Tibetan
ན་ལག་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ན། རིགས་ངན་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་པ་ལ། སློབ་དཔོན་པདྨ་བཛྲ་གྱིས་ལེགས་པར་གདམས་པ་བཞིན་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་གོ་ཏཾ་པའི་རི་ལ་བསྒོམས་པས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཉམས་སུ་ཆུད་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་ལ་ཞུ་དགོས་པར་ཤེས་ཏེ། ཞུས་པས། ཁྱོད་ཕག་རྫི་མོ་བསྟེན་ཅིང༌། ཕག་རྫིའི་སྤྱོད་པས་རིམ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར་གསུང༌། དེ་ནས་ཨོ་རྒྱན་གྱི་བྱང་ཕྱོགས་གྲོང་ཁྱེར་ཞིག་ཏུ་ཕག་རྫིའི་སྤྱོད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ཅིང༌། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་ནས། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་གདམས་ངག་བསྟན་པས་སྨིན་ཅིང་གྲོལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔལ་ཕག་ཚང་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། དེའི་སློབ་མ་ནི་སློབ་དཔོན་ས་རོ་རུ་ཧ་ཞེས་པ་བོད་སྐད་མཚོ་སྐྱེས་ཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རིགས་རྒྱལ་རིགས། རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་མང་པོ་མཁྱེན་པ་ཞིག་ཡིན། དེ་རྒྱལ་པོའི་མཆོད་གནས་མཛད། འཁོར་མཐའ་ཡས་པ་ལ་ཆོས་སྟོན་ཅིང་ཡོད་པ་ལ། ཤིང་ཐུན་རྒན་མོ་ཞིག ཕྱོགས་དེར་ཤིང་འཐུ་བའི་ཞར་ལ་འོང་བས། རེས་དགོད། རེས་ངུ་བ་ཞིག་མཐོང༌། ཕྱི་ཞིག་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེའི་ཁྱིམ་དུ་སོང་སྟེ་དྲིས་པས། རྒོད་པ་ནི་ཁྱོད་ཆོས་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆོས་གསུང་བ་འདྲ་བས་རྒོད་པ་ཡིན། ངུ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་དགོངས་པ་ལྟར་མི་འཆད་པས་ངུ་བ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། འོ་ན་བདག་གི་ཐེ་ཚོམ་ གཅོད་པར་ཞུ་ཞུས་པས། ངས་གཅོད་པར་མི་ནུས་ཀྱ། དཔལ་ཕག་ཚང་པ་ལ་ཞུས་གསུང༌། དེ་ག་ན་བཞུགས་དྲིས་པས། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ངན་པ་ཞིག་ན་ཡོད་གསུང༌། དེར་སློབ་དཔོན་གྱིས་འཚོལ་དུ་བཞུད་པས། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་རེ་རུལ་ཞིག་ནས། དཔལ་ཕག་ཚོང་པ་དེ་ཕག་གི་ཁྱུ་ཆེན་པོ་གཅིག་གདོང་དུ་དེད། རིགས་ངན་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཤིང་ཁུར་ཆེན་པོ་གཅིག་ཁུར་ནས་བྱུང་བ་དང་མཇལ་ནས། དེ་དག་ཀྱང་བརྡ་རུ་ཤེས་ཏེ། ཤིང་ཁུར་ཐོགས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་མ་སྤངས་རང་གནས་སུ་དག་པའི་བརྡ། རིག་ངན་མོ་དང་བཅས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དག་པ་དང༌། ཕག་ཁྱུ་བདས་པ་ནི་གཏི་མུག་དག་པའི་བརྡར་གོ་སྟེ། རྗེས་སུ་བཟུང་བར་ཞུ་ཞུས་པས། ང་རིགས་ངན་ཀློག་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་ལ། གདམས་ངག་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བ་སྙད་འཚོལ་བ་ཡིན་ཞེས་གསུང༌། ཁྲོ་ཞིང་བརྡེག་གོ །གྲོང་ཁྱེར་བའི་ཕག་ཀུན་འཇུག་པའི་ར་བའི་ཕུག་བཙོག་བཙོག་ལྟར་སྣང་བ་ཞིག་ཏུ་བཞུད་དོ། །དེར་མཚན་མོ་ཐེམ་པ་ལ་མགོ་བརྟད་ནས། སྒོ་དྲུང་དུ་ས་ཐེ་བཙུགས་ཏེ་འདུག་པ་ན། ནུབ་ཀྱི་རིང་ལ་ཕག་རྣམས་འཐབ་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་གྱི་ཆུ་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བས། ཕག་རྣམས་བརྡུངས། ཇོ་མོ་རིགས་ངན་རྒན་མོས་བཟློག་པར་བྱེད་ཅིང༌། ཤིན་ཏུ་དམན་པའི་སྤྱོད་པ་ལྟར་བཅོས་པས་སོ་མ་སོད་དོ། དེར་ཉིན་ཞག་མང་པོའི་བར་དུ་འདུག་པ་ན། ལན་ཅིག་ཐོ་རངས་ཀྱི་ཚེ་སློབ་དཔོན་ན་རེ། སྒོ་དྲུང་ན་ཡོད་པའི་མི་འདི་ཅི་ཞིག་དོན་དུ་གཉེར། ཇོ་མོ་ན་རེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བཟུང་བར་ཞུ་ཟེར་གྱིན་འདུག་ཟེར་ པ་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས། འདི་ཀུན་པཎྜི་ཏ་བྱ་བ་ང་རྒྱལ་ཆེ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྣོད་དུ་མི་རུང་གསུང༌། དེར་བདག་གི་དོན་རྣམས་ངེས་པར་གྲུབ་པོ་སྙམ་སྟེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་དབང་བསྐུར་ཞིང༌། གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་གདམས་པ་མཐའ་དག་རྩལ། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་སྲས་མོ་ངན་ངོན་ལྟར་སྣང་བ་ཞིག་སྩལ་ནས་འདི་རིག་མར་གྱིས་ལ་སྒོམས་ཤིག་གསུང༌། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཡང་སྔར་གྱི་རྒྱལ་པོའི་མཆོད་གནས་ཀྱི་བྱ་བ་ཡང་མཛད་ཅིང༌། ཡིད་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པས། ལོ་བཅུ་གཉིས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་དོ། །དེ་ཡན་ཆད་དུ་གསང་སྟེ་སྤྱོད་པས་གནས་པ་ལ། དེ་ཕྱིན་ཆད་འཇྀག་རྟེན་པའི་མངོན་དུ་ཡང་སྤྱོད་པས། སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་རིགས་ངན་མོ་བསྟེན་པས་སློབ་དཔོན་མ་དག སློབ་དཔོན་མ་དག་ན་རྒྱལ་པོ་མ་དག་པར་འགྱུར། དེས་ཡུལ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མ་དག་ཅིང་ཉམས་པར་འགྱུར་བས། གང་མ་དག་པ་འབྱུང་བའི་གཞི་སློབ་དཔོན་རང་དང་རིགས་ངན་མོ་མེ་ལ་བསྲེགས་ན་དག་པར་འགྱུར་ཞེས། རྒྱལ་པོ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཞུས། དུས་ལན་གཅིག་ཁང་བཟང་གི་རྩེ་མོ་ནས་བལྟས་པས། སློབ་དཔོན་ཁང་པ་ནས་རིགས་ངན་གྱི་བུ་མོ་དང་བཅས་པ་ཕྱིར་བྱུང་བ་མཐོང༌། དེར་རྒྱལ་པོས་ཆད་པ་བྱེད་པར་བརྩམས་ཏེ། ཤིང་གི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ཡང་བྱས། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཡབ་ཡུམ་བཞག སླར་ཡང་ཤིང་སྤུངས་ཏེ་མེ་བུས་པས། ཞག་བདུན་དུ་མེ་ལྕེ་འབར་བ་རྒྱུན་མ་ཆད་ཅིང༌། བརྒྱད་པའི་ཉིན་པར་ཐལ་བའི་ཕུང་པོ་གྱུར་པ་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཐལ་བ་ བསལ་བས་དབུས་ན་མཚོ་ཆུང་ངུ་ཞིག་གི་གུང་དུ་པདྨ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ། སློབ་དཔོན་ཡབ་ཡུམ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པར་མཐོང༌། དེར་ཐམས་ཅད་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཅིང༌། ཨོ་ཌི་ཡ་ཎའི་ཡུལ་གྱི་མི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་བཀོད་དེ། རྒྱལ་པོ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པས་
Chinese
那拉梅地的金刚者，是种姓低劣且有福分之人。莲花金刚上师如是善加教诲，于郭丹巴之山修行十二年，虽已证得大手印之殊胜成就，然知自身之事需禀告上师，遂禀告之。上师云：汝应依止牧猪女，以牧猪之行次第转为金刚萨埵。此后，于邬金（乌仗那）之北方某城，以牧猪之行利益有情，并对具缘者予以灌顶，以四手印之诀窍示教，令其成熟解脱。是为吉祥帕当巴。其弟子乃上师萨罗汝哈，藏语名曰海生。彼乃王族种姓，精通一切明处之大学者，通晓众多密咒续部。彼为国王之供养处，为无量眷属说法之时，一拾柴老妇，于彼处顺道拾柴而来，见其时而欢笑，时而哭泣。次日，上师前往其家询问，老妇答曰：笑者，因汝说法如金刚持说法；哭者，因汝未如金刚持之意而说。上师问：如是，请您为我断除疑惑。老妇云：我不能断除，应请问吉祥帕当巴。问其住于何处，答曰：住于北方之恶劣城中。于是上师前往寻访，于北方一破败之城中，见吉祥帕当巴驱赶一大群猪于前，与一劣种女子一同扛着一大捆木柴而来，与之相遇。上师亦知彼等乃是表征：扛木柴者，乃未舍嗔恚，于自性中清净之表征；与劣种女子同在，乃贪欲清净之表征；驱赶猪群，乃愚痴清净之表征。遂请示摄受。帕当巴云：我乃劣种，字亦不识，却言需要诀窍，此乃寻衅。言罢，怒而击打之。随即进入城中猪群进入的，看似肮脏不堪的畜栏深处。当晚，上师以头枕于门槛之上。
English
Nalamejra, a Vajra without lineage, was a person of low caste and fortunate. As well taught by the master Padmavajra, he meditated on the mountain of Gotampa for twelve years. Although he had realized the supreme accomplishment of Mahamudra, he knew that he had to report his deeds to the master. When he reported, the master said, "You should rely on a pig herding woman, and gradually transform into Vajrasattva through the conduct of pig herding." Thereafter, in a city north of Oddiyana (Ujjain), he benefited sentient beings through the conduct of pig herding, and empowered those who were fortunate. By teaching the instructions of the four mudras, he matured and liberated them. He was known as the glorious Phagpa Sangye. His disciple was the master Saro Ruha, known in Tibetan as Tso Kye (Ocean Born). He was of royal lineage, a great scholar who was proficient in all fields of knowledge, and knew many tantras of secret mantra. He served as the object of worship for the king. While he was teaching Dharma to an immeasurable retinue, an old woman gathering firewood came to that area. He saw her sometimes laughing and sometimes crying. The next day, the master went to her house and asked her. She said, "The laughing is because your teaching of Dharma is like Vajradhara teaching Dharma. The crying is because you are not explaining it according to the intention of Vajradhara." The master asked, "Then please cut off my doubts." She said, "I cannot cut them off, but you should ask the glorious Phagpa Sangye." When asked where he resided, she said, "He lives in a bad city in the north." Thereupon, the master set out to find him. In a dilapidated city in the north, he met the glorious Phagpa Sangye driving a large herd of pigs in front of him, carrying a large load of firewood together with a woman of low caste. He understood that these were symbols: carrying firewood was a symbol of not abandoning hatred, but purifying it in its own place; being with a woman of low caste was a symbol of purifying desire; and driving a herd of pigs was understood as a symbol of purifying ignorance. He requested to be taken as a disciple. Phagpa Sangye said, "I am of low caste and cannot even read. To say that you need instructions is just looking for trouble." He became angry and beat him. Then he went into a dirty, foul-smelling pigsty where the city's pigs were kept. That night, the master rested his head on the doorstep.
Chinese
于是就依靠着，在门边设置土堆而坐着。晚上猪互相争斗，并且对上师的水源造成损害，因此殴打猪。老丑的劣种母（女）正在进行遮止，并且装作极其低劣的行为，因此没有成功。在那里住了很多天之后，有一次在黎明时分，上师说：在门边的那个人想要做什么？老母（女）说：他说想要被您摄受。上师说：这个名叫衮班智达的人非常傲慢，因此不适合作为我的法器。在那里我心想我的事情一定能成功，因此再三祈请，（上师）就进行了灌顶，传授了所有教诲和随后的教诲。赐予了上师自己的一个看起来很糟糕的女儿，说：把这个作为明妃来修习。之后，上师又做以前国王的供养处的事，不转移心思，一心一意地修习，十二年后，大手印最胜的成就就掌握了。在那之前秘密地进行修行，从那以后也公开地在世人面前修行，所有人都认为因为依止了劣种女，上师不悦。上师不悦，国王也会变得不悦。这样一来，所有地方都会变得不净和衰败，因此为了净化，应该把所有不净的根源——上师自己和劣种女——用火焚烧。这样再三地向国王请求。有一次从王宫顶端往下看，看到上师带着劣种女从房子里出来。于是国王开始进行惩罚，堆积了巨大的木柴堆。把上师夫妇放在上面，再次堆积木柴并点燃，七天里火焰持续燃烧，没有中断。第八天，当人们清理变成灰烬的堆时，在中央的一个小湖中，看到一朵非常盛开的莲花，上师夫妇以光辉灿烂的嘿汝嘎夫妇的形象显现。在那里，所有人都感到惊奇，并且将邬金国（Orgyen，乌仗那，今巴基斯坦境内斯瓦特河谷地区）的所有人都安置于金刚乘中，国王和五百眷属一起。
English
Then, relying on that, he sat by the door, setting up a mound of earth. At night, the pigs fought each other and caused damage to the teacher's water source, so he beat the pigs. The old, ugly, low-caste mother (or daughter) was trying to avert it, and pretending to act in an extremely base manner, but she did not succeed. After staying there for many days, one time at dawn, the teacher said: "What does this person at the door want?" The old mother (or daughter) said: "He says he wants to be taken care of by you." The teacher said: "This person named Kun Pandit is very arrogant, so he is not suitable as my vessel." There, I thought that my affairs would surely be accomplished, so I repeatedly requested, and (the teacher) gave the initiation, and bestowed all the teachings and subsequent teachings. He gave one of his own daughters, who seemed to be bad, saying: "Take this as a vidyādhari and practice." After that, the teacher again performed the duties of the king's chaplain as before, and without diverting his mind, he practiced single-mindedly. After twelve years, the supreme accomplishment of Mahāmudrā was brought under his control. Until then, he practiced secretly, but from then on, he also practiced openly in front of the world. Everyone thought that because he relied on a low-caste woman, the teacher was displeased. If the teacher is displeased, the king will also become displeased. In this way, all places will become impure and degenerate, so in order to purify, the root of all impurity—the teacher himself and the low-caste woman—should be burned in fire. He repeatedly requested this of the king. One time, looking down from the top of the palace, he saw the teacher coming out of the house with the low-caste woman. Then the king began to inflict punishment, and piled up a huge pile of wood. He placed the teacher and his consort on it, and again piled up wood and lit it. For seven days, the flames burned continuously without interruption. On the eighth day, when people cleared the pile that had turned to ashes, in the middle of a small lake, they saw a lotus that was very blooming, and the teacher and his consort appeared in the form of glorious Heruka and his consort. There, everyone was amazed, and he placed all the people of the land of Oḍḍiyāna (Orgyen, Ujjain, present-day Swat Valley region in Pakistan) in the Vajrayāna, with the king and five hundred attendants.