Tibetan
ཞན་དབུ་མ་འཇུག་པར་གྲགས་པ་ལས་བསྟན་པ་སོགས་ནི། ལྷག་ཆད་ནོར་གསུམ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་བརྟོན་པར་མི་འོས་པའང་སྣང་ངོ༌། །འདིར་ས་བཅུའི་ངོ་བོ་ཟུར་ཙམ་སྨོས་ན། རྒྱལ་ཚབ་ཆེན་པོས་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག །ཚུལ་ཁྲིམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མཉམ་པར་གཞག །ཆོས་ལ་ང་སྤངས་རྒྱུད་དང་ཀུན་ཉོན་མོངས། །རྣམ་པར་དག་པ་ཐ་དད་ང་རྒྱལ་མེད། །སྐད་ཅིག་གཅིག་བློ་ཐོབ་པ་བཏང་སྙོམས་པ། །ཞིང་རྣམས་སྦྱོང་བ་སེམས་ཅན་སྨིན་བྱེད་པ། །མཁས་པ་མཐུ་ཆེན་ལུས་ཡོངས་རྫོགས་པ་དང༌། །ངེས་པར་བསྟན་ ལ་མཁས་པ་དབང་བསྐུར་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བུ་སྟེ། ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པའོ། །སྤྱིར་ས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཀ་ལ་ཡོངས་སུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཀྱང༌། འདིར་སྦྱིན་པ་ལ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའོ། །ས་གཉིས་པ་ལ་ནི། ལུས་ངག་གི་ལྟ་ཅི་སྨོས་སེམས་ཀྱི་ཉེས་ལྟུང་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་མེད་ཅིང༌། ཉེས་ལྟུང་མེད་པ་དེ་ལ་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །ས་གསུམ་པ་ནི་སྤྱིར་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་སོགས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐུན་མོང་པ་རྣམས་ནི། སྔ་རོལ་ནས་ཐོབ་ཟིན་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཡང་གཞན་མུ་སྟེགས་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་སོགས་དང་རིགས་མཐུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རིགས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྒྲུབས་ཤིང་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་དོན་ཏེ། འདིར་ལུང་གི་ཆོས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་བླ་ལྷག་ཏུ་འཕེལ་ཞིང༌། འོན་ཀྱང་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་ཅུང་ཟད་མ་ལོག་པར་ཡོད་དོ། །ས་བཞི་པ་ལ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི། བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་འབྲལ་བ་མཐའ་ཡས་པ་ཐོབ་པ་དང༌། བརྗོད་ བྱ་རྗཽད་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཐ་དད་པའི་ང་རྒྱལ་སྤངས་ཤིང༌། གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་སྔ་ནས་ཀྱང་མེད་མོད། འདིར་བརྡ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ལུང་གི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་ནི་རྩ་བ་ནས་ལོག་ཀྱང༌། དད་པ་འགྲིབས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འཕེལ་བའོ། །ས་ལྔ་པ་ནི། བདེན་བཞིའི་དོན་ཉན
Chinese
据说在《入中论》中阐述的教义等，因为有增益、损减、错谬三种情况，所以似乎不值得信赖。这里稍微提一下十地的体性。 རྒྱལ་ཚབ་ཆེན་པོ（大译师）说：菩萨见地极清净，戒律极其纯洁平等持，于法离我断相续，清净各异无我慢，刹那获智得舍性，净诸佛土成熟众，智者大能身圆满，定解善巧是灌顶。如是所说。初地极喜地，因为现量证悟法性，所以见地极清净，并且获得真正的无分别智慧。一般来说，在所有地都要修持十度，但此处主要是修持布施。二地，身语且不说，就连心细微的过患也不存在，没有过患就自然而然地进入，不需要努力，所以戒律极其纯洁，是修持戒律的波罗蜜多。三地，一般来说，无色界等世间的共同禅定，之前就已经获得，但此处菩萨们独有的行境，不是其他外道以及声闻缘觉的共同行境，与无色界等同类的禅定差别，成就了无量世间的禅定之类，并且平等安住，此处对经教之法深信的信心更加增长，然而对法的贪恋稍微没有退转。四地，获得菩萨们独有的，无边无际不分离的三十七道品，并且舍弃了能说所说法的差别我慢，虽然之前也没有执着于一，但此处因为略微证悟，所以对经教之法的贪恋彻底退转，但信心不是减弱而是增长。五地，听闻四谛之义。
English
It is said that the teachings expounded in the Madhyamakāvatāra, etc., seem unreliable because they contain the three faults of addition, subtraction, and error. Here, let me briefly mention the nature of the ten bhūmis. Gyaltsap Rinpoche said: Bodhisattvas have perfectly pure views, their ethics are extremely pure and equally maintained, they abandon self in the Dharma, sever the continuum and all afflictions, they are perfectly pure, without different kinds of pride, they attain equanimity with a single moment of mind, they purify the fields, ripen sentient beings, they are wise, powerful, and have a complete body, and are skilled in definitely teaching the empowerment. As it is said, like that. The first bhūmi, the Joyful, is because of directly realizing the nature of reality, views are perfectly pure, and one attains the correct non-conceptual wisdom. Generally, in all the bhūmis, all ten pāramitās are fully practiced, but here, generosity is mainly practiced. In the second bhūmi, not to mention body and speech, even the slightest mental faults are completely absent, and one enters into the absence of faults naturally, without needing to strive, therefore ethics are extremely pure, and one practices that pāramitā. The third bhūmi, generally, the common worldly samādhis such as the formless realms, etc., have already been attained before, but here, the unique sphere of activity of the bodhisattvas themselves, which is not the common sphere of activity of other non-Buddhists, śrāvakas, and pratyekabuddhas, the difference in samādhi of the same kind as the formless realms, etc., achieves immeasurable kinds of worldly samādhi, and one abides equally, here the faith of trusting in the Dharma of the scriptures increases exceedingly, however, the craving for the Dharma has not slightly turned back. In the fourth bhūmi, one obtains the unique, boundless, and inseparable qualities of the thirty-seven factors of enlightenment of the bodhisattvas, and abandons the pride of difference in the expresser and the expressed Dharma, although there was no attachment to one before, here, because of slightly realizing it, the craving for the Dharma of the scriptures completely turns back, but faith is not diminished, but increases. The fifth bhūmi, hearing the meaning of the four truths.
Tibetan
་ཐོས་རང་རྒྱལ་རྣམས་ཀྱིས་མིང་ཙམ་དང༌། ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་མ་རྟོགས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེ་དང༌། འཇུག་ལྡོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐའ་ཡས་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེའི་གྲུབ་དོན་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཅུས་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རང་གཞན་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ལོག་སྟེ། རྒྱུད་ལ་ང་རྒྱལ་སྤངས་བ་ཡིན་ནོ། །ས་དྲུག་པ་ནི། རང་རྒྱལ་མན་ཆད་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། དོན་དམ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་འཇུག་ལྡོག་གི་རིམ་པ་དང་དེའི་གནས་ལུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་ཐ་དད་དུ་བལྟ་བའི་ང་རྒྱལ་སྤངས་པ་སྟེ། ཀུན་བྱང་སྟོང་པར་རྟོགས་ཚུལ་སྔར་བས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག་པའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ས་བདུན་པ་ལ་ནི། བསྒྲིམ་པའི་རྩོལ་བ་ཡོད་ཀྱང༌། དེ་ལས་གཞན་པའི་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་མཐུས། སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་ལ་སོགས་པ། ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ཅི་ཆར་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་མཐུ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། ས་སྔ་མ་དྲུག་རྒྱུ་དང་འདི་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་བྱུང་བ། ས་བདུན་པོ་རང་ལས་ནང་ཚན་དུ་ཕྱེ་ ན་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་གནས་པའང་ཡིན་ནོ། །ས་དང་པོ་དྲུག་ལ་ནི། མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འདོད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་སྐབས་ཡོད་ལ། ས་འདིར་ནི་དེ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བ་མེད་པས་འདོད་པས་བསྐྱེད་ན་མ་གཏོགགས་མཚན་མ་མེད་པ་ཉིད་ལ་གནས་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ས་བརྒྱད་པ་ལ་ནི། འབད་རྩོལ་མེད་པར་མཚན་མ་མེད་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྟོགས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་འབད་རྩོལ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། ཀུན་གཞི་རིགས་མཐུན་པ་གཅིག་གི་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཅིག་ཆར་ལུས་སྟོན་ནུས་པས། ཞིང་སྦྱོང་བ་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ས་དགུ་པ་ལ་ནི། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་ཐོབ་སྟེ། སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་བསམ་པ་དང་མཚུངས་པར་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའང་ཡིན་ནོ། །ས་བཅུ་པ་ལ་ནི། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ཚད་མེད་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་ལུས་ཡོངས
Chinese
听闻声闻缘觉们连名字和方向都不了解的事物的各种分类，以及为了证悟无边际的流转还灭的真如，因此，以无生平等性等十种平等性的方式，破除了自他器情一切执着为不同相续的观念，从而舍弃了相续中的我慢。第六地是，对于声闻缘觉以下不共的世俗谛真如，以及胜义谛真如的缘起流转次第及其状态，通过非常熟悉，从而舍弃了将杂染和清净视为不同的我慢，证悟了杂染清净皆为空性，获得了比以前更加卓越的功德。第七地是，虽然有精勤的努力，但凭借恒常安住于无相三昧的力量，刹那刹那间生起菩提分法三十七品等，无量无边的法门在相续中生起的力量，因此，前六地作为因，此地作为果的安立也出现了，七地自身从内部划分，也安住于道和果的状态。前六地，虽然不希望生起有相的分别念，但也有生起的时候，而此地则不会发生这种情况，除非通过意愿产生，否则能够安住于无相之中。第八地是，无需勤作，无相自然成就而安住，因为这个原因，证悟和智慧不会中断，因此，获得了不退转和无生法忍的大忍。此地因为无需勤作，所以被称为舍，并且由于俱生同类的一个阿赖耶识能够在十方一切佛土同时示现身体，因此，获得了清净刹土的自在。第九地是，获得四种无碍解，能够与无量众生的想法相应地说法等等，也获得了令众生完全成熟的自在。第十地是，因为获得了殊胜的神通等力量，以及无量的三摩地和陀罗尼门，所以获得了圆满的法身。
English
Having heard the various classifications of things that even the names and directions are not understood by the Sravakas and Pratyekabuddhas, and in order to realize the infinite Suchness of coming and going, therefore, in the manner of equality with the ten suchnesses as unborn equality, etc., the concept of clinging to all self and other vessels and essences as different continuums is broken, thereby abandoning the arrogance in the continuum. The sixth ground is that, by becoming very familiar with the interdependent sequence of coming and going of the conventional Suchness, which is uncommon to the Sravakas and Pratyekabuddhas, and the ultimate Suchness, and its state, thereby abandoning the arrogance of viewing defilement and purification as different, realizing that both defilement and purification are emptiness, and obtaining even more excellent merits than before. The seventh ground is that, although there is diligent effort, by the power of constantly abiding in the signless Samadhi, the power of generating the thirty-seven factors of enlightenment, etc., and immeasurable Dharma doors in the continuum from moment to moment is obtained, therefore, the establishment of the previous six grounds as the cause and this ground as the result also arises, and the seven grounds themselves, when divided internally, also abide in the state of path and fruit. In the first six grounds, although it is not desired to generate conceptual thoughts with signs, there are times when they arise, but this does not happen in this ground, so unless it is generated by intention, it is possible to abide in signlessness. The eighth ground is that, without effort, signlessness is naturally accomplished and abided in, and for this reason, realization and wisdom are not interrupted, therefore, great forbearance of non-retrogression and non-origination is obtained. This ground is called abandonment because it does not require effort, and because one Alaya-consciousness of the same kind can simultaneously manifest bodies in all Buddha-fields in the ten directions, therefore, freedom to purify the Buddha-fields is obtained. The ninth ground is that, having obtained the four analytical knowledges, one is able to teach the Dharma in accordance with the thoughts of limitless beings, etc., and also obtains the freedom to fully ripen beings. The tenth ground is that, because one has obtained excellent powers such as supernormal knowledge, and immeasurable Samadhi and Dharani doors, one has obtained the complete Dharmakaya.