Tibetan
་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་མེད་ཅིང༌། འདུས་བཟང་ལ་ཡང་སློབ་དཔོན་དང་རྩོད་པ་མི་བྱེད་ཅེས་གསུང་པར་འདོད་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ལ་རྩོད་པར་འདོད་པ་ག་ལ་འཐད། ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱམས་པ་ལས་ལུང་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་བཞིན། དབྱིག་གཉེན་གྱིས་དེ་ལྟར་མ་མཁྱེན་པར་དྲིས་པའི་ཚུལ་དང༌། ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ཞིག་ལ་ཞུའོ་ཞེས་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཀྱང་གཅུང་ལ་སྦས་ཚུལ་དུ་གསུངས་པ་དེ་ཀུན་འཐད་ཀྱང་མི་འདྲའོ། །དེས་ན་རྒྱ་གར་གྱི་ལོ་རྒྱུས་ལས་འདི་ལྟར་འབྱུང་སྟེ། སྔར་གྱི་འཕྲོ་དེ་ལས་བརྩམས་ཏེ། སྡིག་པ་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཞུས་པས་འཕགས་པས་རྒྱལ་བ་མི་ཕམ་པ་ལ་ཞུས་ནས། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་རྒྱ་ཆེར་ཤོད། མདོ་སྡེ་མང་པོ་ལ་འགྲེལ་པ་གྱིས། གཙུག་ཏོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་མའི་རིག་སྔགས་འབུམ་དུ་ཟློས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པས། གཅེན་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་མཐའ་དག་ཚར་གཅིག་གསན་པ་ཙམ་གྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད། སློབ་དཔོན་སྔགས་མཁན་ཞིག་ལས་སྔགས་ཀྱི་འཇུག་སྒོ་མནོས་ནས། གཟུངས་མདོ་ལྔ་བརྒྱ་བཀླགས། གསང་བའི་བདག་པོའི་རིག་སྔགས་བཟླས་པས་གྲུབ། ཡང་དག་པའི་དོན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་མངའ་བར་གྱུར། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མི་ཡུལ་ན་བཞུགས་པ་མཐའ་དག་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས། སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་རོལ་ཏུ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་ལྟ་བུའི་མང་དུ་ཐོས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལས་མདོ་ལྔ་བརྒྱ་ཤློ་ཀ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་འདུས་པ་ཞེ་དགུ་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས། ཕལ་པོ་ཆེ་དང༌། འདུས་པ་རིན་པོ་ཆེ་ཡང་རེ་རེར་བགྲངས། ལྷག་མ་ཤེར་ཕྱིན་འབུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ཆེ་ཆུང་ཀུན་བསྡོམས་པ་ལྔ་བརྒྱ་དང༌། བཟུང་སྔགས་ལྔ་བརྒྱ་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཚིག་དོན་མ་ལུས་པ་ཐུགས་སུ་བཞུགས་སོ། །ལོ་རེའི་ནང་དུ་ལན་རེ་ཞལ་འདོན་དུ་མཛད་དེ། ཏིལ་མར་གྱི་རྫིང་བུའི་ནང་དུ་ཞུགས་ནས་ཉིན་མཚན་སྤྲཻལ་མ་བཅོ་ལྔས་དེ་རྣམས་ཚར་གཅིག་ཞལ་འདོན་ དུ་གྲུབ་པར་མཛད་ཅིང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ཉིན་རེ་བཞིན་འདོན་པར་མཛད་པ་ཡང་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གཉིས་ཙམ་རེ་ལ་གྲུབ་པར་མཛད་དོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་སོགས་མཁས་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་ཤིང༌། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་སྐུ་འདས་པའི་འོག་ཏུ་དཔལ་ནཱ་ལེནྡྲའི་མཁན་པོ་
Chinese
不合于贤善者们的行为，在《贤聚经》中也说不要与导师争辩，既然如此，又怎能与圣者无著争辩呢？无著从弥勒处受教是众所周知的。世亲未曾知晓此事而提问，以及无著对弟弟隐瞒说要请问本尊神，这些虽然都说得通，但并不相同。因此，印度的历史中是这样记载的： 从之前的内容开始，请问了净除罪业的方法，圣者请问弥勒怙主后说：“你应该广说大乘佛法，为众多经典作注释，念诵十万遍尊胜佛母明咒。” 听后，世亲仅仅听了一遍大乘经典，就全部记在心中。从一位咒师处接受了密咒的入门引导，读诵了五百部陀罗尼经，念诵秘密主（金刚手）的明咒后成就，通达了真实义，拥有了特殊的禅定。当时，他通达了世间所有的佛陀教言，因此，据说在导师（释迦牟尼佛）涅槃之后，像世亲论师这样博学的人是没有的。其中，从声闻部的三藏中，有五百部经，三十万颂，将圣者《宝积经》四十九部合为一部， 《华严经》和《宝积经》也各算一部，其余的《般若十万颂》等大乘经典大小共五百部，以及五百部总持咒，这些所有的词句和意义都记在他的心中。每年念诵一遍，进入芝麻油池中，用十五个昼夜念诵完毕。并且每天念诵《般若八千颂》，大约一两个小时就能完成。这位论师进入大乘时，有五百多位持声闻部三藏等的学者进入大乘，在圣者无著去世后，成为吉祥那烂陀寺的堪布。
English
It is not in accordance with the conduct of the virtuous ones, and it is also said in the Adusaṅgha Sutra that one should not argue with the teacher. Since this is the case, how can it be appropriate to argue with the noble Asaṅga? It is well known that Asaṅga received teachings from Maitreya. Vasubandhu asked without knowing this, and Asaṅga concealed from his younger brother that he would ask a tutelary deity. Although these are all understandable, they are not the same. Therefore, the history of India records it as follows: Starting from the previous content, he asked for a method to purify sins. The noble one asked Maitreya and said, "You should extensively explain the Mahāyāna Dharma, write commentaries on many sutras, and recite the vidyā-mantra of Uṣṇīṣavijayā a hundred thousand times." After hearing this, Vasubandhu memorized all the Mahāyāna sutras after listening to them only once. He received the initiation of mantra from a mantra master, recited five hundred dhāraṇī sutras, and attained accomplishment by reciting the vidyā-mantra of the Lord of Secrets (Vajrapāṇi). He understood the true meaning and possessed special samādhi. At that time, he understood all the Buddha's teachings present in the human realm. Therefore, it is said that after the Teacher (Śākyamuni Buddha) passed into parinirvāṇa, there was no one as learned as the teacher Vasubandhu. Among them, from the three pitakas of the Śrāvakayāna, there are five hundred sutras, three hundred thousand ślokas, and the forty-nine sections of the Ārya Ratnakūṭa Sūtra are combined into one. The Avataṃsaka Sūtra and the Ratnakūṭa Sūtra are also counted as one each. The remaining Mahāyāna sutras, such as the Pañcaviṃśatisāhasrikā Prajñāpāramitā Sūtra, large and small, total five hundred, and five hundred dhāraṇī-mantras. All of these words and meanings were stored in his mind. He recited them once a year, entering a sesame oil pool and completing the recitation in fifteen days and nights. He also recited the Aṣṭasāhasrikā Prajñāpāramitā Sūtra every day, completing it in about one or two hours. When this teacher entered the Mahāyāna, about five hundred scholars, including those who held the three pitakas of the Śrāvakayāna, entered the Mahāyāna. After the noble Asaṅga passed away, he became the abbot of glorious Nālandā Monastery.