Tibetan
ས་པ་ཙམ་ལ་དྲི་བྲལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད་དེ། སྔར་དྲི་མ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཡོད་ནས། ཕྱིས་དེ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དྲི་མ་གདོད་ནས་མ་གྲུབ་པས། དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་མེད་པ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱལ་ཚབ་ཆེན་པོས། གཉིས་ལས་གཞན་མེད་དེ་ནི་ནོར་བ་སྐྱེས། །དེ་ཕྱིར་ཐར་བ་ནོར་ཙམ་ཟད་པ་ཡིན། །ཅེས་ཏེ་དེ་དག་ནི་གཞན་དབང་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །ད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ། འཁོར་བའི་དུས་ན་ཡོན་ཏན་བྲི་བ་མེད་ཅིང་སྐྱོན་གང་བ་མེད་པ་དང༌། ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྐྱོན་ནམ། སྒྲིབ་པ་བྲི་བ་ མེད་ཅིང༌། ཡོན་ཏན་གང་བ་མེད་དེ། བྲི་གང་དུ་སྣང་བ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །སྐྱོན་ནམ་སྒྲིབ་པ་ནི་གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ན་གང་ཞིང་འཕེལ་བ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་དངོས་གནས་ལ་མ་གྲུབ་ལ། ཡང་དག་པར་ན་སྤོང་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ན་བྲི་ཞིང་སྤང་བར་སྣང་བ་ཡང་བློ་ངོ་ཙམ་མོ། །ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡང༌། བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ལམ་བསྒོམས་པས་འཕེལ་བ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ལ། གདོད་མ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི། དང་པོ་ཉིད་ནས་རང་ཆས་སུ་བཞུགགས་པས། འཁོར་བའི་སྐབས་སུ་སེམས་ཅན་རྣམས་གཉིད་ཀྱིས་མ་མཐོང་བར་ཟད་ཀྱི། ཆོས་ཉིད་རང་ངོས་ནས་ཉམས་ཤིང་བྲི་བའི་ཆ་མེད་པས། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་དུས་ན། ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གསར་དུ་སྐྱེས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང༌། སློབ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བློའི་མཐོང་ཚུལ་ཡིན་གྱི། སྒྲིབ་པ་སངས་པས་ཆོས་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་གསར་དུ་སྐྱེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱ་ཚབ་ཆེན་པོས། ཉེས་པ་གློ་བུར་དང་ལྡན་དང༌། ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་ཉིད་ལྡན་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། བསྟོད་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་མ་བསྐྱེད་ཅིང༌། །འགའ་ཡང་བཀག་པ་མ་མཆིས་ལ། །སྔོན་གྱི་ཇི་ལྟར་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད། །ཅེས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འགྱུར་མེད་ཡོངས་ གྲུབ་སེམས་ཉིད་དེ། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སམ་ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། སྔོན་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ། ཕྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས
Chinese
仅仅是地基就称为离垢的菩提，不是说先前有垢染轮回的法，后来才断除，而是因为垢染从一开始就没有成立，所以才说没有脱离垢染。就像嘉察仁波切所说：除了二元对立之外没有其他，那就是错乱产生的原因，因此解脱只是错乱的止息。这些是就他起自在的生起无自性的角度来说的。现在，在如来藏法界中，轮回的时候功德不会减少，过失也不会增多；解脱的时候，过失或障碍不会减少，功德也不会增多。显现为减少或增多，仅仅是众生自己错觉的显现而已。因为过失或障碍从一开始就不曾存在过，所以在轮回的状态中，显现为增长和增多，实际上并没有成立。真实而言，因为没有需要断除的，所以在解脱的状态中，显现为减少和断除也只是心识的显现而已。以道所摄的世俗谛的功德，因为没有真实成立，所以显现为修道而增长也没有真实成立。而原本法性的功德，从一开始就自然存在，所以在轮回的时候，众生只是被睡眠所遮蔽而没有见到而已，法性本身并没有衰损和减少的部分。所以在成佛的时候，显现为新产生了无量的功德，也只是修学阶段的心的显现而已，除了因为障碍消除而如实见到法性之外，没有任何新产生的东西。就像嘉察仁波切所说：过患具有突发性，功德具有自性，所以，就像先前一样，后来也一样，是不会改变的法性。赞颂文中也说：您没有稍微创造，也没有丝毫阻碍，先前如何，后来也一样，在如是性中证悟。如是性是不变的圆成实的心性，心性本自光明，二元对立的智慧或法界胜义谛，也就是如来藏。先前轮回者的如是性如何，后来涅槃的法也如何。
English
Merely the ground is called stainless Bodhi, not that there was previously defilement and cyclic existence, which was later abandoned, but because defilement has never been established from the beginning, it is said that there is no separation from defilement. As Gyaltsab Rinpoche said: There is nothing other than duality, which is the cause of error. Therefore, liberation is merely the cessation of error. These are from the perspective of the other-powered arising without inherent existence. Now, in the Dharmadhatu of Suchness, in the time of Samsara, merits do not diminish and faults do not increase; in the state of liberation, faults or obscurations do not diminish, and merits do not increase. The appearance of diminishing or increasing is merely an illusion of sentient beings themselves. Because faults or obscurations have never existed from the beginning, the appearance of increasing and growing in the state of Samsara is not established in reality. In truth, because there is nothing to be abandoned, the appearance of diminishing and abandoning in the state of liberation is merely a mental appearance. The merits of conventional truth, which are included in the path, are not truly established, so the appearance of increasing through meditation is also not truly established. The merits of the original Dharma-nature have been naturally present from the very beginning, so in the time of Samsara, sentient beings are merely obscured by sleep and do not see them, but the Dharma-nature itself has no part of diminishing or decreasing. Therefore, at the time of attaining Buddhahood, the appearance of newly arising immeasurable merits is merely the appearance of the mind in the stage of learning. Other than seeing the Dharma-nature as it is because of the removal of obscurations, there is nothing new that arises. As Gyaltsab Rinpoche said: Faults are endowed with suddenness, and merits are endowed with self-nature, so just as before, so also afterwards, it is the unchanging Dharma-nature. The praise also says: You have not created a little, nor have you hindered anything, how it was before, so it is afterwards, realize it in Suchness. Suchness is the unchanging, perfectly established mind-nature, the mind-nature is naturally luminous, the non-dual wisdom or Dharmadhatu ultimate truth, which is called the Tathagatagarbha. How is the Suchness of the previous Samsaric beings? How is the Dharma of the later Nirvana?
Tibetan
་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཁོ་ན་སྟེ། རྣམ་འགྱུར་མེད་ཅིང་རྟག་པ་དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་འགའ་ཡང་བཀག་པ་མེད་དེ། ཕྱིར་བསལ་ཞིང་བྲི་བ་མེད་ལ། རྣམ་པར་བྱང་བ་དགེ་བའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་ཅིང་གང་བར་མ་བྱས་པ་སྟེ། བསལ་ཞག་མེད་པའམ། བྲི་གང་མེད་པའི་དོན་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་གསལ་པོར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་མདོ་འདི་དང༌། བསྟོད་པ་འདིས་ཀྱང་གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཁོ་ན་གསལ་བར་བསྟན་གྱི། འདི་ན་སྟོང་པ་ཆལ་ཡུག་ཙམ་ཞིག་སྙིང་ལ་བཅངས་ནས། ཟུང་འཇུག་ཡིན་ཚུལ་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་མང་པོ་ཞིག་འགོད་ཅིང༌། སྨྱོན་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཚིག་ལྟར་རྒྱུན་མི་འཆར་པ་སྨྲ་བའི་ཚེག་འཕྲེང་རིང་པོ་ཅན། རང་སྟོང་སྨྲ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་གྲགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་དང་ཡེ་མི་མཐུན་ནོ། །འོན་ཀྱང༌། ཡོན་ཏན་མེད་ལ་གང་གུས་པ། །དེ་བླུན་མི་དགེའི་ལས་ལས་སྐྱེས། །ཞེས་གསུངས་པ་དོན་ལ་གནས་པས། ཚོགས་མ་བསགས་ཤིང༌། སྒྲིབ་པ་མ་སྦྱངས་པའི། སྔོན་ནས་ད་ལྟའི་བར་གྱི་ཤེས་རབ་ཆེ་རུ་རེ་བ་ཕལ་ཆེ་བ་ཡང༌། ངེས་པའི་དོན་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་ཤ་སྟག་བྱུང་ཞིང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། ད་ལྟར་ཡང་སྣང་ངོ༌། །གང་མོས་པའི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་པ་བསགས་པ་དེ་རྣམས་ཁོ་ན་ཟབ་མོའི་དོན་འདི་ལ་མོས་ཏེ། དེ་དག་ནི་བརྩོན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་བསྡམས་པར་གྱུར་ཀྱང་མོས་པ་ཁོ་ནའི་མཐུ་ལས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་དུ་སྨྲ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ། བརྩོན་པ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས། སྐྱེ་བ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགགས་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་བ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། མེ་ཏོག་ཙམ་པ་ཀ་ནི་རྙིང་གྱུར་ཀྱང༌། །མེ་ཏོག་ཕལ་པ་གཞན་གྱི་དོ་ཟླ་མིན། །ང་ཡི་དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་གྱུར་ཀྱང༌། །མུ་སྟེགས་ཕལ་པ་གཞན་གྱི་དོ་ཟླ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིར་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རང་སྟོང་སྨྲ་བར་གྲགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དམ་པའི་ཆོས་མཐར་ཐུག་ལ་སྡང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མང་པོ་ལ་ཞེ་འགྲས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་པའི་མུ་སྟེགས་ཅན་ནོ། །གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཆེན་པོ་སྨྲ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ལ་བལྟ་བར་དབང་བའི་ཕྱིར། སྤྱི་མིང་བྱེ་བྲག་ལ་བཏགས་ནས། ང་ཡི་དགེ་སློང་ཞེས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྲས་སུ་བསྟན་པའོ། །ཞེས་བདག་གིས་སྨྲས་པའི་གནས་འདི་ལ་ནི། སངས་རྒྱས་སྲས་དང་བཅས་པ་དཔང་པོ་ཡིན་ཅིང༌། འཇིག
Chinese
其自性也是如此，对于不变且恒常的自性，没有任何烦恼法可以阻碍，既没有去除也没有减少。也没有生起或圆满任何清净的善法，即通达了没有去除或没有减少圆满之义，即是佛陀。这些就清楚地显示了圆成实性、胜义谛、无自性。如此一来，此经和此赞也仅仅是清楚地显示了他空大中观。而在此处，心中怀着空性的一点点影子，列出许多看似是成立双运的论证，像一些疯子一样，说出不连贯的长篇大论，与那些被称为自空论者的善知识的观点完全不一致。然而，“对无有功德者恭敬，是愚蠢，从不善业所生。”所说之义真实不虚。没有积累资粮，没有清净业障，从前到现在希望智慧增长的大多数人，也完全背离了究竟的意义，过去如此，将来也会如此，现在也是如此。那些积累了圆满善资粮的人，才会信受这甚深之义。那些人即使不精进，不约束，也仅仅凭借信的力量，比那些说一切法自空、具有戒律、具有精进的人，更接近于在百劫中积累资粮。世尊也说：“瞻波迦花即使凋谢，也不是其他普通花朵能比的。我的比丘即使破戒，也不是其他外道能比的。”这里也应当引用此句。那些被称为自空论者的人，因为憎恨究竟的圣法，并且嫉妒许多菩萨，所以是佛教中的外道。说他空大中观者，因为有权观察佛陀的身语意秘密，所以用总名安立差别，称为“我的比丘”，显示为不共的佛子。我所说的这个地方，有佛陀和佛子作为见证，
English
Its very nature is also like that. For the unchanging and constant nature, there is no obstructing of any afflictive dharmas, neither removing nor diminishing. Nor does it generate or perfect any pure virtuous dharmas, that is, understanding the meaning of neither removing nor diminishing perfection, is Buddhahood. These clearly show the perfected nature, the ultimate truth, the absence of inherent existence. In this way, this sutra and this praise also clearly show only the Other-Empty Great Madhyamaka. But here, holding a mere shadow of emptiness in the heart, listing many arguments that seem to establish union, like some madmen, speaking incoherent long discourses, is completely inconsistent with the views of those known as self-empty proponents. However, "Respecting those without qualities is foolish, born from non-virtuous actions." The meaning of what is said is true. Most of those who have not accumulated merit and have not purified obscurations, and who hope for wisdom to increase from the past to the present, have also completely turned away from the ultimate meaning, it has been so in the past, it will be so in the future, and it is so now. Only those who have accumulated perfect virtuous merit will have faith in this profound meaning. Those people, even if they are not diligent and not disciplined, only by the power of faith, are closer to accumulating merit in a hundred eons than those who say that all dharmas are self-empty, who have discipline, and who have diligence. The Blessed One also said, "Even if a champaka flower withers, it is not comparable to other ordinary flowers. Even if my bhikshu breaks his vows, he is not comparable to other ordinary heretics." This sentence should also be quoted here. Those who are known as self-empty proponents, because they hate the ultimate sacred Dharma and are jealous of many Bodhisattvas, are Buddhist heretics. Those who speak of Other-Empty Great Madhyamaka, because they have the right to observe the secrets of the Buddha's body, speech, and mind, therefore establish the difference with a general name, calling them "my bhikshus," showing them as uncommon sons of the Buddha. In this place where I speak, the Buddha and the Buddha's sons are witnesses,