Tibetan
ན་བརྡུངས་ཟེར་ཡང་ནང་པའི་སྡོམ་བརྩོན་རྒྱལ་རྔ་བརྡུང་བའི་སྲོལ་མེད་ཅིང༌། གཅེར་བུ་པ་མདུང་ཅན་བྱ་བ་བྱུང་ནས་སུ་ཕམ་པ་མདུད་འདིས་གསོད་དོ་ཟེར་ནས་རྩོད་དུ་བྱུང་ལ། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་མ་བརྩད་པར་ལྷ་དབང་བློས་ཕམ་པར་བྱས་ཟེར་ཡང་གཅེར་བུ་པ་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དང་འགལ་བའི་སྤྱོད་པས་རྒོལ་བ་འཇོམས་པར་འདོད་པ་འོས་མ་ཡིན་ཞིང༌། མཁས་པ་ལ་ཡེ་མ་གྲགས་པའི་གཏམ་གཏམ་རྒྱུད་ཀྱི་བརྗོད་པས་ཕོངས་ཏེ་སྨྲས་པ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱན་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལས། ཀླུ་སྒྲུབ། ཐོགས་མེད། ཕྱོགས་གླང་གསུམ་ནི་གཞུང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། འཕགས་པ་ལྷ། དབྱིག་གཉེན། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་གསུམ་ནི་འགྲེལ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་སོ་སོའི་དུས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ཏེ། བསྟན་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མཛད་པ་མཉམ་པས་རྒྱན་དྲུག་ཅེས་གྲགས་ སོ། །བྲམ་ཟེ་བདེ་བྱེད་དགའ་བ་ནི་དུས་ཕྱིས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ཆོས་གྲགས་ཀྱི་དངོས་སློབ་ཏུ་འཆད་པ་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལྭ་ཝ་པ་དང༌། ཨིནྡྲ་བྷུ་ཏི་བར་པ་དང༌། ཀུ་ཀུ་རཱ་ཛ་དང༌། སློབ་དཔོན་མཚོ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་དང༌། ལ་ལི་ཏ་བཛྲ་རྣམས་འོལ་སྤྱི་ཙམ་དུ་དུས་མཉམ་མོ། །དེ་ལ་པདྨ་བཛྲ་གྱི་མཚན་ཅན་མང་པོ་བྱོན་ནའང༌། འདི་སྐབས་ཀྱི་མཚོ་སྐྱེས་ནི་བར་པ་དེ་ཡིན་ཞིང༌། མཚོ་སྐྱེས་ཀྱི་སྐད་དོད་མང་པོ་ཡོད་པ་ལས་མ་དོ་རུ་ཧ་ཞེས་པ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཀུ་ཀུ་རཱ་ཛ་སྟེ་ཁྱིའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའམ། ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་ཡི་གེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཀུ་ཏ་རཱ་ཛ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། སྔོན་གྱི་ཡོ་ག་བ་རྣམས་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཉིན་མོ་ཁྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་ལ། མཚན་མོ་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་དུར་ཁྲོད་གྱི་གནས་སུ་གཤེགས་ནས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་བྱེད་པ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་སྤྱད་པས་མཐར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། དེས་ནང་རྒྱུད་སྡེ་ལྔ་དང་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་མང་དུ་བཤད་ཅིང༌། དེ་ཉིད་ནི་ཟླ་གསང་ཐིག་ལེའི་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཞེས་གྲགས་སོ། །སློབ་དཔོན་ལ་ལི་ཏ་བཛྲ་ནི། ནཱ་ལེནྡྲའི་པནྚི་ཏ་ཞིག་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བའི་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ཏེ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ཡི་དམ་དུ་བྱེད་པ་ལས། རང་གི་སློབ་དཔོན་ལ། རྡོ་རྗེ་
Chinese
虽然说有“纳顿”，但佛教中没有僧人敲击胜鼓的习俗。裸体外道中出现了一个名叫“持矛者”的人，争辩说：“谁失败了就用这个结杀死谁。”据说法称没有争辩，而是让自在天用智慧击败了他。然而，裸体外道以违背自己宗派的行为来摧毁对手的说法是不合理的。对于学者们从未听过的故事，用传说故事来讲述是没有意义的。因此，在那六庄严中，龙树、无著、世亲三位是著论者，圣天、陈那、法称三位是注释者。考虑到他们各自的时代，他们以平等的方式弘扬佛法，因此被称为六庄严。婆罗门德瓦卡尔玛是后来的，因此说他是法称的亲传弟子是极其错误的。当时，获得成就的瑜伽士有：大学者拉瓦巴、因陀罗菩提二世、咕咕茹阿扎、莲花生金刚、拉利塔金刚，他们大致是同时代的人。虽然有很多名为莲花金刚的人，但此时的莲花生是二世。莲花生的梵语有很多种，其中一个是“玛多茹哈”。而咕咕茹阿扎大师，也就是广为人知的“狗王”，或者在一些历史文献中被称为“库达茹阿扎”，是早期瑜伽士中广为人知的人物。据说他白天向一千名狗形勇士和瑜伽母传法，晚上与他们一起前往墓地，进行会供轮等誓言的实践。这样持续了十二年，最终获得了大手印的成就。他讲解了内续五部和许多瑜伽续。据说他依靠月密明点续获得了成就。拉利塔金刚大师是那烂陀寺的一位班智达，他依靠《遍照幻网经》，将圣妙吉祥作为本尊，并从自己的上师那里获得了金刚。
English
Although it is said that there is "Na Dung," there is no custom in Buddhism of monks beating the victory drum. Among the naked heretics, a person named "Spear Holder" appeared, arguing, "Whoever loses will be killed with this knot." It is said that Dharmakirti did not argue, but let Ishvara defeat him with wisdom. However, the claim that the naked heretics destroyed their opponents with behavior that violated their own tenets is unreasonable. It is meaningless to speak of stories that scholars have never heard, using legendary tales. Therefore, among those six ornaments, Nagarjuna, Asanga, and Vasubandhu are the authors of treatises, and Aryadeva, Dignāga, and Dharmakirti are the commentators. Considering their respective times, they equally illuminate the teachings, so they are called the six ornaments. The Brahmin Devakarma came later, so it is extremely wrong to say that he was a direct disciple of Dharmakirti. At that time, the yogis who attained accomplishment were: the great scholar Lavapa, Indrabhuti II, Kukkuraja, Padmasambhava Vajra, and Lalitavajra, who were roughly contemporaries. Although there were many people named Padma Vajra, the Padmasambhava at this time was the second. There are many Sanskrit equivalents of Padmasambhava, one of which is "Madoruha." And Master Kukkuraja, who is widely known as the "Dog King," or in some historical documents as "Kutaraja," was a well-known figure among the early yogis. It is said that during the day he taught the Dharma to a thousand dog-shaped heroes and yoginis, and at night he went with them to the cemetery, performing samaya practices such as ganachakra. He practiced in this way for twelve years, and finally attained the siddhi of Mahamudra. He explained the five inner tantras and many yoga tantras. It is said that he attained accomplishment by relying on the Chandra Guhya Tilaka Tantra. Master Lalitavajra was a pandita of Nalanda, who relied on the Sarvavid Vairochana Mayajala Tantra, taking the noble Manjushri as his yidam, and received the vajra from his own guru.