Tibetan
མ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཟིན་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་སེམས་བསྐྱེད་དང་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པ་ནས། སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་གྱི་བར་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ནི་དེའི་རིགས་རྒྱུན་དམིགས་པ་མེད་པའི། སྙིང་རྗེས་ཆེན་པོ་ནི་ཡོད་ཀྱང༌། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ལོག་པ་ཡིན་ཅིང༌། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་དུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་དངོས་མ་ཡིན་ལ། མཐོང་ལམ་ཐོབ་ནས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དངོས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གདམས་ངག་ནི། སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞིག་གིས། སློབ་མ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་གང་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་ངག་ཚིག་གིས་རྐྱེན་བྱས་ཏེ། དེའི་རྒྱུད་ལ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི། མཉམ་གཞག་གི་ལམ་དངོས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའམ། སྔར་སྐྱེས་ལ་བོགས་ཕྱིན་པའམ། ཉེས་སྐྱོན་གྱི་གེགས་སེལ་བར་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ནི་འདིར་བསྟན་གདམས་ངག་གི་ལམ་ཞེས་བྱའོ། །གདམས་ངག་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པས་མངོན་སུམ་དུ་འདོམས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། གདམས་ངག་ཅེས་བྱ་བ་དངོས་བསྟན་ལྟར་ན། འདོམས་པའི་ངག་ཚིག་ལ་ཟེར་ཡང༌། འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུའི་མིང་གིས་བཏགས་ནས། དེའི་དངོས་ཀྱི་གྲུབ་འབྲས་སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ལ་བྱའོ། །ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་ནི། སྐབས་འདིར་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་སྟེ། ངེས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དང་དེ་འབྱེད་པ་ནི་མཐོང་ལམ་ཡིན་པས། དེའི་ཡན་ལག་སྟེ་རྒྱུ་ཚོགས་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་ལམ་དེ་ཆོས་ཉིད་ལ་གསལ་སྣང་ནི་ཐོབ་པ་ཡིན་ཅིང༌། མི་རྟོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཉིད་ཅུང་ཟད་རང་གིས་རིག་པ་ཡང་ཡིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་གློ་བུར་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འགག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དང༌། གང་མངོན་འགྱུར་བ་མ་འགགས་པའི་རྟོག་པ་དེ་དང་དེ་ཡང༌། མཉམ་གཞག་ཏུ་མི་འབྱུང་མོད་ཀྱི། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་དེ་དག་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་དག་མ་སྤངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མཉམ་གཞག་ཀྱང་ཅུང་ཟད་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་འདི་ཀུན་ཡང་མི་རྟོག་པ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས། བར་བར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཛིན་པ་ཅུང་ཟད་འདྲེས་པ་ཡོད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོག་པ་ནམ་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང༌། ཆོས་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཙམ་གསལ་ལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་མི་གསལ་བ་ནི། དཔེར་ན་སེང་རས་ཀྱིས་གདོང་གཡོགས་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་བལྟས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་གདམས་ངག་མནོས་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་ལས། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཏེ། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་ཆོད་པར་འགྱུར་བས་རིམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་ལ། སྤྱིར་སེམས་ བསྐྱེད་ཉིད་དམ་གདམས་ངག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ལམ་ཐམས་ཅད་འདུ་བ་ཡིན་པས་གོ་རིམ་མེད་ཀྱང༌། གོ་རིམ་འདི་དང་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། དང་པོར་གདམས་ངག་མནོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚོགས་སྦྱོར་ནི། སྤྱིར་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཙམ་ཡིན་ཀྱང༌། ཁྱད་པར་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡིན་པས། ལམ་དེ་གཙོ་བོར་བཞག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ནམ་རྒྱུ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་ལ། ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའོ། །དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའི་སྟཻང་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་མོད། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་བློ་ལ་འཆར་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཚོགས་ལམ་གྱི་རྟེན་ཆོས་དབྱིངས་དང༌། སྦྱོར་ལམ་གྱི་རྟེན་ཆོས་དབྱིངས་སོགས་ལམ་ལྔ་དང་ས་བཅུའི་རྟེན་གྱི་འཇུག་ཚུལ་བྱེད་དོ། །ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དགོས་མིན་ཀྱང༌། །འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཐ་སྙད་འཇོག་གོ །ཆོས་དབྱིངས་དེ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ཡིན་ལ། ཐར་པའི་རྒྱུ་དགེ་ཆོས་འཕེལ་བའི་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་བྱས་སོ། །སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ། དམིགས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པས། དོན་དམ་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་རྟེན་དང་དམིགས་པ་གཉིས་ཀར་དུ་རུང་ངོ༌། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱི་འདོད་དོན་ཏེ། འདི་ལ་རྒྱ་ བོད་ཕལ་ཆེར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་སྤངས་རྟོགས་འཕྲིན་ལས་གསུམ་མམ་སྐུ་བཞིའམ། མཁྱེན་གསུམ་སོགས་ཆེན་པོ་གསུམ་དང་སྦྱོར་བ་ཞིག་སྣང་ཡང༌། དེའི་ཐད་ཀྱི་མདོ་དང་མི་མཐུན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་སྒྲ་བཤད་སངས་རྒྱས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང༌། འཚམ་པ་ལས་འདས་པའི་བཤད
Chinese
必須要被無分別的空性所攝持。那時，所有發心和發心的行爲，也都會變成般若波羅蜜多的道。而且從最初的業力者，到未成佛之間，都具有發心的體性。在佛的境界，雖然有那種沒有對境的種姓，大悲，但是發心的體性已經轉變。在資糧道和加行道，發心也僅僅是般若波羅蜜多的修持，而不是真正的般若波羅蜜多。獲得見道之後，要知道那是真正的般若波羅蜜多發心。口訣是，某位菩薩導師，對於那些發菩提心的弟子，以宣說般若波羅蜜多之法的言辭作爲緣，使得他們相續中生起般若波羅蜜多的力量，或者在相續中生起真正的止觀雙運道，或者使已生起的增長，或者消除罪過的障礙，那個狀態就是此處所說的口訣道。特殊的口訣是，獲得法脈的禪定之後，由如來親自教誡，稱爲口訣。口訣這個詞，按照字面意思，是指教誡的言辭。但是，以果爲因命名，指的是那種實際的成就果，在弟子的相續中生起。決定性的支分是，此處指的是大乘加行道。決定是法性，而能辨別它的是見道。因此，它的支分，也就是因的積聚，就是它。加行道獲得了法性的光明，並且以無分別的方式，自己稍微認識了法性。但這不是瑜伽士的現量證悟。並且，能取所取的突然生起的念頭，會逐漸止息。任何顯現而未止息的念頭，雖然不會在等持中生起，但在後得位會生起。由於沒有捨棄那些念頭的力量，等持也會稍微不清晰。所有這些加行道的智慧，都是無分別、離戲論的狀態。中間會出現各種念
English
It is necessary to be seized by the non-conceptual emptiness. At that time, all bodhicitta and the actions of bodhicitta will also become the path of the Perfection of Wisdom. Moreover, from the very first karmic person until Buddhahood is attained, one possesses the characteristic of bodhicitta. In the state of Buddhahood, although there is the lineage of that which has no object, great compassion, the characteristic of bodhicitta has changed. On the paths of accumulation and preparation, that bodhicitta is merely the practice of the Perfection of Wisdom, not the actual Perfection of Wisdom. After attaining the path of seeing, one should know that it is the actual bodhicitta of the Perfection of Wisdom. The instruction is that a Bodhisattva teacher, for those disciples who generate bodhicitta, uses the words that teach the Dharma of the Perfection of Wisdom as a condition, so that the power of the Perfection of Wisdom arises in their continuum, or the actual path of shamatha-vipashyana arises in the continuum, or it increases what has already arisen, or eliminates the obstacles of faults, that state is called the path of instruction taught here. The special instruction is when one obtains the samadhi of the Dharma lineage, and is directly instructed by the Thus-Gone One. The term "instruction," according to its literal meaning, refers to the words of instruction. However, naming the result by the cause, it refers to the actual accomplishment of the result arising in the disciple's continuum. The definitive limb is, in this case, the Mahayana path of preparation. Determination is the nature of reality, and that which distinguishes it is the path of seeing. Therefore, its limb, that is, the accumulation of causes, is that. The path of preparation obtains the clear appearance of the nature of reality, and one also slightly knows the nature of reality oneself in a non-conceptual way. However, it is not the direct realization of a yogi. And the suddenly arising thoughts of grasping and being grasped will gradually cease. Whatever thought that manifests and has not ceased, although it does not arise in equipoise, it does arise in the post-meditation state. Because of the power of not abandoning those thoughts, equipoise is also slightly unclear. All of these wisdoms of the path of preparation are of the nature of non-conceptual, free from elaboration. Various thoughts arise in between
Chinese
虽然有少许概念的执着混杂其中，但其自性绝非是概念。法性稍微显现，又稍微不显现，譬如用细纱遮面观看事物一般。如此生起菩提心，领受诀窍后，修持波罗蜜多的意义，生起决择支分于相续中，从而断除资粮道的连接，因此如是次第地进行阐述。一般来说，菩提心本身或者诀窍本身之中就已包含了一切道，因此没有次第之分。但这个次第是就首先生起菩提心，首先领受诀窍的角度而言的。如此，资粮道和加行道，总的来说仅仅是现观的修持，但并非是特殊的。特殊的修持是圣道，因此就以圣道为主的角度而言，所有修持的所依或因是法界，而法界是远离戏论且具一切相的。虽然从其自性上来说，未被任何世俗之法所染污，但就瑜伽士的智慧显现方式而言，资粮道的所依法界，加行道的所依法界等，五道十地的所依的进入方式是如此。法界是否需要近取因呢？虽然不需要，但以相似的角度安立修持的近取因之名。法界是自性安住种姓，也是解脱之因善法增长的增长之种姓所依之处，因此也作了与其相关的分类。修持的所缘仅仅是诸法，而所缘的主要对象是诸法的法性，即如来藏，因此胜义谛空性可以作为所依和所缘。所为之事是修持时的意愿，对此，印度和西藏大多数都将之与佛地的断证功德三者或四身，或三智等三大结合起来，但这与经部不符。将菩萨摩诃萨的词义解释与佛陀结合，也是不恰当的解释。
English
Although there is a slight mixture of conceptual clinging, its own nature is never conceptual. The nature of reality is slightly clear and slightly unclear, like looking at something with a veil of thin silk over the face. Thus, generating the mind of enlightenment and receiving the instructions, meditating on the meaning of the perfections, the limbs of ascertainment arise in the continuum, thereby severing the connection of the path of accumulation, and thus the order is explained in this way. In general, all paths are included within the mind of enlightenment itself or the instructions themselves, so there is no order. But this order is from the perspective of first generating the mind of enlightenment and first receiving the instructions. Thus, the path of accumulation and the path of joining, in general, are merely the practice of manifest knowledge, but they are not special. Special practices are the noble path, so from the perspective of emphasizing that path, the basis or cause of all practices is the dharmadhatu, and the dharmadhatu is free from elaboration and has all aspects. Although from its own nature, it is not stained by any worldly phenomena, but from the perspective of how it appears to the yogi's mind, the basis of the path of accumulation is the dharmadhatu, the basis of the path of joining is the dharmadhatu, and so on, the way the basis of the five paths and ten bhumis enters is like this. Does the dharmadhatu need a proximate cause? Although it does not, the name of the proximate cause of practice is established from a similar perspective. The dharmadhatu is the naturally abiding lineage, and it is also the basis of the lineage of increase that increases the cause of liberation, virtuous Dharma, so a classification related to it has also been made. The object of practice is merely all phenomena, and the main object of focus is the nature of all phenomena, the tathagatagarbha, so the ultimate emptiness can serve as both the basis and the object of focus. The purpose is the intention at the time of practice. In this regard, most of India and Tibet combine it with the three qualities of abandonment, realization, and activity, or the four bodies, or the three wisdoms, etc., which are included in the Buddha's ground, but this is not in accordance with the sutras. The explanation of the meaning of the words Bodhisattva Mahasattva in relation to the Buddha is also an inappropriate explanation.