Tibetan
བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ནི་ཡོད་ན་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཅིག་དུ་མ་ལ་སོགས་པ་འགལ་འབྲེལ་ཅན་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བློའི་དཔྱད་བྱར་ཡོད་པ་དང༌། སྤྲོས་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་དགོས་ལ། དོན་དམ་ནི་དེ་དག་ཏུ་མེད་ཀྱང༌། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་རང་རིག་རང་མྱོས་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར། གདོད་ནས་རྟག་ཏུ་གནས་ཤིང་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བས། དོན་དམ་པའི་ངོ་བོས་ཡོད་ཅིང༌། གནས་ལུགས་སུ་བདེན་ལ། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོར་རྟག་པ་བརྟན་པ་ཐེར་ཟུག་པ། ཞི་བ་གཡུང་དྲུང་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་ཚོགས་པ་གཅིག་ཉིད་ལས། སྒྱུ་མ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་ན་སྤྲུལ་པ་མཐའ་ཡས་པ་དེའི་གཞི་རྟེན་ནི་ཚོགས་པ་གཅིག་པུ་དེ་ཡིན་ལ། ཚོགས་པ་གཅིག་པུ་དེས་སྤྲུལ་པ་དེ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་གྲགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་དེ་ནི་གདོད་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་པས་ཁྱབ་རྒྱུ་མ་གྲུབ་ཅིང༌། ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་མཁན་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི། དཔྱད་པ་མ་བྱས་པར། སྣང་བ་དང་ཚོགས་པ་གཉིས་ཀའི་སྟེང་ནས་བསད་པའི་ཚེ། ཁྱབ་པ་དང་བརྟེན་པའི་རྣམ་གཞག་འཇོག་པར་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་དམ་དབྱིངས་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བོ་ཞེས་འཇོག་ཅིང༌། དཔྱད་ན་ཀུན་ རྫོབ་གདོད་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱ་རྒྱུ་གཏོར་ལ། དོན་དམ་ལ་རྟེན་མཁན་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། །འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ཤར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤུལ་ན། གནས་ཚུལ་ལ་དོན་དམ་གཅིག་པུ་གནས་ཤིང༌། དེ་ནི་སྣང་བ་ཀུན་ལ་ཉེ་རིང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་ཡིན་ལ། འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཟབ་མོ་མཐར་ཐུག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཁྱབ་རྟག་ནི་དེ་ཡིན་ལ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལྟར་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཁྱབ་པར་ངེས་པར་བརྗོད། །དེ་ཉིད་ཟད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ནི། ཀུན་རྫོབ་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་ཁྱབ་རྟག་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་ནི། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་རིག་འགྱུར་མེད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ལ། གློ་བུར་དྲི་མ་སྣང་ཞིང་གྲགས་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་ལ་དེ་མ་གྲུབ་པའི་ཆ་ཙམ་ནས་འཇོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། མ་གྲུབ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དོན་གྱི་གཙོ་བོར་བཟུང་ངོ༌། །དེས་ན་དགག་གཞི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་རྣམས་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཙམ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ཕལ་པའི་རྣམ་རྟོག་ལས། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་བློ་ཁ་ཅུང་ཟད་འཕགས་པ་ཙམ་གྱི་རྣམ་རྟོག་རགས་པ་ཡིན་ལ། ཡང་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་ཞིང༌། གྲུབ་ན་ཡོད་པར་ གྲུབ་དགོས་པ་འཐད་ཀྱང༌། ཡོད་པ་མ་གྲུབ་ཕྱིན་མེད་པ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ནི་སྤྱི་ལྡོག་ནས་ཡེ་མི་སྲིད་པར་གོ་ནས། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་གྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཙམ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡང༌། དེ་ཙམ་གྱི་ཕྱོགས་ནས་ནོར་བ་ནི་མ་ཡིན་མོད། ཆོས་བདག་མེད་པའི་དོན་གྱི་ཕྱེད་ཙམ་ལས་མ་རྟོགས་སོ། །ལྟ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་རང་སྟོང་སྨྲ་བར་གྲགས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱང་སྣང་གྲགས་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་དང༌། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོན་ཏན་ཅན་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་འདོད་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ནི་དོན་དམ་དབྱིངས་མ་ཡིན་པར། ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་དང༌། དེ་དག་དེ་སྟོན་པའི་གསུངས་རབ་རྣམས་ཀྱང་དྲང་དོན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་སྐུར་བ་འདེབས་ལ། གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་གསལ་བར་མཛད་པའི་སྐྱེས་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སྡང་སྨྲས་བྱེད་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ཚབས་ཆེ་བ་སྟེ་སྡིག་པའི་ལས་རླབས་ཆེན་པོའི་མཐུ་ལས། ངན་སོང་ནས་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བ། བདུད་དང་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའོ། །རང་གིས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཆོས་ཟབ་མོ་དང་དམ་པ་རྣམས་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་བཞིན་པ་ནི་འདི་སྐད་དུ། བདེན་པ་གཉིས་པོ་རྣམ་ཕྱེ་ཡང༌། །ཤིན་རྟ་ཆེ་དག་རྨོངས་ཉིད་ན། །ཞེས་རང་ཡོན་ཏན་ཆེན་པོར་ང་རྒྱལ་བའི་ཁེང་ཚིག་དང༌། དམ་པ་རྣམས་ལ་སྡང་སྨྲས་མི་བཟད་པ་བྱས་ཟིན་ནས། ཡང་འདི་སྐད་ཅེས། མི་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ། །བློ་སྦྱངས་ཉམས་ཡང་རབ་ཏུ་ཆུང༌། །འཁོར་བའི་དགོན་པ་བགྲོད་པར་དཀའ། །སྲོག་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གཡོ་བ་ཡིན། །བཤེས་གཉེན་བཟང་པོ་རྙེད་པར་དཀའ། །མོས་པ་ མེད་དུ་ཟིན་ན་ཡང༌། །རབ་ཏུ་སྡང་བ་གང་དུ་དགོས། །ཞེས་གཞན་བསླུ་བའི་ཁ་ཚིག་མཁས་མཁས་ལྟར་སྨྲ་སྟེ། མི་ལུས་རྙེད་དཀའ་ཞིང༌། ཆོས་ཟབ་མོ་དང་མཇལ་བའི་སྐབས་སུ། སྡང་སེམས་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་གཞན་ལ་སྨྲས་ཀྱང༌། ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ། སྡང་བས་ཚིག་པ་ཁྱོད་ལ་ནི། །དལ་བ་འབྱོར་པའང་རིང་བར་གསལ། ཞེས་ཞེ་སྡང་གི་ཚིག་རྩུབ་ཤོར་
Chinese
因为没有的缘故。因此，如果世俗存在，则必须以事物、非事物、一、多等相互关联的方式存在，并且存在于世俗之心的考察对象中，并且以戏论的方式存在。然而，胜义中并不存在这些，而是大智慧的自证自醉、离戏、一切相，从原始以来恒常存在，远离生、灭、住三者，以胜义的自性而存在，在实相中是真实的，以离戏的自性是常、稳、坚固的，安住在寂静大圆满的状态中。例如，从一个幻术师的集合中，如果出现无数的幻术，那么无边化身的根本基础就是那一个集合。据说那一个集合遍及所有的化身，如果进行分析，幻术化身从原始以来就不存在，因此集合无法遍及，也没有依赖集合者。然而，在没有分析的情况下，当从显现和集合两者之上进行破斥时，就像建立遍及和依赖的分别一样。所有的世俗所知也都被认为依赖于胜义法界，胜义法界遍及所有的所知。如果进行分析，由于世俗从原始以来就不存在，因此胜义法界遍及的对象被摧毁，也没有依赖胜义者。然而，在所有世俗显现生起之后，实相中唯有胜义存在，因为它对一切显现都没有远近，所以是遍及一切的，并且由于没有变化，远离生、灭、住三者，所以也是常恒的。甚深究竟的遍常就是如此。如是说：如是行持广大故，佛陀遍及定当说，彼性无尽之故也，亦说名为常恒者。像这样所说的是以世俗为主的遍常。因此，以多种法无我的名相所显示的精髓是，对于如来藏、自证、不变、一切相的那个，任何突然出现的垢染、显现和声称的法都不成立，这才是其精髓。而且，这并非仅仅从它不成立的方面来安立，而是以不成立来区分
English
Because it does not exist. Therefore, if the conventional exists, it must exist in an interdependent manner, such as things, non-things, one, many, etc., and exist as an object of investigation by the conventional mind, and exist in a discursive manner. However, the ultimate does not exist in those things, but the self-awareness and self-intoxication of great wisdom, free from elaboration, in all aspects, has always existed from the beginning, free from the three stages of arising, ceasing, and abiding. It exists as the nature of the ultimate, and is true in reality. In the nature of non-elaboration, it is constant, stable, and firm, abiding in the state of peaceful great perfection. For example, from a single gathering of illusionists, if countless illusions arise, then the fundamental basis of the infinite emanations is that single gathering. It is said that that single gathering pervades all the emanations, and if analyzed, the illusionary emanations do not exist from the beginning. Therefore, the gathering cannot pervade, and there is no one who relies on the gathering. However, without analysis, when refuted from both appearance and gathering, it is like establishing the distinctions of pervasion and dependence. All conventional objects of knowledge are also considered to rely on the ultimate realm, and the ultimate realm pervades all objects of knowledge. If analyzed, since the conventional does not exist from the beginning, the object to be pervaded by the ultimate realm is destroyed, and there is no one who relies on the ultimate. However, in the wake of all conventional appearances, only the ultimate exists in reality, and because it has no near or far for all appearances, it is pervasive of all, and because it is unchanging and free from the three stages of arising, ceasing, and abiding, it is also constant. That is the pervasive constancy of the profound ultimate. As it is said: Because of such vast deeds, the Buddha is definitely said to be pervasive, and because that nature is inexhaustible, it is also said to be constant. What is said like this is the pervasive constancy that is primarily conventional. Therefore, the essence shown by the various names of selflessness of phenomena is that, for the Tathagatagarbha, self-awareness, unchanging, all aspects, any suddenly appearing defilements, appearances, and proclaimed phenomena are not established, and this is its essence. Moreover, this is not established merely from the aspect of its non-establishment, but distinguished by non-establishment.
Chinese
以智慧的觉性本身作为意义的主体。因此，认为作为破斥对象的色等诸法，仅仅是空于所破的真实成立，就作为法的无我之义，这是世间凡夫的分别念，只是在空性方面稍微提升了一点的粗大分别念。还有，认为显现声响的一切法，从原始以来就未曾存在过，如果成立就必须成立为存在，虽然这样说是合理的，但是，如果存在没有成立，就认为不存在是自性成立的，从总的方面来说，根本不可能，从而认为脱离了有无、是非的戏论，就作为法的无我之义，虽然仅仅从这个方面来说，没有错谬，但是，只是领悟了法无我之义的一半。在这种见解之上，所有被称为自空论者的人，都认为胜义法界与显现声响等没有差别，没有真实成立，并且认为如来藏具有功德，在所知境中是不可能存在的，而且认为智慧不是胜义法界，仅仅是世俗，并且说这些以及宣说这些的经典都是不了义，从而进行诽谤，并且对阐明他空大中观宗义的伟大菩萨们进行恶语谩骂，这是非常严重的错误，由于罪恶的巨大力量，从恶趣堕入恶趣，被魔和罪恶的朋友们完全控制。自己一次又一次地诽谤甚深法和圣者们，就像这样说：“两种真谛虽然分开，但大车夫们却愚昧无知。”这样以自己功德巨大而傲慢自大，并且对圣者们进行了难以忍受的恶语谩骂之后，又这样说：“人也很难获得，修心体验也很少，轮回的寂静处难以进入，生命也非常脆弱，善知识也很难遇到，即使没有信心，又何必如此憎恨呢？”这样像个精通者一样说欺骗别人的话，虽然对别人说人身难得，在遇到甚深法的时候，不要产生憎恨之心，但是，紧接着又说：“对你这个充满憎恨的人来说，闲暇圆满也显得遥远。”这样就说出了嗔恨的粗暴话语。
English
Taking the wisdom of awareness itself as the main point of meaning. Therefore, considering that the objects of negation, such as form, are merely empty of truly established objects of negation, and taking that as the meaning of the selflessness of phenomena, is a coarse conceptualization that is merely a slightly elevated conceptualization from the ordinary thoughts of worldly people in the direction of emptiness. Furthermore, considering that all phenomena of appearance and sound have never existed from the beginning, and although it is reasonable to say that if they are established, they must be established as existing, but if existence is not established, then considering non-existence as being established by its own nature is impossible in general, and thus considering being free from the elaborations of existence, non-existence, being, and non-being as the meaning of the selflessness of phenomena, although there is no error from that aspect alone, it is only understanding half of the meaning of the selflessness of phenomena. On top of that view, all those known as proponents of self-emptiness consider the ultimate realm to be no different from appearances and sounds, not truly established, and believe that the Sugata-garbha, which possesses qualities, is impossible in the knowable, and consider wisdom not to be the ultimate realm, but merely conventional, and say that these and the scriptures that teach them are provisional, thus slandering them, and they revile the great Bodhisattvas who clearly established the tenets of the Great Madhyamaka of Other-Emptiness. This is a very serious mistake, and due to the power of great sinful deeds, they go from bad rebirth to bad rebirth, completely controlled by demons and sinful friends. They repeatedly slander the profound Dharma and the holy ones, saying, "Although the two truths are distinguished, the great charioteers are ignorant." Thus, they are arrogant and boastful of their own great qualities, and after uttering unbearable reviling words against the holy ones, they say, "It is very difficult to find a human being, and the experience of mental training is very small, it is difficult to enter the solitary place of samsara, life is very fragile, it is difficult to find a good spiritual friend, and even if there is no faith, why should there be so much hatred?" Thus, they speak deceptive words like an expert, and although they say to others that it is difficult to obtain a human body, and that one should not generate hatred when encountering the profound Dharma, they immediately say, "For you who are filled with hatred, leisure and fortune seem far away." Thus, they utter harsh words of anger.