Tibetan
ནཱ་ལེནྡྲར་ཕེབས། དེར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་དཔུང་གཉེན་སྲིང་མོ་པནྚི་ཏ་དང༌། ནེ་ཙོ་དང༌། ཐོད་ལེ་ཀོར་རྣམས་དགེ་བསྙེན་སྤྱི་བརྟོལ་ཅན་དང༌། བྱི་ལ་དང༌། མར་ནག་གི་བུམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཏུལ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་རིག་སྔགས་ཀྱིས་བཅིངས་ཤིང་གོས་ཧྲུལ་ལ་སོགས་པས་བསྐོར་བས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཉེད་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པར་ཡང་མ་ནུས། ཡུན་རིང་དུ་རྩོད་པ་བྱས་པས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ལན་གསུམ་དུ་ཚར་བཅད་དོ། །དེ་རིག་སྔགས་ཀྱི་མཐུས་ནམ་མཁའི་ལམ་ལས་འབྲོས་པར་བརྩམས་པ་ལས་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེའི་སྔགས་བཅིངས་ཏེ་བཟུང་ནས། གཙུག་ལག་ཁང་ཞིག་ཏུ་བཙོན་དུ་བཅུག་པ་ལ་གླེགས་བམ་རྣམས་བཀླགས་པས་རིང་ཉིད་ལུང་བསྟན་པའི་མདོ་སྡེ་མཐོང་ནས། སྔར་བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བྱས་པ་ལ་ནི་འགྱོད། སངས་རྒྱས་ལ་དད་པ་ཆེས་ཆེར་འཕེལ་བར་གྱུར་ནས། རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་སྡེ་སྣོད་གསུམ་འཛིན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཨཱརྱ་དེ་ཝས་ན་ལེནྡྲར་ཡང་ཡུན་རིང་དུ་བཞུགས་ཤིང༌། མཐར་ཡང་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་གཤེགས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཛད་དེ་ཡུལ་ཀཉྩི་དང་ཉེ་བའི་རཾ་ག་ནཱ་ཐ་ཞེས་བྱ་བར་སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཟང་པཽ་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་གྱི་བསྟན་པ་གཏད་ནས་སྐུ་འདས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཨཱརྱ་དེ་ཝ་དང་དུས་མཚུངས་ པ་ལ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་བོས་ཞེས་བྱ་བ་མཚན་དངོས་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བྷ་དྲ་སྟེ་དེ་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ཀླུའི་ཡུལ་དུ་ལན་བདུན་བྱོན་པ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དུ་མ་རྣམ་པར་བཤད་པ་མཛད་ཅིང༌། རྣམ་རིག་གི་དབུ་མ་ཅུང་ཟད་གསལ་བར་མཛད་དོ། །ད་ལྟ་བོད་དུ་འགྱུར་བའི་སྐུ་གསུམ་ལ་བསྟོད་པ་ཡང་སློབ་དཔོན་འདིས་མཛད་པ་ཡིན་ཞྀང༌། ཁྱད་པར་སློབ་དཔོན་དེས་སྙིང་པོའི་བསྟོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་མཛད་ལ། དེའི་ཚེ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་བི་ཏྱ་ན་ག་ར་ལ་སོགས་པ་ཕལ་ཆེ་བར་དེ་བཞིན་བཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོའི་ཚིགས་བཅད་རྣམས་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཁྱེའུ་བུ་མོ་ཚུན་ཆོད་ཀྱིས་གླུར་ལེན་པ་བྱུང་ཞིང༌། དེ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་མཛད་ནས། སླར་ཡང་དཔལ་ནཱ་ལེནྡྲའི་མཁན་པོ་ཡུན་རིང་དུ་མཛད་དོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཡང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སློབ་མའོ། །ཡང་ཤར་ཕྱོགས་བྷཾ་ག་ལའི་ཡུལ་གྱི་བྲམ་ཟེ་རྒན་རྒོན་གཉིས་ལ་བུ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་ཅིང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་དབུལ་བ་ལ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་གསེར་མང་པོ་གནང་བས་ལྷག་པར་དད་དེ། དེ་གསུ
Chinese
前往那烂陀。在那里，他用比丘通用钵、猫和黑油罐制服了外道的帮凶潘底达姐妹、内佐和托列廓等人。由于四面八方都被明咒束缚，并被破布等物包围，甚至无法进入大自在天的涅结续。经过长时间的辩论，导师三次击败了他们。他们试图凭借明咒的力量从空中逃跑，但导师束缚并抓住了他们的咒语。将他们囚禁在一座寺庙里，当他们阅读经卷时，看到了预言长寿的经部。他们后悔以前对教法所做的不当行为。对佛陀的信仰大大增加，他们出家了，不久就成了三藏的持有者。之后，阿雅提婆导师也在那烂陀住了很长时间。最后，他前往南方，为众生做了伟大的事业，在靠近建志（Kanchi）的名为拉伽纳塔（Ramganatha）的地方，将心髓之教法托付给罗睺罗贤，然后去世。与阿雅提婆导师同时代的，在南方有一位名为龙菩的导师，他的真名是塔塔伽塔巴扎（梵文天城体：तथागतभद्र，梵文罗马拟音：Tathāgatabhadra，汉语字面意思：如来贤）。他被龙族邀请，曾七次前往龙宫。他阐述了许多大乘经部，并稍微阐明了唯识的中观。现在翻译成藏文的《三身赞》也是这位导师所作。特别是，这位导师还创作了一部名为《心髓赞》的论著。当时，在南方的大部分地区，如毗提耶那伽拉等地，甚至城镇的男孩女孩都在歌唱如来藏经的偈颂。他如此弘扬佛法，然后再次长期担任吉祥那烂陀的住持。这位导师也是龙树的弟子。此外，在东方孟加拉国的地方，有两个年老的婆罗门，他们有一个儿子，生活贫困。龙树导师给了他们很多黄金，他们更加虔诚，他们三
English
He went to Nalanda. There, he subdued the heretical allies, the sister Pandita, Nezo, and Tolekor, with a common bhikkhu's bowl, a cat, and jars of black oil. Because all directions were bound by vidyā-mantras and surrounded by rags and the like, they could not even enter the Nyingjé Gyü of the Great Lord. After a long debate, the teacher defeated them three times. They tried to escape through the sky by the power of vidyā-mantras, but the teacher bound and seized their mantras. Imprisoning them in a temple, when they read the scriptures, they saw the sutra that prophesied longevity. They regretted their previous improper actions towards the Dharma. Their faith in the Buddha greatly increased, they renounced, and soon became holders of the three baskets. After that, the teacher Āryadeva also stayed at Nalanda for a long time. Finally, he went to the south and did great deeds for sentient beings, entrusting the teachings of the heart essence to Rāhula Bhadra in a place called Ramganatha near Kanchi, and then passed away. Contemporary with the teacher Āryadeva, in the south there was a teacher named Longbu, whose real name was Tathāgatabhadra. He was invited by the nagas and went to the naga realm seven times. He expounded many Mahāyāna sutras and slightly clarified the Madhyamaka of Mind-Only. The "Praise to the Three Bodies," which is now translated into Tibetan, was also composed by this teacher. In particular, this teacher also composed a treatise called the "Praise of the Heart Essence." At that time, in most of the southern regions, such as Vidyānagara, even the boys and girls of the towns were singing the verses of the Tathāgatagarbha Sutra. He propagated the Dharma to such an extent, and then again served as the abbot of glorious Nalanda for a long time. This teacher was also a disciple of Nāgārjuna. Furthermore, in the land of Bengal in the east, there were two old Brahmins who had a son and were poor in possessions. The teacher Nāgārjuna gave them much gold, and they became even more devoted, the three of them
Tibetan
མ་ཆར་གྱིས་སློབ་མ་བྱས། བུ་དེས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཉེ་གནས་བྱས་ཤིང་བཅུད་ལེན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པ་ན། རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་མཁས་པར་བྱས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་བོ། །དེས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་བཞུགས་ཀྱི་བར་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་གཡོག་བྱེད་ཅིང༌། སྐུ་འདས་པ་ན་དཔལ་གྱི་རིའི་ཕྱོགས་ཅིག་ཕུག་ཟབ་མོ་ཞིག་ཏུ་འདུག་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་པས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། སྐུ་ཚེ་ཉི་ཟླ་དང་མཉམ་པས་གནས་དེ་ཉིད་དུ་བཞུགས་སོ། །མཚན་གྱི་ རྣམས་གྲངས་གཉིས་ཡོད་དེ། ན་ག་བོ་དྷི་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་དང༌། ནཱ་ག་བུདྡྷི་ཀླུའི་བློའོ། །ཡང་གྲུབ་ཐོབ་ཤིང་ཁ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། སློན་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་འཁོར་སྟོང་ཙམ་དང་བཅས་ཏེ་བྱང་ཕྱོགས་རི་ཨུ་ཤི་རར་བཞུགས་པའི་སྐབས་ཤིག་སློབ་མ་ཤིན་ཏུ་བློ་རྟུལ་བ། ཚིགས་བཅད་གཅིག་ཁོ་ན་ཡང་ཉིན་ཞག་མང་པོར་འཛིན་མི་ཐུབ་པ་ཞིག་ལ། ཀྱལ་ཀའི་ཚུལ་གྱིས་མགོ་ལ་རྭ་སྐྱེས་པར་བསྒོམས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པས་དེས་ཀྱང་བསྒོམས་པ་ན། དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རེག་མཐོང་གི་མཚན་མ་གྲུབ་ནས་རང་སྡོད་པའི་ཕུག་པ་ལ་རྭ་ཐོགས་སོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་པོ་རྣོ་བར་མཁྱེན་ཏེ། ཡང་རྭ་དེ་མེད་པར་སྒོམ་དུ་བཅུག་པས་མེད་པར་སོང༌། དེ་ལ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་བསྟན་ནས་སྒོམ་དུ་བཅུག་པས། དེས་ཀྱང་མི་རིང་བར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་འཁོར་བཅས་ཀྱིས་ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་དངུལ་ཆུའི་བཅུད་ལེན་བསྒྲུབས་སོ། །གྲུབ་ནས་སློབ་མ་སོ་སོ་ལ་རིལ་བུ་འགྱེད་པ་ན་དེས་ནི་རིལ་བུ་དེ་ལ་མགོ་གཏུགས་ཏེ། ཅི་བདེར་བོར་ནས་སོང་བས་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྒྱུ་མཚན་དྲིས་པ་ན། བདག་ལ་ནི་འདིའི་དགོས་པ་མ་མཆིས་ཏེ། གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་ཉིད་འདི་ལྟ་བུ་བཞེད་ན་སྣོད་ཆུས་གང་བ་དག་སྟ་གོན་མཛོད་ཅིག་ཅེས་ཟེར་རོ། །དེར་ཆང་སྣོད་ཆེན་པོ་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ཆུས་བཀང་སྟེ་ནགས་ཚལ་དེ་གང་བ་ལྟར་བྱས་པ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དྲི་ཆུ་ཐིགས་པ་རེ་རེ་སྣོད་དེ་དག་ཏུ་བླུག་པས་དེ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་བཅུད་ལེན་གསེར་འགྱུར་རྩིར་གྱུར་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རི་དེའི་ཕྱོགས་ཅིག་གི་བྲག་ཕུག་བགྲོད་དཀའ་བ་ཞིག་ཏུ་གཏེར་དུ་སྦས། མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །བླཽོ་རྟུལ་པོ་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་དེ་ལ་ནི་ཤིང་ཁི་པ་སྟེ་རྭ་ཅན་པ
Chinese
མ་ཆར་成为了他的学生。这个孩子做了老师的侍者，并且也获得了长生药的成就。之后，他出家并精通三藏，他就是导师龙菩提。他也一直侍奉导师，直到龙树导师住世。导师圆寂后，他住在吉祥山的一处幽深洞穴中，一心一意地禅修，十二年后获得了大手印至上的成就。他的寿命与日月同辉，一直住在那里。他的名字有两种：那伽菩提（梵文：Nāgabodhi，梵文天城体：नागबोधि，梵文罗马拟音：Nāgabodhi，汉语字面意思：龙菩提）和那伽菩提（梵文：Nāgabuddhi，梵文天城体：नागबुद्धि，梵文罗马拟音：Nāgabuddhi，汉语字面意思：龙智）。 又出现了成就者名叫树卡瓦。一次，导师龙树与大约一千名眷属住在北方乌希拉山时，有一个非常愚笨的学生，即使是一句偈颂，也要很多天才能记住。导师开玩笑地说：“观想你的头上长角。”他就那样观想，因为专注力非常强，立刻就生起了触觉可见的征兆，他的角顶住了他居住的洞穴。之后，导师知道他根器敏锐，又让他观想角消失，角就消失了。然后，导师向他展示了一些圆满次第的特殊之处，并让他禅修。不久，他就获得了大手印的成就。之后，导师和他的眷属花了六个月的时间修持水银长生药。成就之后，当给每个学生分发药丸时，他用头顶着药丸，随意地扔掉离开了。导师问他原因，他说：“我不需要这个。如果导师您需要，请准备好装满水的容器。”于是，一千个大酒器装满了水，像要充满森林一样。他把自己的尿滴一滴滴地滴入每个容器，所有的水都变成了炼金术的长生药金丹。 导师龙树把所有这些都藏在了那座山一侧难以进入的岩洞里，并发愿利益未来的众生。那个愚笨但获得成就的人被称为辛卡帕，即有角者。
English
Ma-char became his student. This child served as the teacher's attendant and also attained the siddhi of the elixir. Later, he renounced and became proficient in the three pitakas, he was the teacher Nāgabodhi. He also served the teacher until the teacher Nāgārjuna resided. When the teacher passed away, he stayed in a deep cave on one side of the Glorious Mountain and meditated single-pointedly. After twelve years, he attained the supreme siddhi of Mahāmudrā. His lifespan was equal to the sun and moon, and he remained in that place. There are two names for him: Nāgabodhi (Sanskrit: Nāgabodhi, Devanagari: नागबोधि, Romanized: Nāgabodhi, literal meaning: Dragon Enlightenment) and Nāgabuddhi (Sanskrit: Nāgabuddhi, Devanagari: नागबुद्धि, Romanized: Nāgabuddhi, literal meaning: Dragon Intellect). Again, there appeared an accomplished one named Shingkhawa. Once, when the teacher Nāgārjuna was residing with about a thousand attendants on Mount Ushira in the north, there was a student who was extremely dull-witted. He could not even memorize a single verse in many days. The teacher jokingly said, "Meditate on having horns growing on your head." He meditated in that way, and because his focus was very sharp, the sign of tangible vision arose immediately, and his horns touched the cave where he was staying. Then, the teacher, knowing that his faculties were sharp, again had him meditate on the horns disappearing, and they disappeared. Then, the teacher showed him some special aspects of the completion stage and had him meditate. Before long, he attained the siddhi of Mahāmudrā. After that, the teacher and his retinue practiced the mercury elixir for six months. After it was accomplished, when pills were distributed to each student, he touched the pill to his head and threw it away as he pleased and left. When the teacher asked him the reason, he said, "I have no need for this. If the teacher himself desires such a thing, then prepare vessels filled with water." There, a thousand large vats were filled with water, as if to fill the forest. He poured a drop of his urine into each of those vessels, and all of it became the alchemical elixir, the gold-transforming essence. Teacher Nāgārjuna hid all of these as treasure in a difficult-to-access rock cave on one side of that mountain, and made aspirations to benefit future sentient beings. That dull-witted one who attained accomplishment was called Shingkhapa, the horned one.