after fully possessing such aspects is union, that is, non-clinging union, because it does not cling to any object, sign, or focus. Therefore, one does not cling to any dharma that has arisen, appeared, will arise, abides, increases, and exists, and the mind does not cling to these. The mind also does not cling to what has ceased, will not arise, has not arisen, has not met, has not gathered, has diminished, and does not exist. It does not abide in anything, does not go anywhere, does not stop anything, and does not change in any place.