Tibetan
ང་པ་ཁོ་ན་དར། ད་ལྟའི་བར་དུའང་སངས་རྒྱས་པ་ཡོད་དེ་ཡུལ་འདི་ནི་གྲོང་ཁྱེར་བི་དྱ་ན་ག་ར་དང་ཉེ་བ་ན་ཡོད་དོ། །ཡང་ཡུལ་བི་ར་ཛ་པུ་ར་ཞེས་བྱ་བ། འབིགས་བྱེད་ཀྱི་རི་བོའི་ཁོངས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དེ་བ་གྷ་ཊ་ཟེར་བ་ཅིག་ན། ལོག་པར་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་པངྒ་ཛ་ཞེས་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །སློབ་དཔོན་འཁོར་བཅས་དེར་བྱོན་ཞིང༌། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དག་གིས་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་དེ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་ནས་ཉིན་མོ་སློབ་དཔོན་གྲོང་ཁྱེར་དུ་གཤེགས་པའི་ལམ་གྱི་གཡས་དང་གཡོན་ དུ་གླང་པོ་ཆེ་གཏུམ་པོ་མཆེ་བ་ལྕགས་ཀྱིས་གཡོགས་པ་གསུམ་གསུམ་བཞག་སྟེ་སློབ་དཔོན་བྱོན་པ་ན་རྦད་དོ། །དེར་གླང་པོ་ཆེ་རེ་རེའི་མདུན་དུ་སློབ་དཔོན་རེ་རེ་བྱུང་གླང་པོ་ཆེའི་སྣས་བསྙབས་ཤིང་མཆེ་བས་བསྣུན་པར་བརྩམས་པ་ན། དེ་ན་གང་ཡང་མེད་པར་གློ་གཡས་གཡོན་ནམ་རྒྱབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་སློབ་དཔོན་འདུག་པར་མཐོང་ངོ༌། །ཡང་དེ་ཕྱོགས་སུ་གདོང་ལྟས་ཏེ་སྣ་ཞལ་གྱིས་འཆིང་བའམ་མཆེ་བ་བརྣུན་པའམ་བརྫི་བར་བརྩམས་ན། ཡང་གླང་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱབ་བམ་གཡས་གཡོན་དུ་བཞུགས་པར་སྣང་ངོ༌། །རྒྱབ་ན་བཞུགས་པ་ལ་རྐང་པས་འཕྲས་ན་དེ་ན་མེད་པར་མདུན་དུ་བཞུགས་སོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་དུས་འདས་ཏེ་གླང་པོ་ཆེ་རྣམས་ངལ་ཞིང་ཐང་ཆད་ནས་ས་ལ་འགྱེལ་ལོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་ཞབས་ལ་གཏུགས་ཤིང་བཟོད་པར་གསོལ་ནས་ལྟ་བ་ལོག་པ་ཡང་དོར་རོ། །ཡང་ཡུལ་ཀོང་ཀ་ནར་གཤེགས། དེར་ཞིང་གི་རྣལ་འབྱོར་མ་མང་པོ་ཡང་འདུས་ཏེ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་སྤྱོད་པ་ན། ནུབ་ཅིག་ཌཱ་མ་རུ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པའི་རོལ་མོའི་སྒྲ་རྣམས་ལས། སྒྲ་ཤིན་ཏུ་སྙན་པ་དག་ཆེར་གྲགས་པར་གྱུར་ཏེ་ཡུལ་དེ་ཁྱབ་བོ། །དེ་ཐོས་པས་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མི་རྣམས་སྒྲ་དེས་ཡིད་དབང་མེད་དུ་དྲངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་བཞུགས་པའི་ཕྱོགས་དེར་འདུས་ཤིང་སྒྲ་དེ་ཉན་ཅིང་འདུག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱུགས་རྫི་རྣམས་དང་རི་ཁྲོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ༌། །རྟ་དང་གླང་པོ་དང་མ་ཧེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཉན་ཅིང་འདུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རི་དྭགས་དང་བྱ་སྣ་ཚོགས་དང་གཅན་གཟན་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ཀྱང་དེ་ ཉན་པའི་ཕྱིར་འདུས་ཤིང་འདུག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་མི་མ་ཡིན་པ་དག་ཀྱང་འདུས་ཏེ། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྒྲ་སྙན་པོ་དེས་འཁྲུལ་ཞིང་མྱོས་པའི་ངང་ལ་མཚན་མོ་དེ་འདས་ཏེ། ནང་པར་ཉི་མ་ཤར་བ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྣོད་ཆུང་ངུ་ཞིག་ནས་རོ་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཁ་ཟས་སྣ་ཚོགས་པས་མི་དང་མི་མ་ཡི
Chinese
我怕科那达。直到现在也有佛教徒，这个地方靠近毗阇耶那伽罗城。又有个地方叫毗罗阇布拉，在穿透山脉范围内的城市，有个叫德瓦嘎塔的地方，有个邪见的国王叫邦嘎扎。导师和眷属到那里，很多人供养，国王非常生气，白天导师去城市的路上，左右各放了三头用铁包裹着獠牙的凶猛大象，想在导师来的时候加害。在那里，每头大象前面都出现一个导师，大象开始用鼻子卷，用獠牙刺，但那里什么也没有，看到导师在左右或后面的方向。又面向那个方向，开始用鼻子缠绕，或用獠牙刺，或践踏，但又看到导师在象的后面或左右。如果在后面的人用脚踢，那人不在那里，而在前面。像这样的时间过去了，大象们疲惫不堪，倒在地上。然后国王跪拜道歉，也放弃了邪见。又去了孔嘎那地方。在那里，很多田地的瑜伽母也聚集在一起，享用会供轮。一天晚上，从达玛茹等供品的乐器声中，传出非常美妙的声音，传遍了那个地方。听到那个声音，城市里的人们被那个声音不由自主地吸引，聚集到导师所在的方向，听着那个声音。牧民和隐士们也是如此。马、象、水牛等也听着那个声音聚集。同样，各种野兽、鸟类和各种食肉动物也为了听那个声音而聚集。同样，天、龙、夜叉等非人也聚集在一起。所有这些众生都被美妙的声音迷惑和陶醉，度过了那个夜晚。第二天太阳升起时，导师用一个小容器装着各种美味的食物，供养人和非人。
English
I, Pako Nada. Even now there are Buddhists, and this place is near the city of Vijayanagara. There is also a place called Virajapura, in a city within the range of piercing mountains, a place called Deva Ghata, where there was a king with wrong views named Pangaja. The teacher and his retinue went there, and many people made offerings. The king was very angry and placed three fierce elephants with tusks covered in iron on the right and left sides of the road the teacher would take to the city during the day, intending to harm the teacher when he came. There, a teacher appeared in front of each elephant, and the elephants began to wrap their trunks around and stab with their tusks, but there was nothing there. They saw the teacher on the left, right, or behind. Again, facing that direction, they began to wrap their trunks, stab with their tusks, or trample, but again they saw the teacher behind or to the left or right of the elephant. If someone kicked the one behind, that person was not there, but in front. Time passed in this way, and the elephants became tired and exhausted and fell to the ground. Then the king knelt down, apologized, and abandoned his wrong views. He also went to the land of Kongkana. There, many field yoginis also gathered and enjoyed the tsok khorlo (feast circle). One night, from the sounds of the offering instruments such as the damaru, very melodious sounds arose and spread throughout the land. Hearing that sound, the people of the city were involuntarily drawn by the sound and gathered in the direction where the teacher was, listening to that sound. The herdsmen and hermits were also the same. Horses, elephants, buffaloes, etc., also gathered listening to that sound. Likewise, various wild animals, birds, and various carnivores also gathered to listen to that sound. Similarly, gods, nagas, yakshas, and other non-humans also gathered. All those sentient beings were bewildered and intoxicated by the melodious sound, and that night passed. The next day, when the sun rose, the teacher used a small container to offer various delicious foods to humans and non-humans.
Tibetan
ན་པ་ཐམས་ཅད་ཚིམས་པར་མཛད་དེ། ཁྱེད་རྣམས་རྟག་ཏུ་དགེ་བ་ལ་སྤྱོད་ཅིག་གསུངས་པས། མི་མ་ཡིན་རྣམས་ན་རེ་ལོ་ལྔ་བརྒྱར་དེ་ལྟར་བགྱིའོ་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་ཡུལ་དེར་དེ་ཙམ་ནས་བཟུང་ནས། ཕྱིས་མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་གི་བར་དུ་མུ་སྟེགས་ངང་གིས་ནུབ་ཅིང་ནང་བ་འབའ་ཞིག་རང་ཤུགས་ཀྱིས་དར་བ་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་སྐད། ཡང་དུས་གཅིག་ན་ཡུལ་ཙ་རི་ཏྲ་ཞེས་བྱ་བ། གྲོང་ཁྱེར་ཙེ་ཏྱ་པཱ་ཊ་ན་ཏེ་མཆོད་རྟེན་གྲོང་ཞེས་བྱ་བ་ན་བཞུགས་སོ། །གནས་དེ་རུ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་ཆང་འགུགས་པར་གྲགས་ཏེ། ཆང་ཚོང་མའི་གྲོང་བདུན་བརྒྱ་ལ་སྦྱར་བའི་ཆང་རྣམས་ཆང་སྣོད་དུ་རྫས་སྦྱོར་ཐེངས་རེ་དང༌། འབྲུ་ཆང་རྣམས་འབྲུ་བཙོས་པ་ཕབས་དང་སྦྱོར་ཐེངས་རེ་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་ཆང་ལན་མང་དུ་བསིངས་ནས་མཐར་རྫས་ཀྱི་ཚིགས་མའམ། འབྲུའི་སྦང་མ་བཅུད་མེད་པར་སོང་བའི་ཚེ། ཆུ་ཚོད་རེ་ཙམ་ཁ་བསྡམས་ཏེ་བཞག་པ་ན། སླར་ཡང་གསར་པར་ལོག་ཡོང་བ་དེ་འདྲ་བ་ལན་བདུན་གྱི་བར་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་འདུག །དེང་སང་ཡང་གྲོང་རེ་རེ་ཙམ་ལ་འབྱུང་ ངེས་པ་དང༌། དུས་བཟང་ལ་ལུང་པ་ཐམས་ཅད་ཆང་གི་དྲིས་ཁྱབ་པ་ཡོང་ངེས་ཡིན་པར་འདུག །དེའི་རྒྱལ་པོ་ཨིན་དུ་མཱ་ལ་ཟེར་བ་ཞིག །ཉི་མ་འབའ་ཞིག་ལྷར་འཛིན་ལ་ལྟ་བ་ལོག་པས་གནས་པའོ། །དེ་ཚེས་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཞིག་ལ། ལྕགས་རི་རིམ་པ་བདུན་གྱིས་བསྐོར་བའི་ནང༌། ཉི་མའི་ལྷ་ཁང་དུ་སྲོག་ཆགས་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་བསད་པའི་མཆོད་པ་བྱེད་དོ། །དེའི་དུས་ལ་བབ་པ་ཅིག་ན། ལྕགས་རི་རིམ་པ་བདུན་གྱི་སྒོ་ནི་བསྡམས། ཕྱི་རོལ་ཏུ་བསྲུང་བ་དུ་མ་བཞག །མཆོད་པ་བྱེད་པའི་བྲམ་ཟེ་དང༌། རྒྱལ་པོ་འཁོར་བཅས་ནང་ན་ཡོད་དེ། སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱང་བཅིངས་ཏེ་བཞག་གོ །དེར་སློབ་དཔོན་སྤྱོད་པ་བ་གཅིག་པུ་སྒོ་དྲུང་དུ་ཕེབས་ནས། སྒོ་སྲུང་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་ལ་ལྟ་སྟངས་མཛད་པས། ཐམས་ཅད་དབང་དུ་གྱུར་ཏེ་འཛུམ་དམུལ་ཞིང་འདུག་གོ །སྒོ་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་རང་བྱེ་སྟེ་མཆོད་པའི་གནས་སུ་བྱོན། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་དོན་དུ་བཅིངས་པའི་མི་དང་དུད་འགྲོའི་ཚོགས་པ་ལ་ལྟ་སྟངས་མཛད་པས་ཐག་པ་རྣམས་རང་ཆད་ལ་སོང༌། བྲམ་ཟེའི་མཆོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་ལ་ལྟ་སྟངས་མཛད་པས། མེ་དེ་སྐད་ཅིག་གིས་ཆེར་མཆེད་ནས་ཕྱོགས་དེ་ཐམས་ཅད་མེས་ཁྱབ་པའི་སྣང་བ་ཤར་ཏེ་རྒྱལ་པོ་འཁོར་བཅས་འཇིགས་ཏེ་བྲོས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དང་བྲམ་ཟེ་དེ་དག་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཐུ་བསྟན་པར་ཤེས་ནས། ཞབས་ལ་ཕྱག་བཙལ་ཞིང་གསུང་བཞིན་སྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས
Chinese
使所有的人都感到满足，并说道：“你们要经常行善。”那些非人则说：“我们将这样做五百年。”据说，从那时起，直到后来的六贤士时期，外道自然衰落，而内道则自然兴盛。又一次，他住在名叫扎日扎的地方，在名叫策嘉巴达纳的城市，也就是佛塔城。据说，在那里，金刚亥母吸引三界的酒。将七百个卖酒女的村庄的酒，每次在酒器中混合药物，以及谷物酒每次将煮熟的谷物与发酵剂混合时，多次过滤酒，直到药物的残渣或谷物的酒糟变得没有营养。当封闭并放置约一个小时后，它又会恢复新鲜，据说这种情况会发生多达七次。如今，据说仍然会在一些村庄发生，并且在美好的时光里，整个山谷都弥漫着酒的味道。那里的国王名叫印度玛拉，他因为持有将太阳视为唯一神灵的邪见而住在那儿。在十二日的祭祀中，在被七层铁墙环绕的太阳神庙里，屠杀了成百上千的动物来进行祭祀。当那个时候到来时，七层铁墙的门被关闭，外面设置了许多守卫。进行祭祀的婆罗门和国王及其随从都在里面，动物们也被捆绑着。那时，一位行者阿阇黎独自来到门口，看着大约五百名守卫，所有人都被他控制，面带微笑地坐着。所有的门都自动打开，他来到了祭祀的地方。他看着为了祭祀而被捆绑的人和动物，绳索都自动断裂了。他看着婆罗门祭祀的火炉，火焰立刻蔓延开来，整个地方都出现了被火焰覆盖的景象，国王及其随从都惊恐地逃跑了。然后，国王和那些婆罗门知道是阿阇黎显现了神通，便向他的脚下顶礼，并承诺按照他的话去做。
English
He satisfied all the people and said, "You should always practice virtue." The non-humans said, "We will do so for five hundred years." It is said that from that time until the time of the later six scholars, the heretics naturally declined and the inner teachings naturally flourished. Again, once he lived in a place called Tsaritra, in a city called Tsetya Patana, which means Stupa City. It is said that in that place, Vajravarahi attracts the liquor of the three realms. The liquor of seven hundred villages of liquor sellers, each time medicine is mixed in the liquor vessel, and the grain liquor each time the cooked grain is mixed with yeast, the liquor is filtered many times until the residue of the medicine or the dregs of the grain become without nutrition. When it is closed and left for about an hour, it will return to freshness again, and it is said that this happens up to seven times. Nowadays, it is said that it still happens in some villages, and in good times, the whole valley is filled with the smell of liquor. The king there was called Indumala, who lived there because he held the wrong view of considering the sun as the only deity. On a twelfth-day offering, in the temple of the sun surrounded by seven layers of iron walls, hundreds of thousands of animals were slaughtered for sacrifice. When that time came, the doors of the seven layers of iron walls were closed, and many guards were placed outside. The Brahmins who were performing the sacrifice and the king with his entourage were inside, and the animals were also tied up. At that time, a single practitioner, the Acharya, came to the door and looked at about five hundred guards, and all were subdued and sat smiling. All the doors opened by themselves, and he went to the place of sacrifice. He looked at the people and animals who were bound for the sake of sacrifice, and the ropes were cut by themselves. He looked at the Brahmin's sacrificial fire pit, and the fire spread greatly in an instant, and the sight of the whole place being covered with fire appeared, and the king and his entourage fled in terror. Then the king and those Brahmins knew that the Acharya had shown his power, and they prostrated at his feet and promised to do as he said.