Tibetan
ཐིང་པ་སྐུ་མཆེད་དང༌། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དང༌། རྒྱ་གར་ཕྱག་ན་ལ་སོགས་པས་འགྲོ་དོན་མཛད་པའི་དུས་སུ་མངོན་ནོ། །སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཤེས་གཉེན་ཟེར་བ་གསང་འདུས་ཀྱི་རས་བྲིས་དཀྱིལ་ཆོག་རྩོམ་པ་པོ་དང༌། བལ་པོར་ནཱ་རོའི་སློབ་མ་རྒྱ་གར་དཱ་རི་ཀ་པ་ཟེར་བ་ལཱུ་ཡི་པའི་དབང་ཆོག་རྩོམ་མཁན་དེ་ཡང་བྱུང་སྟེ། འདི་དག་འཕགས་པ་ལྷའི་དངོས་སློབ་སྒྲ་ཅན་འཛིན་དང༌། གྲུབ་ཆེན་དཱ་རི་ཀ་པར་ངོས་འཛིན་ཞིང༌། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བཞིན་དུ་དེ་དེ་ཡིན་དུ་རེ་བས་ཐག་གཅོད་པ་ནི་ཡ་མཚན་གྱི་གནས་སོ། ཁྱད་པར་སྠི་ར་པཱ་ལ་སྟེ་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བརྟན་སྐྱོང་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པས་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྒྱས་པར་བཤད་ཅིང༌། གཞན་ཡང་པཎ་གྲུབ་ཏུ་བགྲང་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བྱུང་ནའང༌། གཅིག་ཏུ་གྲགས་ཆེ་བ་གཞན་ཆེར་མ་བྱུང་བ་འདྲའོ། །རྒྱལ་པཽ་དེ་གསུམ་གྱི་རིང་ལ་བསྟན་པ་སྔར་འཁྱུད་བཞིན་བསྐྱངས་མོད་ཀྱི། བྱ་བ་ངོ་མཚར་ ཅན་ལྷག་པོར་བྱས་པ་མེད་པས་བདུན་གྱི་གྲངས་སུ་མི་བགྲང་ངོ༌། ཨ་མྲ་པཱ་ལ་དང༌། ཧ་སྟེ་པཱ་ལ་དང༌། ཀྵནྟི་པཱ་ལའི་དུས་སྐབས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་སོ་ལྔ་པའོ།། །།ཧ་སྟི་པཱ་ལའི་བུ་རྒྱལ་པོ་རཱ་མ་པཱ་ལ་ཡིན་ཏེ། གཞོན་ནུ་ཉིད་ལ་རྒྱལ་སྲིད་དུ་བསྐོས་པས་ཀྱང་བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ཞིང༌། མངའ་ཐང་ལྷག་པར་རྒྱས་པ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེ་རྒྱལ་སྲིད་དུ་འཁོད་ནས་མི་རིང་བ་ན། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་མཁན་པོར་སྤྱན་དྲངས། དེ་ནས་ལོ་མང་ཞིག་སོང་བ་ན་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལ་དང༌། ནཱ་ལེནྡྲའི་མཁན་པོར་སྤྱན་དྲངས། དེ་སྐབས་སྔོན་གྱི་རིམ་པ་དང་མི་འདྲ་བར་གྱུར་ཏེ། བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལར་པནྚི་ཏ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་ཙམ་རེ་དང༌། གཏན་དུ་བཞུགས་པའི་དགེ་སློང་སྟོང་རེ་ཡོད་ཅིང༌། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་དུས་སུ་རབ་བྱུང་ལྔ་སྟོང་རེ་འདུ། རྡོ་རྗེ་གདན་དུ་རྒྱལ་པོས་འཚོ་བ་སྦྱར་བའི་ཐེག་ཆེན་པ་བཞི་བཅུ་རེ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་སློང་ཉིས་བརྒྱ་རེ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་ཤིང༌། དུས་དུས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་སློང་ཁྲི་ཕྲག་རེ་འཚོགས་པ་བྱུང༌། ཨོ་ཏནྟ་པུ་རིར་ཡང་རྟག་ཏུ་དགེ་སློང་སྟོང་ཕྲག་རེ་བཞུགས། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྡེ་གཉིས་ཆར་ཡོད་ཅིང༌། དུས་དུས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་འདུས་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་རེ་འབྱུང་བར་གྲགས། ཐེག་ཆེན་པ་མཐའ་དག་གི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་སློབ་དཔོན་ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་ར་ཡིན་ལ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འདུལ་བ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་གུས་
Chinese
亭巴库协和益西多吉以及印度恰那等弘法利生的时候显现。据说声摄持知识是密集金刚的彩绘坛城仪轨作者，尼泊尔那若巴的弟子，印度达日嘎巴是路易巴灌顶仪轨的作者。这些人被认为是圣天尊者的亲传弟子声摄持和成就者达日嘎巴，虽然心存疑惑，但希望他们就是同一个人而做出决断，真是令人惊讶。特别是斯提拉巴拉，也就是大班智达坚护三百万，在比克拉玛希拉广讲般若波罗蜜多，此外，被列为班智达和成就者的人虽然多得不可思议，但似乎只有一位最出名，其他的都不太出名。在那三位国王在位期间，佛教像以前一样得到了维护，但由于没有做出特别令人惊奇的事情，因此没有被列入七位国王之中。阿姆拉帕拉、哈斯德帕拉和克善地帕拉时期的故事，这是第三十五个故事。哈斯德帕拉的儿子是国王拉玛帕拉，他年轻时就被任命为国王，因此他非常聪明，权力也特别强大。他登基后不久，就迎请了大学者阿巴亚卡拉古普塔担任金刚座的堪布。过了很多年，又迎请他担任比克拉玛希拉和那烂陀的堪布。当时的情况与以前不同，比克拉玛希拉大约有一百六十位班智达，常住僧侣有一千人，每次供养等活动时，都有五千名出家人聚集。在金刚座，国王供养的四十位大乘行者和两百位声闻比丘常住，每次都有数万名声闻比丘聚集。在欧丹塔普里，也常住着数千名僧侣。大小乘两个派别都有，据说每次都有多达一万两千名出家人聚集。阿巴亚卡拉古普塔是所有大乘行者的顶饰，声闻行者们也尊敬地称他为持律大者。
English
During the time when Thingpa Kuché, Yeshe Dorje, and the Indian Chagna, among others, were engaged in benefiting beings, it became apparent. It is said that Sgra Gen Dzin Beshen Nyen was the author of the painted mandala ritual of Guhyasamaja, and the Indian Dari Kappa, a disciple of Naropa in Nepal, was the author of the Luipa empowerment ritual. These individuals are identified as Sgra Chen Dzin, a direct disciple of Arya Deva, and the accomplished Dari Kappa. Although there is doubt, the determination that they are the same person, with the hope that they are, is a matter of wonder. In particular, Sthirapala, the great Pandit Tendzin Bumpak Sumpa, extensively taught the Prajnaparamita at Vikramashila. Although there were countless others counted as Pandits and Siddhas, it seems that only one was very famous, while others were not as well-known. During the reign of those three kings, the teachings were maintained as before, but since no particularly amazing deeds were performed, they were not counted among the seven. This is the thirty-fifth story, concerning the time of Amrapala, Hastepala, and Kshantipala. Hastepala's son was King Ramapala, who was appointed king at a young age, and was therefore very intelligent and had particularly great power. Not long after he ascended the throne, he invited the great scholar Abhayakaragupta to serve as the abbot of Vajrasana. After many years, he was also invited to serve as the abbot of Vikramashila and Nalanda. At that time, the situation was different from before. Vikramashila had about one hundred and sixty Pandits, and there were one thousand permanently residing monks. During offerings and other events, there were five thousand ordained individuals gathered. At Vajrasana, there were forty Mahayana practitioners and two hundred Shravaka monks permanently residing, supported by the king, and tens of thousands of Shravaka monks gathered at times. In Odantapuri, there were also thousands of monks permanently residing. Both the Mahayana and Hinayana schools were present, and it is said that as many as twelve thousand ordained individuals gathered at times. Abhayakaragupta was the crown jewel of all Mahayana practitioners, and the Shravakas also respectfully called him the great Vinaya holder.