Tibetan
ས་ན། དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་ཤིན་ཏུ་ཉམས་སྨད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་ཏེ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ ཅད་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པས། ང་བདག་དང་ཕྱི་རོལ་ཀྱི་དོན་གདོད་ནས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ཤིང༌། དེ་ཉིད་ཀྱང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་གདོད་ནས་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་མོད་ཀྱི། འཛིན་པ་ལ་ཆེད་གཏད་ཤུགས་ཕྱུང་ནས་སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་མེད་པས། གཟུང་དོན་གྱི་རྟོགས་པ་སྤོང༌། འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མི་སྤོང་ཞེས་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ཡིན་གྱི། འཛིན་པའི་མངོན་ཞེན་དང་བཅས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དེས། རང་རྒྱལ་གྱི་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། རིགས་མཐུན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟར་བཤད་ཟིན་པའི་མཁྱེན་པ་གསུམ་པོ་དེ་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། དངོས་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་སྐབས་འདིར་གཙོ་བོ་ཡང་ལམ་བདེན་འདི་ཡིན་མོད། སྤྱིར་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང༌། ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། གཞི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། འདི་ནི་དོན་དམ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཅིང༌། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་དང་གཞུང་གི་སྦས་དོན་མཐར་ཐུག་གི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་དེ་འདྲ་ཡིན་ལ། ལམ་གྱི་བདེན་པས་བསྡུས་པའི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟོགས་བྱའམ། །གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རིག་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་གཉིས་སམ། རྣམ་པ་སྐྱེ་མེད། ལམ་སྐྱེ་མེད་གཞི་སྐྱེ་མེད། ཅེས་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་མས་བསྙད་དེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཡུལ་དང༌། སྦྱོར་ བ་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་བྱ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་བཞི་པ་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་ནི། གཞི་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས། རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྟོང་པ་ཉྀད་དུ་མཚུངས་ཀྱང༌། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་རྣམས་མ་འདྲེས་ཤིང་མ་འཛེངས་པར་བློས་རྟོགས་ནས། ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་རོ་སྙོམས་ཤིང༌། སེམས་དངོས་པོ་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུའི་གསལ་སྣང་བསྒྲུབས་ཏེ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྲེ་ནུས་པ་ནས། རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་ཙམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་འགོ་བརྩམས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རེ་རེ་བཞིན་རིམ་པས་བསྒྲུབས་ཤིང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོར་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་ལ། མཐར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུས་མཉམ་དུ་ཤར་བར་གྱུར་པ་ན། རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཏེ་ཚོགས་ལམ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་འདི་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལྟར་འཐད་ལ། འདི་ལ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་བསྡུས་སྒོམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དམིགས་ཡུལ་རྟོགས་བྱ་ཆོས་དབྱིངས་དེའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཅིང༌། དངོས་གནས་ལ་རྣམ་པའི་གྲངས་ཚད་བཟུང་བར་མི་ནུས་ཀྱང༌། དོན་གྱི་གཙོ་བོ་རྣམས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གདུལ་བྱ་ཉེ་བའི་བསམ་པ་ལ་དགོངས་ནས། རྣམ་པ་བརྒྱ་བདུན་བཅུ་རྩ་གསུམ་ཞེས་གྲགས་སོ། །བསྡུས་སྒོམ་གྱི་གོ་དོན་ནི། དཔེར་ན་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་ཡིད་ལ་བྱས་ཤིང༌། དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ ལ་བསླབས་པས། གསལ་སྣང་ཐོབ་པ་ན། ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། དེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་སྒྲུབ་བོ། །དེ་ཡང་ཐོབ་པ་ན། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀ་དུས་གཅིག་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། རང་བཞིན་མེད་པར་གསལ་སྣང་ཡང་དུས་མཉམ་དུ་སྒྲུབས་པས། མཉམ་གཞག་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཤེས་པ་གཅིག་པོ་དེས། འདུས་བྱས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཡང་ཤེས། ཟག་བཅས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཡང་ཤེས། གཞི་འདུས་བྱས་དང་ཟག་བཅས་གཉིས་དང་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱང་སྣང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་བ་ན། མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་སྒོམ་པ་ཡིན་པས། བསྡུས་བསྒོམ་ཞེས་བྱའོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་མ་འགགས་པ་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་བསྡུས་ཏེ་སྒོམ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། རྣམ་པའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །སྣང་ཆ་དེའི་སྟེང་དུ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་འཇོག་མ་ཤེས་ན་ཡང༌། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེར་ཕྱིན་སྒོམ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། གནས་ལུགས་ལ་རེག་པར་མི་འགྱུར་བས། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ནི་ཉམས་ལེན་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདི་དག་ནི་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་རིགས་འགྲེའོ། །དངོས་པོ་ལྔ་པ་རྩེ་མོ
Chinese
此乃，以其力量所摄持的能取分别念极其低劣。如是之证悟，亦包含于菩萨道智之证悟种类中。即是，菩萨于某些时候，了知一切法唯是心之显现，了知我与外境之实有自始不成立，彼亦具足自始远离一切戏论之相，然因未曾特意用力执着而修空性，故舍弃所取之证悟，不舍能取之分别，如是安立名言，然非具有能取之实执。如是之智慧，彼自宗之证悟为何，以同类之方式而摄集，故仅以自宗之道而命名而已。如是已宣说之三种智，乃就道之谛实而说。于此八事之场合，主要亦为此道谛，然总的来说，法性胜义之智慧，善逝之藏性，亦是般若波罗蜜多之究竟，即是一切相智，道之智，基之智，此乃胜义灭谛，当知是般若波罗蜜多之经与论之隐义究竟之精要。如是三种智之体性即是如此，以道之谛实所摄之三智之所证，或，实相法界离戏之觉性，即是二无我，或，无生之相，道无生基无生等等，以诸多名言而称谓，乃是闻思所确定之境，亦是诸加行之所修所缘之境。第四事圆满次第瑜伽，乃是基、道、果之诸法，虽于自性自始空性中相同，然各别之体相形貌不相同者，以智慧了知而不混淆，不杂乱，一切皆远离戏论而味等，心不住于任何事物而以不作意之方式修习。于彼，如能成就不常等之明相，而能融入离戏，则仅于相续中生起圆满次第瑜伽之开
English
Here, the conceptualization of the apprehended, which is grasped by its power, is extremely inferior. Such realization is also included in the category of realizations of the Bodhisattva's path wisdom. That is, Bodhisattvas sometimes realize that all phenomena are merely appearances of the mind, realizing that the reality of the self and external objects is not established from the beginning. It also possesses the aspect of being free from all elaborations from the beginning, but because there is no deliberate effort to focus on grasping and meditate on emptiness, the realization of the apprehended object is abandoned, and the conceptualization of the grasper is not abandoned. Thus, the term is established, but it is not with the attachment of the grasper. Such wisdom, whatever the realization of that own school is, is gathered in a similar way, so it is only named as the path of its own school. The three wisdoms that have been explained in this way are based on the truth of the path. In this case of the eight objects, the main thing is this truth of the path, but in general, the wisdom of the ultimate nature of reality, the essence of the Sugata, is also the ultimate perfection of wisdom, that is, the wisdom of all aspects, the wisdom of the path, and the wisdom of the basis. This is the ultimate cessation of truth, and it should be known as the ultimate essence of the hidden meaning of the Perfection of Wisdom Sutras and treatises. Thus, the nature of the three wisdoms is like this, and the object of realization of the three wisdoms gathered by the truth of the path, or the awareness of the reality of the Dharma realm, free from elaboration, is the two selflessnesses, or the aspect of non-arising, the path of non-arising, the basis of non-arising, etc., which are referred to by many terms. It is the object of determination by hearing and thinking, and it is also the object of meditation and focus of all practices. The fourth object, the complete stage yoga, is that the phenomena of the basis, path, and result, although they are the same in their nature of emptiness from the beginning, the individual characteristics and appearances are not the same. Understanding with wisdom without mixing or confusing them, all are equal in taste because they are free from elaboration, and the mind does not dwell on any object and meditates in a way that does not pay attention. In that, if the clear appearance of impermanence and the like can be accomplished and integrated into non-elaboration, then only the beginning of the complete stage yoga will arise in the continuum.
Chinese
而著成。其他一切相，也一一次第修习，于离戏之境渐次生起，最终当智慧于一刹那间，一切相同时显现之时，即是圆满次第究竟之时，如所许从资粮道至常边之智慧间有此。如此认为合理。此称为三智之相总集修习之瑜伽。所谓三智之相，如前所说，是道谛之所缘，所证法界之相。然实则相之数量无法确定，然为总摄诸要义之故，且随顺所化有情之意乐，故称有一百七十三相。总集修习之义是，譬如思惟有为法无常，且修习彼亦无自性，得清明显现时，则思惟有漏痛苦之相，且于彼无自性修习清明显现。如是亦得之时，则无常痛苦二者同时思惟，且于无自性清明显现亦同时修习，如是于一寂止刹那，唯一之智慧，亦知一切有为法之显现皆为无常之相，亦知一切有漏法之显现皆为痛苦之相，当见基有为与有漏二者，及体性无常与痛苦等，皆唯是显现，而非自性空之时，即是将无常与痛苦之相汇集一处而修习，故名总集修。必须无常与痛苦之相不灭，若无彼，则不能汇集而修，且所说诸多相之类别亦将变得无意义。若不能于彼显现分上安住于离戏，则仅凭无常痛苦之相，亦不能修习般若波罗蜜多，且不能触及实相，故必须修习总相与别相一切相之理由即在于此。此处所谓瑜伽，即是实修修习之瑜伽，如是则此等亦可类推于其他。第五物顶。
English
And it was written. All other aspects are also practiced one by one in sequence, and gradually arise in the state of non-duality. Finally, when wisdom arises in one instant and all aspects appear simultaneously, it is the ultimate completion of the perfect stage. It is reasonable to think that this exists from the path of accumulation to the wisdom of the ultimate constant. This is called the yoga of the three wisdoms' aspects combined and practiced. The aspects of the three wisdoms, as mentioned above, are the object of the truth of the path, the aspect of the Dharmadhatu to be realized. In reality, the number of aspects cannot be determined, but for the sake of summarizing the main points, and in accordance with the intentions of the disciples to be tamed, it is said that there are one hundred and seventy-three aspects. The meaning of combined practice is, for example, to think of conditioned things as impermanent, and to practice that they are also without self-nature. When clear appearance is obtained, then think of the aspect of contaminated suffering, and practice clear appearance in that without self-nature. When that is also obtained, then both impermanence and suffering are thought of at the same time, and clear appearance in non-self-nature is also practiced at the same time. Thus, in one moment of Samadhi, the only wisdom also knows that the appearance of all conditioned things is the aspect of impermanence, and also knows that the appearance of all contaminated things is the aspect of suffering. When the base of conditioned and contaminated things, and the nature of impermanence and suffering, etc., are seen as mere appearances, and not empty of self-nature, then the aspects of impermanence and suffering are gathered together in one place and practiced, hence the name combined practice. The aspects of impermanence and suffering must not cease, for without them, it is not possible to gather and practice, and the many categories of aspects that have been spoken of would also become meaningless. Even if one does not know how to rest in non-duality on that appearance, one cannot practice Prajnaparamita with just the aspects of impermanence and suffering, and one cannot touch reality. Therefore, the reason why one must practice all aspects, both general and specific, is as follows. Here, yoga means the yoga of actual practice and cultivation. In this way, these can also be inferred to others. Fifth object top.