Tibetan
ཤིང༌། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟོད་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྩམས་པར་གྲགས། བསྟོད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་བསྟོད་པ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པའོ། །གང་གི་ཚེ་མ་ཁོལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེའི་ཚེ། ཕྱོགས་བཞིའི་གཙུག་ལག་ཁང་རྣམས་སུ་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང༌། བྲམ་ཟེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་བྱུང་སྟེ། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་རབ་གྱ་ནོམ་པ་ཐུབ་དཀའ་ནག་པོ་ཡང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་མཆིལ་མའི་ཐལ་བ་བཞིན་བོར་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་ན་ངེས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཡ་མཚན་ཆེའོ། །ཞེས་དེའི་རྒྱུ་ལས་དཔལ་ནཱ་ལེནྡྲ་ཁོ་ནར་ཡང་བྲམ་ཟེ་སྟོང་ལྷག་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང༌། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱང་དེ་སྙེད་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་དེ་ནི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉིན་རེར་གྲོང་ཁྱེར་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་པ་ན་ཡང་ཁ་ཟས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དག་འབྱོར་ཏེ། བསམ་གཏན་པ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་དང༌། ཀློག་པ་བ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་སྟེ་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་འཚོ་བས་བྲེལ་བ་མེད་པར་བྱེད་དོ། །སློབ་དཔོན་འདིས་མཛད་པའི་བསྟོད་པ་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་གྱི་བཀའ་དང་མཉམ་པ་ཙམ་དུ་བྱིན་རླབས་ཆེ་སྟེ། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟོད་པ་བྱེད་པར་ལུང་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་མཛད་པའི་བསྟོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་སྟེ། ཐ་ན་གླུ་གར་མཁན་དང༌། བཞད་གད་མཁན་རྣམས་ཀྱང་འདོན་པར་བྱེད་པས་ ཡུལ་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་དད་པ་རང་ཤུགས་ཀྱིས་སྐྱེས་ཏེ། བསྟོད་པ་ཁོ་ནས་ཀྱང་བསྟན་པ་དར་བ་ལ་ཆེས་ཕན་པ་ཞིག་གོ །སྐུ་ཚེའི་སྨད་ཀྱི་དུས་ན། རྒྱལ་པཽ་ཀ་ནི་ཀས་སློབ་དཔོན་སྤྱན་འདྲེན་པའི་ཕོ་ཉ་བརྫངས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བགྲེས་པས་འབྱོན་མ་ཐུབ་སྟེ། འཕྲིན་ཡིག་མཛད་པས་རྒྱལ་པོ་དེ་ཆོས་ལ་བཀོད། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་སློབ་མ་ཡེ་ཤེས་སྙན་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་སློབ་དཔོན་དུ་བརྫངས། མདོ་ལ་སོགས་པའི་གླེགས་བམ་ན་བཞུགས་པ་ཁོ་ན་མ་ལྟོས་པར་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དག་གི་སྙན་ནས་སྙན་དུ་བརྒྱུད་པའི་སྐྱེས་རབས་བཅུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་དང་སྦྱར་ཏེ་རྩོམ་པར་བཞེད་པ་ལས། སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་མཛད་ཟིན་པ་ན་སྐུ་འདས་སོ། །ལོ་རྒྱུས་ཁ་ཅིག་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟག་མོ་ལ་ལུས་བྱིན་པ་སོགས་རྐྱེན་ཉེ་བར་དམིགས་ན་བདག་གིས་ཀྱང་ནུས་པས། བྱ་དཀའ་བའི་མཛད་པ་མིན་ནམ་དགོངས་པ་ན། ནམ་ཞིག་ན་དེ་ཁོ་ན་འདྲ་བའི་སྟག་མོ་ཕྲུ་གུ་འབྲངས་པ་བཀྲེས
Chinese
又据说他创作了赞颂佛陀的一百篇颂歌。在所有赞歌中，最殊胜的是《一百五十颂》。当玛阔（音译）进入佛教时，四个方向的寺庙里出现了非常多的外道和婆罗门出家者。婆罗门中的佼佼者，极其富有的图布卡纳波（音译）也像丢弃唾沫的灰尘一样放弃了自己的宗派，如果进入佛教，那么佛陀的教法必定非常神奇。因此，仅在那烂陀寺（梵文：Nālandā）就有超过一千名婆罗门出家，外道出家者也同样众多。那位导师因为拥有巨大的福德，所以每天去城市化缘时，都能得到无数的食物。他毫不费力地供养着两百五十名禅定者和两百五十名诵读者，共五百名比丘。这位导师所作的赞歌，其加持力几乎与佛陀的教言相等，因为佛陀亲自预言会赞颂他。他所作的所有赞歌传遍各地，甚至连歌舞者和喜剧演员也吟唱这些赞歌，因此，所有地方的人们都自然而然地对佛陀生起信心，仅凭赞歌就能极大地利益佛教的弘扬。晚年时，迦腻色迦王（梵文：Kaniṣka）派遣使者迎请导师，但由于导师年事已高，无法前往，于是写了一封信，使国王皈依了佛法。导师派遣自己的弟子耶谢年巴（音译）作为向国王讲法的导师。他想将口耳相传的十个本生故事与《十度经》等经典结合起来进行创作，已经完成了三十四个故事时就去世了。一些历史记载中说，如果看到菩萨布施身体给母老虎等近因，我也可以做到，他心想这不是难行之举吗？某天，当他看到一只带着幼崽的母老虎，正处于饥饿之中
English
Furthermore, it is said that he composed a hundred hymns praising the Buddha. Among all the hymns, the most excellent is the "One Hundred and Fifty Hymns." When Makhol (transliteration) entered the Buddhist teachings, there were exceedingly many heretics and Brahmins who became monks in the monasteries of the four directions. Even the most excellent of the Brahmins, the extremely wealthy Thubka Nakpo (transliteration), abandoned his own tenets like discarding saliva ashes. If one enters the Buddhist teachings, then the Buddha's Dharma must be very wondrous. Therefore, in the glorious Nālandā alone, more than a thousand Brahmins became monks, and the heretics who became monks were also just as numerous. That teacher, because he possessed great merit, even when he went for alms in the city every day, he received immeasurable amounts of food. He effortlessly supported two hundred and fifty meditators and two hundred and fifty reciters, a total of five hundred monks. The hymns composed by this teacher are as blessed as the Buddha's words themselves, because the Victorious One himself prophesied that he would praise him. All the hymns composed by him spread throughout all lands, so that even singers and comedians would recite them. Therefore, all the people of the land naturally developed faith in the Buddha, and the hymns alone greatly benefited the flourishing of the teachings. In his later years, King Kaniṣka sent messengers to invite the teacher, but because the teacher was very old, he was unable to go. So he wrote a letter, which caused the king to turn to the Dharma. The teacher sent his own disciple, Yeshe Nyenpa (transliteration), to be the teacher who taught the Dharma to the king. He wanted to compose the ten Jataka tales, which had been passed down orally from teacher to teacher, combining them with the Ten Perfections Sutra and other scriptures. He had already completed thirty-four stories when he passed away. Some historical records say that if he saw the proximate cause of a Bodhisattva giving his body to a tigress, etc., he thought, 'I can also do that. Isn't that a difficult deed?' One day, when he saw a tigress with cubs, who was hungry...