Chinese
也知道会来临。从阿瓦都提巴（梵文， अवधूत, avadhūta，舍弃者）阿阇黎处请教。从拉特纳阿卡绕香提巴处请教。从大金刚座处请教。据说也有从库萨里巴处请教的传承。然而，作为主要传承的来源，曼巴夏布从邬金的阿阇黎桑结华西处请教。从大金刚座处请教。也称金刚座萨索日巴。也称拉特纳阿卡绕古普塔。从中金刚座处请教。此外，大阿阇黎桑结益西夏布向大阿阇黎莲花生讲述。这位被称为后来的或小的莲花金刚。详细的传记可以从其他地方了解。被称为大莲花和小莲花，是根据时间的前后而命名的。那位阿阇黎向卡玛茹地方的阿瓦都提瑜伽士，名为拉特纳西拉的人传授。从卡亚斯塔布里达，即老书写员处请教。那位年老的卡亚斯塔阿阇黎，是达玛帕拉国王的书写员。八十岁时在那烂陀出家。学习了经藏。在那附近，玛希帕拉国王看到他走在路上，指着一根枯树枝给阿阇黎看，说：当你了解所有的三藏时，这棵树也会开花的。阿阇黎心想：
English
It is also known that he will come again. He inquired from the Acharya Avadhutipa. He inquired from Ratna Akarashantipada. He inquired from the Great Vajrasana. It is said that there is also a lineage of inquiry from Kusalipa. However, as the main source of the transmission, Manpa Shab inquired from the Ugyen Acharya Sangye Pal Zhiba. He inquired from the Great Vajrasana. He is also called Vajrasana Sasauripa. He is also called Ratna Akaragupta. He inquired from the Middle Vajrasana. Furthermore, the Great Acharya Sangye Yeshe Shab told the Great Acharya Padmasambhava. This one is known as the later or smaller Padma Vajra. Detailed biographies can be learned from elsewhere. The one known as the Great and Small Padmapa is named according to the earlier and later times. That Acharya imparted it to Ratnashila, the Avadhuti yogi of the land of Kamaru. He inquired from Kayastha Vriddha, that is, the old scribe. That old Kayastha Acharya was the scribe of King Dharmapala. At the age of eighty, he renounced in Nalanda. He studied the Tripitaka. Nearby, King Mahipala saw him walking on the road, pointed to a dry branch of a tree and showed it to the Acharya, saying: When you know all the Tripitaka, this tree will also bloom. The Acharya thought:
Tibetan
་ཀྱིས་བསྒྱུར་བ་ལ་མཛད་བྱང་ལ་ཡང་ཀ་ཡསྠ་བགྲེས་པོས་མཛད་ཅེས་འབྱུང་ལ། ཤོང་བློ་བརྟན་གྱི་འགྱུར་ལ་ནི་ཌཾ་ག་ད་ཤས་མཛད་ཅེས་འབྱུང་སྟེ། སློབ་དཔོན་གཅིག་པོ་དེའི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པར་སེམ་མོ། འགྲེལ་པ་དེ་ནི་སློབ་དཔོན་དེའི་གསུང་རྒྱུན་སློབ་མས་བཀོད་པ་ཡིན་ནམ་སེམས། འདི་དང་སློབ་དཔོན་བྷ་བ་སྐནྡྷ་གཅིག་པར་གྲགས་སོ། །སློབ་དཔོན་དེས་དུར་ཧ་རི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཤད། དེས་རྡོ་རྗེ་གདན་པ་སྔ་མ་ལ་བཤད། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་གདན་པ་བར་བས་ཞུས་སོ། །སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་གདན་པ་ཆེན་པོ་ན། ཡུལ་མ་ལ་བར་སྐུ་འཁྲུངས། རིགས་བྲམ་ཟེ་རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས། ཕྱིས་ནཱ་ལེནྡྲར་རབ་ཏུ་བྱུང༌། གསང་སྔགས་ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང༌། ཁྱད་པར་གདམས་ངག་ཤིན་ཏུ་ཆེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཐུགས་འབྱོངས་པས། མ་ག་ཏ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་ཤིང་འགྲོ་དོན་ཆེ་བ་བྱུང༌། ཨ་ཏི་ཤ་བཞུགས་པའི་དུས་ཙམ་ན་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་མཁན་པོར་མངའ་གསོལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལའི་མཁན་པོ་ཡང་མཛད། དེའི་སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་གདན་པ་པར་པ་རཏྣ་ཨཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་ན། ཤར་ཕྱོགས་གཽ་རའི་ཡུལ་དུ་འཁྲུངས། རིགས་ནི་བྲམ་ཟེ། ཆུང་ངུ་ནས་མདོ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང༌། བསྙེན་པ་ཡང་གྲུབ་པས། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་བྱེད་ཅིང༌། རྟེན་དགེ་བསྙེན་ཡིན་ཡང༌། དགེ་སློང་མང་པོས་མཐའ་བསྐོར་ཏེ་ཆོས་སྟོན་ཅིང་ཡུལ་དབུས་སུ་འོངས་པས། རྒྱལ་པོའི་བློན་པོ་དད་པ་ཅན་ཞིག་ན་རེ། ཁྱེད་དགེ་སློང་གྱིས་ཤིག །གཞན་དུ་ན་དགེ་སློང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པས་དགེ་བསྙེན་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་འད། བསྟན་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཟེར། ང་ལ་མ་རྒན་མོ་ཞིག་གསོ་དགོས་པ་ཡོད་པས། དགེ་སློང་མི་བྱེད་བྱས་པས། དེས་མའི་འཚོ་བ་ལ་གསེར་སྲང་དྲུག་ཅུ་བྱིན། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་བི་ཀྲ་མ་ལ་ཤཱི་ལར་དགེ་སློང་མཛད། དེར་པཎྜི་ཏ་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་གདམས་ངག་ཆེ་ཚད་ལ་གཏུགས། སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་གདན་པའི་དབང་རྒྱུད་གདམས་ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐུགས་སུ་ཆུད། ཕྱིས་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་མཁན་པོ་རྒྱུན་རིང་དུ་མཛད། དེ་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་འབྱོན་པར་བཞེད་ནས། དཔོན་སློབ་སུམ་ཅུ་ཙམ་གྱིས་སཽ་རིར་བྱོན། སཽ་རིའི་རྒྱལ་པོའི་རྨི་ལམ་དུ་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་མཧཱ་ བོ་དྷིའི་ཞལ་ནས། ངའི་བསྟན་པ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མ་གཏོང་ཞེས་གསུང་བ་རྨིས་པ་ལ། ནང་བར་སློབ་དཔོན་འཁོར་བཅས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་འབྱོན་པའི་པོ་ཏི་དང༌། སྐུ་གཟུགས་སོགས་གདན་འདྲེན་པའི་འུ་ལག་དགོས་ཞེ
Chinese
由……翻译的，题记中也说是迦叶波长老所作。而尚·洛丹的译本则说是达摩伽陀所作，我认为这是同一位导师的不同名称。我认为这部释论是导师的口头传承，由弟子记录下来的。据说这位导师与导师婆婆塞建陀是同一个人。这位导师在杜尔哈日的地方进行了讲解。他给早期的金刚座寺的人讲解。金刚座寺的中期的人向他请教。伟大的导师金刚座寺的人，出生在玛拉瓦地区。 种姓是婆罗门，对所有的知识领域都非常精通。后来在那烂陀寺出家。精通内外密法，特别是口诀非常殊胜。由于菩提心的修习，使得摩揭陀地区非常吉祥，利益众生之事广大。在阿底峡尊者在世的时候，被任命为金刚座寺的住持。后来也担任了毗柯罗摩尸罗寺的住持。他的弟子金刚座寺的帕尔瓦·热那阿迦罗古普塔，出生在东方高拉地区。种姓是婆罗门。从小就精通显密一切法，而且本尊也修成了，担任金刚阿阇黎，虽然身份是居士，但是有很多比丘围绕着他讲法，来到卫藏地区。一位信仰虔诚的国王大臣说：您出家吧！不然的话，比丘三藏对比丘居士顶礼，这是对佛法的损害。我说我需要赡养一位老母亲，所以不出家。于是大臣给了他六十金币作为母亲的生活费。之后在毗柯罗摩尸罗寺出家。在那里与班智达和瑜伽士们比较口诀的高低。导师金刚座寺的灌顶传承和所有口诀也都全部掌握。后来长期担任金刚座寺的住持。之后想要前往南方地区，于是师徒三十人左右前往索日。索日国王梦到金刚座寺的大 菩提像说：不要让我的佛法传到南方。醒来后，要求为导师一行前往南方携带经书和佛像等提供劳役。
English
Translated by..., the colophon also states that it was made by the elder Kāśyapa. The translation by Shong Lodrö Ten states that it was made by Dharma-gata, which I think are different names for the same teacher. I think this commentary is the oral transmission of the teacher, recorded by the disciple. It is said that this teacher and the teacher Bhava-skandha are the same person. This teacher taught at a place called Dur Hari. He taught to the early Vajrasana people. The middle Vajrasana people asked him questions. The great teacher of Vajrasana was born in the Mālava region. His caste was Brahmin, and he was very proficient in all fields of knowledge. Later, he became a monk at Nālandā. He was proficient in all inner and outer tantras, and especially the instructions were very special. Because of the practice of bodhicitta, the Magadha region became very auspicious, and the benefit of beings was great. Around the time when Atiśa was alive, he was appointed as the abbot of Vajrasana. Later, he also served as the abbot of Vikramaśīla. His disciple, Parva Ratna Ākara Gupta of Vajrasana, was born in the eastern Gaura region. His caste was Brahmin. From a young age, he was proficient in all sutras and tantras, and he had also accomplished the mantra recitation, so he acted as a Vajra Master, although his status was a layperson. However, many monks surrounded him and taught the Dharma, and he came to the central region. A devout minister of the king said: "Please become a monk! Otherwise, the monks of the three pitakas prostrating to a layperson is harmful to the Dharma." I said that I needed to support an old mother, so I did not become a monk. So the minister gave him sixty gold coins for his mother's living expenses. After that, he became a monk at Vikramaśīla. There, he competed with panditas and yogis in the greatness of the instructions. He also mastered all the initiation lineages and instructions of the teacher of Vajrasana. Later, he served as the abbot of Vajrasana for a long time. After that, he wanted to go to the southern region, so about thirty teachers and disciples went to Sauri. The king of Sauri dreamed that the great Bodhi image of Vajrasana said: "Do not let my Dharma go to the south." After waking up, he requested to provide labor for the teacher and his entourage to carry scriptures and Buddha images to the south.