Tibetan
དེན་བཞི་དང་རྟེན་འབྲེལ་གནད་གཅིག་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་རྨོངས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་བདེན་བཞི་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་འབྱུང་ནི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འཁོར་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་འཁོར་བའོ། །ལམ་ནི་ཐོབ་བྱེད་རྒྱུའི་རྣམ་པར་བྱང་བ་དག འགོག་པ་ནི་ཐོབ་བྱ་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་བྱང་བའོ། །རྒྱུ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་དེ་གཉིས་འགྲུབ་ཚུལ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་འབྱུང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ཚུལ་ལ། མ་རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་འཁོར་བ་ལུགས་འབྱུང་གི་རྟེན་འབྲེལ་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཅིང༌། ལམ་བསྒོམས་པས་སྡུག་བསྔལ་འགག་ཚུལ་ནི། རྒྱུ་ལམ་བདེན་གྱིས་འབྲས་བུ་འགོག་བདེན་ཐོབ་ཚུལ་ཏེ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ན་མ་རིག་པ་འགགས་པ་ནས། རྒ་ཤི་འགགས་པའི་བར་དུ་འཁོར་བ་ལུགས་ཟློག་གི་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་སོ། །གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་མཁས་པ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྒྱབ་རྟེན་དུ་འོང་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཕྱི་ནང་ གི་རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་དག་གི་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ནི་རྩ་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་རྣམས་སོ། །གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པར་བྱས་པས་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། རྣམ་འགྱུར་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་མཁས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནན་ཏན་དུ་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་རྟོགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཐ་མའི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པས། གཟུགས་མེད་ཅེས་པ་ནས་བརྩམས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྙེག་པ་མངོན་ལ། གཙོ་བོར་ཐོབ་པ་ཉིད་སྨོས་པས། གནས་ལུགས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་གང་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང༌། མེད་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསྒོམས་པ་ན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། རང་གི་སེམས་ལ་གནས་པའི་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་གདོད་ནས་སྟོངས་ཤིང་མེད་པ་དང༌། སྐྲག་པ་ནི་འཇིགས་པ་སྟེ་འཁོར་བའི་ལས་ཉོན་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་དང༌། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་དང༌། ཟག་མེད་ཀྱི་ལས་དང༌། ཡིད་ཀྱི་ལུས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་འཆི་འཕོ་དང་བཅས་པ་ཚུད་ཆོད་ཀྱང༌། འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་གདོད་ནས་མེད་པར་མཐོང་བས་ཕྱིན་
Chinese
四谛与缘起要点一致，也就是为了消除对因果本质的迷惑而宣说了四谛。集是作为因的轮回，苦是作为果的轮回。道是获得之因的清净，灭是获得之果的清净。这二因成就那二果的方式是缘起。集产生苦的方式是，从无明到老死之间，轮回顺生的缘起产生。修道而使苦灭的方式是，因道谛而获得果灭谛，即生起智慧时，从无明灭尽到老死灭尽之间，轮回逆转的十二缘起。通达处与非处，是缘起的后盾，因为无论什么内外的一切缘起的因果，乃至极细微的缘起都能证悟。十二缘起是根本的缘起，而这是细微的支分。以处与非处为对境修习空性，就能通达它们的自性空性以及变化因果。因此，菩萨们应当努力修学这六种应精通的事物。第三，证悟此理之路的功德是，因此菩萨们无所得，等等。此处“无所得之故”是最后的明示，因此从“无色”开始的一切都在暗示追求，主要说的是无所得本身。实相中，因果、生者、能生者都不成立，菩萨如是修习，当现证之时，自心所住的二障及其习气，从一开始就空无，恐惧即是怖畏，也就是轮回的业、烦恼、痛苦等，以及无明习气的地基，无漏之业，以及不可思议的意生身和死殁，虽然都包括在内，但除了是错乱的显现之外，从一开始就见到它们并不存在，因此超越。
English
The four truths and dependent origination are the same in essence. That is, the four truths are taught to eliminate confusion about the nature of cause and effect. Accumulation is the cycle of existence that is the cause, and suffering is the cycle of existence that is the result. The path is the purification of the cause of attainment, and cessation is the purification of the result of attainment. The way these two causes accomplish those two results is dependent origination. The way accumulation produces suffering is that from ignorance to old age and death, the dependent origination of the cycle of existence arises in the forward direction. The way suffering is ceased by cultivating the path is that by means of the truth of the path as the cause, the truth of cessation as the result is attained, that is, when wisdom arises, from the cessation of ignorance to the cessation of old age and death, the twelve links of dependent origination of the cycle of existence are reversed. Being skilled in what is and is not the case is the support of dependent origination, because one realizes all the cause and effect of all dependent origination, internal and external, no matter what, even the most subtle dependent origination. The twelve links of dependent origination are the root dependent origination, and these are the subtle branches. By meditating on emptiness by focusing on what is and is not the case, one becomes skilled in the emptiness of their nature and the changing cause and effect. Therefore, Bodhisattvas should diligently study these six things to be mastered. Third, the merit of the path of realizing this is, therefore, Bodhisattvas have no attainment, and so on. Here, "because there is no attainment" is the final clarification, so everything starting from "formless" is obviously pursuing, and mainly what is mentioned is attainment itself. In reality, neither cause and effect, nor what is produced, nor what produces are established, and when a Bodhisattva meditates like this, when it becomes manifest, the two obscurations and their habitual tendencies that dwell in one's own mind are empty and non-existent from the beginning, and fear is dread, that is, the karma, afflictions, and sufferings of samsara, as well as the ground of ignorance's habitual tendencies, uncontaminated karma, and the inconceivable mind-made body and death, although all are included, one sees that they do not exist from the beginning, except for being mere deluded appearances, and therefore transcends.
Tibetan
ཅི་ལོག་འགག་སྟེ། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་པ་དང༌། རྟག་པ་ལ་མི་རྟག་པར་ འཛིན་པ་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་རྟོག་གི་འཁྲུལ་བ་དང༌། གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྣང་བ་སྟེ། དེ་འདྲ་ལས་འདས་པ་ཙམ་པོ་ནི་ས་དང་པོ་ཐུབ་པ་ནས་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ནས་ས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་རེག་པར་བྱེད་པ་ནི་མཐར་ཕྱིན་པ་སྟེ། ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མར་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དོན་ནོ། །མདོའི་འདིའི་དངོས་བསྟན་ལྟ་ན་ས་ལམ་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་གཞུང་ཚིག་གི་སྐབས་འདིས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། དངོས་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །དངོས་པོ་མི་རྟག་བསླུ་བའི་ཆོས། །གསོག་དང་སྟོང་བ་བདག་མེད་པ། །རྣམ་པར་དབྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བར་མཐོང༌། །ཞེས་པ་ལྟར་མཁས་པར་བྱ་བའི་གནས་དྲུག་ལ་མཁས་པར་བྱས་པས། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་འདས་ནས། རྣམ་པར་དབྱེན་པ་སྟེ་གནས་ལུགས་ལ་རེག་པར་བྱ་པའི་དོན་ནོ། །བཞི་པ་ལམ་དེས་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། དུས་གསུམ་གྱི་སོགས་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟམ་མོ་འདི་ལ་བསྟེན་ཅིང་མཉམ་པར་གཞག་པས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཟབ་མོའི་མཚན་ཉིད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྟེན་པ་དང༌། མཁས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པའི་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ཉམས་ལེན་དུ་ བསྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསྟོད་པ་ལས། དབྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རིག་གྱུར་པ། །འཇིག་རྟེན་འདས་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ་འདུད། །གང་ཁྱོད་འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །ཡུན་རིངས་ཐུགས་རྗེས་ངལ་བར་གྱུར། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་གོང་དུ་གཟུགས་མེད་ཅེས་པ་ནས་མ་ཐོབ་པ་མེད་པའི་བར་དུ། སྒྲས་ཟིན་ལ་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དྲུག་པོ། སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང༌། ཤུགས་བསྟན་ལ་ཡུལ་དྲུག་ལ་མཁས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ངེས་པར་བསྟན་ལ། ཡེ་ཤེས་དེའི་ཕན་ཡོན་དང་འབྲས་བུ་ནི། དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་པ་ནས། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོའི་བར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་བསྟན་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་ཀྱི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྩལ་འདོན་དུ་མ་མཛད་དེ། དེ་ནི་འདིའི་
Chinese
颠倒止息，于无常执常，于常执无常等，是颠倒的分别念之错乱，所取能取错乱之显现，乃颠倒之显现。仅超越此者，从证得初地开始出现，之后地上更胜于更胜地超越颠倒。涅槃是圆满正等觉，触及彼者是至究竟，即于十地相续之末，现证金刚喻定之义。若观此经之直显，则地道之现证，皆由此经文之段落清晰地显示。于《六十正理论》中云：“于实事精通者，见实事为无常、欺惑之法，积聚与空性、无我，名为差别。”如是，于应精通之六处精通后，超越颠倒，即是触及差别，亦即触及实相之义。第四，彼道所得之果显现之方式，即三时等。三时之诸佛亦皆依止并安住于此般若波罗蜜多，而现证无上正等菩提，即以具足甚深八相之自性般若波罗蜜多，作为所缘之境而依止，以及以精通应精通之六事之道，般若波罗蜜多作为修持而依止之故。如是亦于赞颂中云：“差别之智慧已证悟，超越世间者，向您敬礼顶礼。您为利益有情故，长久以慈悲而疲惫。”如是，如前文从“无色”至“无未得”之间，以明示而确定了应精通之六境，以暗示亦必定显示了精通六境之境性智慧，而彼智慧之利益与果，即从“是故”至“现证正等觉”之间。如是，此直显乃仅就法无我之角度而宣说，而未着重于人无我，因其为
English
When perversions cease, clinging to impermanence as permanence, and to permanence as impermanence, etc., are the delusions of perverse conceptualizations. The appearance of the duality of subject and object is a perverse appearance. Merely transcending this arises from attaining the first bhumi, and thereafter, from higher to higher bhumis, one becomes increasingly free from perversion. Nirvana is the complete Buddha, and touching it is the ultimate, meaning the manifestation of the vajra-like samadhi at the end of the ten bhumis. If we look at the direct teaching of this sutra, the realizations of the bhumis and paths are clearly shown by this passage of the text. In the "Sixty Stanzas of Reasoning," it says: "Those skilled in reality see reality as impermanent, deceptive phenomena, accumulation and emptiness, selflessness, called differentiation." Thus, by becoming skilled in the six places to be skilled in, one transcends perversion and touches differentiation, that is, touches the meaning of reality. Fourth, the way the fruit obtained by that path becomes manifest is as follows: all the Buddhas of the three times rely on and abide in this Prajnaparamita, and attain complete enlightenment in unsurpassed perfect enlightenment. That is, they rely on the nature of Prajnaparamita, which has eight characteristics of profundity, as the object of focus, and they rely on the path of becoming skilled in the six things to be skilled in, Prajnaparamita, as practice. As it is also said in the praise: "The wisdom of differentiation has been realized, transcendent one, I bow and prostrate to you. Because you benefit beings, you have long been weary with compassion." Thus, as before, from "formless" to "nothing unobtained," the six objects to be skilled in are determined explicitly, and implicitly, the wisdom with the nature of the six objects is also necessarily shown. The benefits and fruits of that wisdom are from "therefore" to "attained complete enlightenment." Thus, this direct teaching is spoken only from the perspective of the selflessness of phenomena, and does not emphasize the selflessness of persons, because it is