Tibetan
པས་རབ་ཏུ་བཏུད་དོ། །སློབ་དཔོན་དེའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ལ་དག་ཐེར་ཆེར་མཛད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པའི་གསུང་རབ་རྣམས་ཕྱིས་ལྷག་པར་དར་ཏེ། བར་སྐབས་ངག་སྒྲོས་ཉམས་པ་སྣ་ ཚོགས་པ་དག་མི་སྐྱོང་བར་སློབ་དཔོན་འདིའི་གསུང་གི་གཞུང་སྲོང་བ་ད་ལྟའི་བར་དུ་ཡང་རྒྱ་གར་གྱི་ཐེག་ཆེན་པ་རྣམས་ལ་སྣང་ངོ༌། །ཕྱིས་བྱོན་པའི་སློབ་དཔོན་རཏྣ་ཀ་ར་ཤཱནྟི་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་དུས་ཀྱི་དབང་གིས་བསྟན་འགྲོ་ལ་ཕན་ཐོགས་ཆེ་ཆུང་མ་གཏོགས། སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བ་སུ་བནྡྷཱུ་སོགས་དང་ཡོན་ཏན་མཉམ་པ་ཡིན་པར་གྲགས་སོ། །དེ་ཡང་སྔར་གྱི་རྒྱལ་པོ་དྷརྨ་པཱ་ལ་འདས་པ་ཕྱིན་ཆད་ནས། བྷཾ་ག་ལའི་རྒྱལ་ཁམས་དང༌། གངྒཱའི་བྱང་ངོས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་འཐབ་མེད་ལ་སོགས་པ་ཆུ་བོ་ཡ་མུ་ནའི་ཤར་ནུབ་ཀྱི་ཡུལ་ཀུན་དང༌། ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ནས། མ་ལ་ཝ་ལ་ཐུག་གི་བར་གྱི་པྲ་ཡ་ཀ བཅོམ་བརླག ཀུ་རུ། ལྔ་ལེན། ཨ་གར། ས་ག་རི། ཌི་ལི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་མུ་སྟེགས་དང༌། ཁྱད་པར་ཀླ་ཀློའི་ཆོས་ལུགས་འཛིན་པ་ཇེ་མང་ཇེ་མང་དུ་གྱུར་ལ། ཀཱ་མ་རཱུ་དང༌། ཏི་རཱ་ཧུ་ཏི་དང༌། ཨོ་ཌི་བི་ཤ་རྣམས་སུའང་མུ་སྟེགས་མང་པོར་གྱུར། མ་ག་དྷཱའི་ཡུལ་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་སྔོན་ལས་ཀྱང་དར་བ་ཙམ་དུ་དགེ་འདུན་དང༌། རྣལ་འབྱོར་པའི་སྡེ་ལྷག་པར་འཕེལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འཇིགས་མེད་འབྱུང་གནས་འདི་ནི་མཁྱེན་པ་དང༌། ཐུགས་རྗེ་དང༌། ནུས་མཐུ་དང༌། དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འཛིན་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་གྲགས་ཆེ་བ་བྱུང་བའི་རྟིང་མ་ལྟ་བུར་ཡང་གྲགས་ལ་ཕྱོགས་མཐུན་དུ་དེ་ལྟར་བྱུང་བར་ཡང་སྣང་ངོ༌། །དེས་ན་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཕྱི་རབས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ངག་ལོན་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་དེས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ལ། རྒྱན་དྲུག་གི་ཕྱིས་བར་སྐབས་ སུ་བྱོན་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་གསུང་ལས་ལྷག་པ་ཙམ་དུ་གུས་པ་བསྐྱེད་དགོས་ཤིང༌། ལེགས་བཤད་ཆེ་བར་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་བོ། །རྒྱལ་པོ་རཱ་མ་པཱ་ལ་འདིས་རྒྱལ་སྲིད་ལོ་བཞི་བཅུ་ཞེ་དྲུག་ཙམ་བྱས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་ར་སྐུ་འདས་ནས་ཀྱང་ལོ་ཤས་རྒྱལ་སྲིད་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཉིད་མ་ཤི་བའི་སྔོན་དུ་བུ་ཡཀྵ་པཱ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་སྲིད་དུ་བསྐོས། ལོ་གསུམ་ནས་རཱ་མ་པཱ་ལ་འདས། དེ་རྗེས་ཡཀྵ་པཱ་ལས་ལོ་གཅིག་རྒྱལ་སྲིད་བྱས། དེ་ནས་བློན་པོ་ལ་ཝ་སེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་རྒྱལ་སྲིད་ཕྲོགས་ཏེ། དེ་དག་གི་རིང་ལ་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལར་སློབ་དཔོན་ཤུ་བྷ་ཨཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་དང༌། རྡོ་རྗེ་གདན་ན་ཙ་མི་སངས་རྒྱས་གྲགས་པ་བཞུགས། རྒ་ལོའི་ལོ་རྒྱུས་དཀྱུས་མ་ལྟར་ན་ཁོང་རང་བོད་དུ་འབྱོན་ཁར་ཡང་ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་ར་བཞུགས་རྒྱུ་བྱས་འདུག་ནའང༌། དང་པོར་སློབ་དཔོན་ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་ར་མཇལ་ནས། ཡུན་རིང་བསྟེན་ལོང་མ་བྱུང་བར་མངོན་ལ། བོད་དུ་འཁོར་བྱོན་པའི་དུས་ན། ལ་ཝ་སེ་ན་རྒྱལ་སྲིད་ལ་ཡོད་པའི་དུས་སོ། །ཡཀྵ་སེ་ན་ཕྱིན་ཆད་ནས། པཱ་ལའི་རིགས་ཀྱི་རྒྱལ་རིགས་ཕལ་པ་མང་དུ་བྱུང་ཞིང༌། ད་ལྟར་ཡང་ཡོད་མོད་རྒྱལ་སྲིད་ཟིན་པ་ནི་མ་བྱུང་ངོ༌། །པཱ་ལའི་རིགས་ཀྱི་རྒྱལ་རིགས་འདི་ཀུན་ཉི་མའི་རིགས་ཡིན་ཟེར་ཞིང༌། ཙནྡྲའི་རིགས་དང༌། སེ་ནའི་རིགས་གཉིས་ཀར་རྩ་བའི་རིགས་གཅིག་སྟེ་ཟླ་བའི་རིགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་རཱ་མ་པཱ་ལའི་དུས་སྐབས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་སོ་དྲུག་པའོ།། །།ལ་ཝ་སེ་ནའི་བུ་ཀཱ་ས་སེ་ན། དེའི་བུ་མ་ཎི་ཏ་སེ་ན། དེའི་བུ་ར་ཐཱི་ཀ་སེ་ན་རྣམས་བྱུང་སྟེ། དེ་དག་གིས་སོ་སོར་རྒྱལ་སྲིད་ལོ་གྲངས་ཇི་ལྟར་བཟུང་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ཡང༌། བཞི་ཆར་བསྡོམས་པ་ལ་ལོ་བརྒྱད་ཅུར་ཉེ་བ་ ཞིག་ལས་མ་སོང་ངོ༌། །དེ་དག་གི་རིང་ལ་ཤུ་བྷཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་དང༌། ར་ཝི་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་དང༌། ན་ཡ་ཀ་བ་ཤྲཱི་དང༌། ད་ཤ་བྷ་ལ་ཤྲཱི་དང༌། དེ་དག་ལས་ཅུང་ཕྱི་བར་ཆོས་འབྱུང་ཞི་བ་དང༌། དཔལ་རྣམ་པར་གྲགས་པའི་ལྷ་དང༌། ནཥྐི་ལངྐ་དེ་ཝ་དང༌། དྷརྨཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་ལ་སོགས་པ་ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་རའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་མཁས་གྲུབ་དུ་མས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་བཟུང༌། རྒྱལ་པོ་ར་ཐཱི་ཀ་སེ་ནའི་དུས་ན། ཁ་ཆེའི་པནྚི་ཏ་ཆེན་པོ་ཤཱཀྱ་ཤྲི་བྷ་དྲ་དང༌། བལ་བོ་བུདྡྷ་ཤྲཱི་དང༌། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རཏྣ་རཀྵི་ཏ་དང༌། མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ན་ཨཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་དང༌། མཁས་པ་ཆེན་པོ་བུདྡྷ་ཤྲཱི་མི་ཏྲ་དང༌། མཁས་པ་ཆེན་པོ་སཾ་གྷ་མ་ཛྙཱ་ན་དང༌། ར་ཝེ་ཤྲཱི་བྷ་ཏྲ་དང༌། ཙནྡྲ་ཨཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་ལ་སོགས་པ་སྡོམ་བརྩོན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་མང་པོ་བྱོན་ཏེ། མ་ཧཱནྟ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་གྲགས་པ་རྣམས་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ལ་པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲཱིའི་ལོ་རྒྱུས་ནི་གྲགས་ཆེ་བ་ལྟར་ཡིན་ལ། བལ་པོ་བུདྡྷ་ཤྲཱིས་ཀྱང་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལར་ཕལ་ཆེན་སྡེ་བའི་གནས་བརྟན་ཅུང་ཟད་མཛད། སླར་བལ་པོའི་ཡུལ་དུ་ཕར་ཕྱིན་དང་གསང་སྔགས་སོགས་མང་དུ་གསུངས། སྤྱོད་པ་ཅི་བདེར་མཛད་དོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རཏྣ་རཀྵི་ཏ་ནི
Chinese
以恭敬顶礼。那位学者的传记在别处可知。特别是对教法做了很大的修正。他所造的论典后来特别兴盛。中间口耳相传的各种衰败没有扶持，这位学者的教言之正统直到现在在印度的[大]乘行者中也显现。后来出现的学者燃灯吉祥智和这位学者，除了因时势的不同对教法和众生利益的大小之外，据说和以前的大论师世亲等功德相等。又是从以前的国王达磨波罗去世之后，孟加拉国，恒河北面的城市达梅等亚穆纳河东西的所有地方，从瓦拉纳西到摩腊婆之间的普拉亚格、乔姆布拉格、俱卢、五莲、阿格拉、萨格里、德里等地，外道，特别是持伊斯兰教法的人越来越多。在迦摩缕波、底罗呼底和奥迪毗舍等地也外道增多。在摩揭陀国，佛教徒比以前更加兴盛，僧团和瑜伽士的团体特别发展。大学者无畏生源，以智慧、大悲、能力和自在圆满，是完全持有教法的大论师中，也像是出现过的最后一位，也像是同时期出现的一样。因此，诸佛菩萨的密意，像是对后世有情口头传授一样，因此对他所造的特别论典，比六庄严之后中间出现的论师们的教言更加应该生起恭敬，也明显成立是极好的教言。罗摩波罗国王做了大约四十六年的国王，阿巴亚嘎拉学者去世后也做了几年国王。之后国王在没有去世之前，立儿子雅克沙波罗为国王。三年后罗摩波罗去世。之后雅克沙波罗做了一年国王。之后大臣拉瓦斯ེ་ན་名为之人篡夺了王位。在那段时间里，在比克拉玛希拉（Vikramasila）有学师舒巴·阿卡拉古普塔，在金刚座（Vajrasana，菩提伽耶）有扎米桑结扎巴。按照噶洛普通历史的说法，他自己去西藏之前也打算住在阿巴亚卡拉，但最初拜见了学师阿巴亚卡拉后，似乎没有长时间依止。在返回西藏的时候，是拉瓦色那执政的时候。从雅克沙色那之后，帕拉家族出现了许多普通的王族，现在也还有，但没有登上王位的。据说帕拉家族的这些王族都是太阳的后裔，而旃陀罗家族和色那家族都是同一根源，即月亮的后裔。这是国王拉玛帕拉时期的故事，第三十六个故事。拉瓦色那的儿子是卡萨色那，他的儿子是玛尼塔色那，他的儿子是拉提卡色那。虽然不清楚他们各自执政了多少年，但四个人加起来也不到八十年。在那段时间里，有舒巴卡拉古普塔、拉维希里加纳、纳亚卡瓦希里、达沙巴拉希里，以及稍晚时候的曲炯西瓦、丹巴南巴扎贝拉、纳什基朗卡德瓦、达玛卡拉古普塔等追随阿巴亚卡拉的许多学者和成就者守护了佛教。在国王拉提卡色那时期，克什米尔的大班智达释迦希日巴扎、尼泊尔的布达希日，大学师拉特纳拉克希塔，大学者加纳阿卡拉古普塔，大学者布达希日米扎，大学者桑嘎玛加纳，拉维希日巴扎，旃陀罗阿卡拉古普塔等许多持戒精进的金刚持，到达了经论的彼岸，出现了被称为二十四位大成就者。其中，班禅释迦希日的历史广为人知。尼泊尔的布达希日也在比克拉玛希拉担任了一段时间的大众部长老。后来在尼泊尔地区广泛讲述了般若波罗蜜多和密宗等。行为随心所欲。大学师拉特纳拉克希塔
English
I prostrate with great reverence. The biography of that scholar is known elsewhere. In particular, he made great corrections to the teachings. The scriptures composed by him later became particularly prosperous. Without supporting the various degenerations of oral transmission in the meantime, the orthodoxy of this scholar's teachings is still evident to the Mahayana practitioners of India even now. The later scholar Ratnakara Shanti and this scholar, apart from the difference in the extent of their benefit to the teachings and beings due to the influence of time, are said to be equal in merit to the great scholars of the past such as Vasubandhu. Moreover, since the death of the former King Dharmapala, in the kingdom of Bengal, and in the cities north of the Ganges such as Dathameda, and in all the lands east and west of the Yamuna River, and from Varanasi to Malawa, in places such as Prayaga, Chombrag, Kuru, Five Lotuses, Agra, Sagari, and Delhi, heretics, and especially those who hold the Islamic faith, became more and more numerous. In Kamarupa, Tirohuti, and Odibisha also, heretics increased. In the land of Magadha, the Buddhists were even more prosperous than before, and the Sangha and the community of yogis especially flourished. The great scholar Abhayakaragupta, with his wisdom, great compassion, ability, and perfect power, was like the last of the great scholars who fully held the teachings, and it also seemed that he appeared in the same period. Therefore, the intention of the Buddhas and Bodhisattvas is like a verbal transmission to sentient beings of later generations, and therefore, one should generate more respect for the special treatises composed by him than for the teachings of the scholars who appeared in between the Six Ornaments, and it is also clearly established that they are excellent teachings. King Ramapala ruled for about forty-six years, and continued to rule for some years after the death of the scholar Abhayakara. Then, before the king himself died, he appointed his son Yakshapala as king. Three years later, Ramapala died. After that, Yakshapala ruled for one year. Then the minister Lavas
English
A person named Ena seized the throne. During that time, the teacher Shubha Akaragupta was at Vikramasila, and Zami Sangye Drakpa was at Vajrasana (Bodh Gaya). According to the ordinary history of Galo, he himself had intended to stay with Abhayakara before going to Tibet, but after initially meeting the teacher Abhayakara, it seems he did not stay with him for long. When he returned to Tibet, it was the time when Lava Sena was in power. From Yaksha Sena onwards, many ordinary royal families of the Pala lineage appeared, and they still exist today, but they have not ascended the throne. It is said that all these royal families of the Pala lineage are descendants of the sun, while the Chandra lineage and the Sena lineage share the same root, which is the lineage of the moon. This is the story of the time of King Rama Pala, the thirty-sixth story. Lava Sena's son was Kasa Sena, his son was Manita Sena, and his son was Rathi Ka Sena. Although it is not clear how many years each of them ruled, the total for all four is less than eighty years. During that time, there were Shubhakara Gupta, Ravi Shri Jnana, Nayakava Shri, Dasha Bhala Shri, and later Chojung Shiwa, Danpa Nampa Drakpai Lha, Nashki Lanka Deva, Dharma Kara Gupta, and many other scholars and accomplished ones who followed Abhayakara and upheld the Buddhist teachings. During the time of King Rathi Ka Sena, the great Kashmiri Pandit Shakya Shri Bhadra, the Nepali Buddha Shri, the great teacher Ratna Rakshita, the great scholar Jnana Akara Gupta, the great scholar Buddha Shri Mitra, the great scholar Samghama Jnana, Ravi Shri Bhatra, Chandra Akara Gupta, and many other diligent vow-holders and Vajra-holders who reached the other shore of the ocean of scriptures appeared, and they were known as the twenty-four Mahantas. Among them, the history of Panchen Shakya Shri is well known. The Nepali Buddha Shri also served as a Sthavira of the Mahasamghika school at Vikramasila for a while. Later, he widely taught Prajnaparamita and Tantra in the region of Nepal. He acted as he pleased. The great teacher Ratna Rakshita