Tibetan
། ཡང་སྔར་གྱི་སཾ་གར་ཨཱ་ཙརྱ་དེ་ཉིད་བྷཊྚ་ཨཱ་ཙརྱ་ཕྱི་མའི་བུར་སྐྱེ་བ་བླངས་ཏེ་སྔོན་ལས་ཀྱང་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྟོབས་ཆེ་བ། རང་གི་ལྷ་མདུན་དུ་འོངས་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པ་སློབ་པ། རེས་འགའ་དེའི་ལུས་ལ་ཡོངས་སུ་ཞུགས་ནས་ཀྱང་སྔོན་མེད་པའི་རིག་པ་བརྗོད་པ་བྱུང་སྟེ། ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ་ཙམ་ན་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལ་རྩོད་པར་འདོད་པ་ན། དེར་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱིས་རེ་ཞིག་གཞན་ལ་རྩོད་པར་གྱིས་ཤིགདེས་ན་ངེས་པར་རང་ཉིད་རྒྱལ་བར་འགྱུར་ལ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ནི་ཕམ་པར་ནུས་པ་དཀའ་འོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་དེ་ལས་རྒྱལ་བ་མ་ནུས་ན། རྒོལ་བའི་གྲགས་པ་ཐོབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཉིད་དུ་སོང་སྟེ། གང་རྒྱལ་བ་དེའི་བསྟན་པ་ལ་ཅིག་ཤོས་འཇུག་པར་བྱས་ནས་བརྩད་པས། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཏེ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་ པ་ལ་བཅུག ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཉིད་དུ་བྲམ་ཟེ་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་བྱུང་ངོ་ཞེས་གྲགས་ཤིང༌། དེས་བཞེངས་པའི་ལྷ་ཁང་ནི་ད་ལྟ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་དུས་ཀྱི་མཐར་ཡུལ་ཀ་ལེངྒར་གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས་ཤིང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཆོས་ལ་བཀོད་ནས་སྐུ་འདས། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདུང་དུར་ཁྲོད་དུ་ཞུགས་ལ་བཞེན་པས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་ཆེན་པོ་བབས་ཤིང༌། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དྲི་བཟང་དང་རོལ་མོས་ཁྱབ་པ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བྱུང་ངོ༌། གདུང༌། མས་ཅད་འཆིང་བུ་འདྲ་བའི་རྡོའི་གོང་བུ་གཅིག་ཏུ་འདྲིལ་བ་ལས་རུས་པའི་རྣམ་པ་ཡེ་མེད་དོ། །ད་ལྟ་ཡང་དུས་སྟོན་གྱི་མཆོད་པ་བྱེད་དོ། །སློབ་དཔོན་འདི་དང་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ་དུས་མཉམ་མོ་ཞེས་གྲགས་པ་བཞིན་དོན་ལའང་གནས་པར་མངོན་ནོ། །འདིར་བོད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ལྟར་ན། སྡེ་བདུན་རྩོམ་པའི་ཚེ། ཚོད་མ་ལ་ཏིག་ཏ་བཏབ་སྟེ་དྲངས་ཀྱང་མ་དགོངས་ཏེ་གཞུང་གི་དོན་ལ་བློ་གཅིག་ཏུ་ཕྱོགས་པས་སོ། །བརྩམས་ཟིན་པ་ན་རྒྱལ་པོས་དྲིས་པས། རྒྱལ་པོ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཆད་པས་བཅད་པར་བྱ་བའི་མི་འགའ་ཡོད་ན་གོས་དཀར་པོ་བགོས། གཞོང་པ་སྣུམ་གྱིས་བཀང་སྲེ་མོག་གི་བྱུག་པ་ལག་ཏུ་གཏད། ཅུང་ཟད་ཅིག་བོའམ་གོས་ན་གསོད་དོ་བྱས་ནས་རལ་གྲི་ཐོགས་པ་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲང་བས་ཕོ་བྲང་ལ་སྐོར་བ་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། ཕོ་བྲང་གི་མཐའ་ཀུན་ན་གླུ་དང་རོལ་མོ་མཁན་རྩེ་བ་ཞོག་ཅིག་གསུངས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་མཐར་དྲིས་པ་ན་མི་དེས་གླུ་གར་དང་རོལ་མོ་
Chinese
此外，先前的僧伽阿阇黎转世为后来的巴札阿阇黎之子，比前世更加聪明。他来到自己的本尊面前，直接学习知识。有时，本尊完全进入他的身体，说出前所未有的知识。在他十二岁左右，想要与吉祥法称辩论时，婆罗门们说：“暂时与其他人辩论吧，那样你肯定会获胜。法称难以击败。”但他却说：“如果不能胜过他，就得不到辩论家的名声。”于是他前往南方，约定谁获胜，另一方就加入其教派。结果，吉祥法称获胜，那人加入了佛教。据说，在南方，有婆罗门以居士的身份行事，供奉佛教，他建造的寺庙至今仍然存在。之后，在晚年，他在卡楞伽（Kalinga）地区建造了一座寺院，引导许多人信奉佛法，然后去世。与梵天同修的人们将他的遗体放入墓地火化，降下了大雨般的花朵，所有地方都弥漫着香味和音乐，持续了七天。他的遗骸全部凝结成一个像线团一样的石头，没有骨头的痕迹。现在仍然举行节日祭祀。据说这位导师与吐蕃国王松赞干布（约617-650在位）是同时代的人，这似乎也是事实。根据吐蕃的历史记载，在创作七部论著时，即使饭菜里放了苦味的东西，他也没有察觉，因为他一心专注于论著的内容。完成著作后，国王问他：“如果国王您有要判刑的人，就让他穿上白色的衣服，用油装满容器，手里拿着芥末，如果稍微洒出来就处死。”然后让一个拿着剑的人紧随其后，让他绕着王宫走。国王说：“在王宫的周围安排唱歌和演奏音乐的人。”按照这样做完后，最后问那个人，那个人说的是唱歌跳舞和音乐。
English
Furthermore, the previous Sangha Acharya took rebirth as the son of the later Bhatta Acharya, and was even more intelligent than before. He came before his own deity and directly learned knowledge. Sometimes, the deity would completely enter his body and speak unprecedented knowledge. When he was about twelve years old and wanted to debate with glorious Dharmakirti, the Brahmins said, "Debate with someone else for now, for you will surely win. Dharmakirti is difficult to defeat." But he said, "If I cannot defeat him, I will not gain the reputation of a debater." So he went to the south, and they agreed that whoever won, the other would join their doctrine. As a result, glorious Dharmakirti won, and that person joined the Buddhist doctrine. It is said that in the south, there were Brahmins who acted as lay practitioners and made offerings to Buddhism, and the temple he built still exists today. Later, in his old age, he built a monastery in the Kalinga region, guided many people to the Dharma, and then passed away. Those who practiced like Brahma placed his remains in the cemetery for cremation, and a great rain of flowers fell, and all places were filled with fragrance and music for seven days. His remains all solidified into a single stone ball like a skein of thread, with no trace of bones. Even now, festival offerings are made. It is said that this teacher and the Tibetan king Songtsen Gampo (reigned approximately 617-650) were contemporaries, which seems to be true. According to Tibetan historical records, when composing the seven treatises, even when bitter things were put in the food, he did not notice because he was focused on the content of the treatises. After completing the work, the king asked, "If you, the king, have someone to be punished, let him wear white clothes, fill a container with oil, and hold mustard in his hand. If he spills even a little, he will be killed." Then he had a person with a sword follow closely behind him, and had him walk around the palace. The king said, "Arrange singers and musicians to play around the palace." After doing this, he finally asked that person, and that person spoke of singing, dancing, and music.
Tibetan
སོགས་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་བསྒྲིམས་པས་སོ་ཟེར་ནའང༌། ཉུང་མར་བཀང་བའི་སྣོད་བསྐུར་ལ། ཞེས་སོགས་སྤྱོད་འཇུག་གི་ཚིག་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་བདེན་མར་སྨྲས་པ་འདྲ་ལ། སྡེ་བདུན་ནི་རང་གི་བློ་གྲོས་གོམས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སློབ་མ་དག་གི་ངོར་གནས་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་བརྩམས་པ་ཡིན་གྱིས། རྒྱལ་པོའི་འཕྲིན་ཡིག་མཁན་གྱིས་འབྲི་བ་བཞིན་དུ་ཕོ་བྲང་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བརྩམས་པ་ག་ལ་ཡིན། བློ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་རྒོལ་བ་བཅུ་ཙམ་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་ལན་ཐེབས་པར་གྲགས་པ་ལས། གཞུང་དོན་བསམ་པའི་ཚེ་གཞན་མི་རིག་ན་བློ་རྟུལ་པོ་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གཏམ་དེ་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་པར་མངོན་ལ། སྡེ་བདུན་བརྩམས་ཟིན་པ་ན་པནྚི་ཏ་རྣམས་ལ་བྲིམས་པས། ཕལ་ཆེར་གྱིས་མ་ཤེས། འགའ་ཞིག་གིས་ཤེས་ནའང་ཕྲག་དོག་གི་དབང་གིས་མི་ལེགས་སོ་བྱས་ནས་ཁྱིའི་མཇུག་མ་ལ་བཏགས་པས། ཁྱི་ནི་ལམ་སྲང་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བ་བཞིན་དུ་ངའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། གཞུང་གི་མགོར། སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཕལ་ལ་ཆགས་ཤིང་སོགས་ཤློ་ཀ་གཅིག་བཅུག་པ་དང༌། ཕྱིས་སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློ་དང༌། ཤཱཀྱ་བློ་ལ་སྡེ་བདུན་ལེགས་པར་བཤད་དེ་རང་འགྲེལ་གྱི་འགྲོས་ལྷ་དབང་བློ་ལ་རྩོམས་པར་བསྐུལ། ལན་ཅིག་བརྩམས་ཏེ་གཟིགས་ཕུལ་བས་ཆུས་བཀྲུས། ཡང་བརྩམས་པ་མེས་བསྲེགས། སླར་ཡང་བརྩམས་ཏེ། ཕལ་ཆེར་སྐལ་བ་མེད་ཉིད་དང༌། །དུས་ལའང་སྡོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གོམས་པའི་ཕྱིར་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས། །དཀའ་འགྲེལ་འདི་ནི་འདིར་བྱས་སོ། །ཞེས་བྲིས་ཏེ་ཕུལ་བས། འགྲོས་དང་ཚིག་ཟུར་གྱིས་མཚོན་པའི་གནད་དོན་རྣམས་མ་བྱུང་བར་ འདུག་སྟེ། ཚིག་གིས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་དོན་རྣམས་བྱུང་འདུག་གསུངས་ནས་བཞག །ངའི་རིག་པ་འདི་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་འདུག་དགོངས་ནས་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མཇུག་ཏུ། རྒྱ་མཚོ་ལ་ནི་ཆུ་བོ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལུས་ལ་ཐིམ་ཞིང་ནུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་བཅུག་གོ །ཞེས་གྲགས། ཁ་ཅིག་ལྷ་དབང་བློའི་སློབ་མ་ཤཱཀྱ་བློ་ཡིན་ཏེ། དེས་འགྲེལ་བཤད་བྱས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལྟར་འཐད་ཅིང༌། དེའི་སློབ་མ་འོད་ཀྱི་བློ་ཡིན་ཟེར་རོ། ཁ་ཅིག་ཛ་མཱ་རི་ཆོས་གྲགས་ཀྱི་དངོས་སློབ་ཡིན་ཟེར་བ་དང༌། རྒྱན་མཁན་པོ་དངོས་སློབ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དང༌། སྤུར་ལ་ལུང་བླངས་པར་འདོད་པ་སོགས་དུས་མི་འགྲིག་པའི་ཅལ་ཅོལ་ཡིན་ཞིང༌། ཡང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་རྒྱལ་རྔ་ལན་བཅུ་བདུ
Chinese
等等什么也不知道。即使说为此而努力，也像是把装满少量酥油的容器送人一样。似乎是根据《入行论》的词句而说的真话。七论是因为自己智慧的习惯，也是为了学生们，所以在寺庙里写作的。怎么会像国王的信使写信一样，在王宫的一角写作呢？据说因为智慧非常清晰，能同时回答十个左右的辩论者。如果思考经论的意义时，看不到其他，那就和愚钝的人没有区别了。另外，那个说法也显得非常不合理。七论完成后，分发给班智达们，大部分人都不懂。有些人即使懂，也因为嫉妒而说不好，把它挂在狗尾巴上。狗像在街上到处走一样，我的论著也会向各方传播。这样说过。在经论的开头，加入了“大多数人执着于平凡”等一个偈颂。后来，善知识天力慧和释迦慧很好地讲解了七论，并劝天力慧按照自释的思路写作。一次写作完成后呈上，被水冲走了。再次写作，被火烧了。又一次写作后，写道：因为大多数没有福分，也因为时间不等待，为了习惯，所以简略地在此做了这个难解的注释。呈上后，说：用风格和词语暗示的要点没有出现，用词语直接表达的意义出现了，然后就放下了。想到我的智慧如此圆满，谁也不懂，所以在《释量论》的结尾加入了“像河流融入大海一样，融入自己的身体而消失”的偈颂。据说如此。有些人说天力慧的弟子是释迦慧，说是他做的注释，这样说也合理。据说他的弟子是光慧。有些人说是扎玛热·法称的亲传弟子，也有人认为是庄严论师的亲传弟子，也有人认为是在斯布底接受教诲，这些都是时间不符的胡说八道。还有，法称尊者击败了胜
English
They didn't know anything at all. Even if they said they were striving for it, it was like giving someone a container filled with a small amount of butter. It seems like they were speaking the truth based on the words of the Bodhisattvacaryāvatāra. The Seven Treatises were written because of the habit of one's own intelligence, and also for the sake of the students, so they were written in the monastery. How could they have been written in a corner of the palace, like a king's messenger writing a letter? It is said that because his intelligence was very clear, he could answer about ten debaters at the same time. If, when thinking about the meaning of the scriptures, one cannot see anything else, then there is no difference between oneself and the dull-witted. Furthermore, that statement seems very unreasonable. When the Seven Treatises were completed, they were distributed to the paṇḍitas, but most of them did not understand. Some, even if they understood, said it was not good because of jealousy, and attached it to a dog's tail. Just as a dog wanders everywhere in the streets, so too will my treatise spread in all directions. So he said. At the beginning of the scripture, he added a verse such as "Most people are attached to the ordinary." Later, the teachers Lhawang Lo and Shakya Lo explained the Seven Treatises well, and urged Lhawang Lo to write according to the style of the self-commentary. Once he finished writing and presented it, it was washed away by water. He wrote it again, and it was burned by fire. He wrote it again, and wrote: "Because most have no merit, and because time does not wait, for the sake of habit, this difficult commentary has been made here." When he presented it, they said that the key points indicated by the style and nuances of the words had not appeared, but the meanings directly expressed by the words had appeared, and then they left it at that. Thinking that no one understood the perfection of my intelligence, at the end of the Commentary on Valid Cognition, he added the verse, "Just as rivers merge into the ocean, they dissolve and disappear into their own bodies." So it is said. Some say that Shakya Lo was a student of Lhawang Lo, and that he made the commentary, which seems reasonable. It is said that his student was Okyi Lo. Some say that he was a direct disciple of Dzamari Chokyi Drakpa, and others think that he was a direct disciple of Ornamentor, and others think that he received teachings at Spur, but these are all nonsense that do not fit the times. Furthermore, Chokyi Drakpa defeated the Victorious