Tibetan
་དེ་ལ་རིག་སྔགས་བྱིན་པས་དང་པོས་ནི་དབྱངས་ཅན་མ་གྲུབ་ལ། ཕྱི་མས་ནི་ནོར་རྒྱུན་མ་གྲུབ་བོ། །དེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྨྲ་བ་པོ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རེ་མཆོད་པར་བྱས་ཤིང༌། དང་པོས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབུམ་པ་ཡང་ཉིན་ཞག་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་ལ་སོགས་པས་འབྲི་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་གླེགས་བམ་མང་དུ་སྟེར་རོ། །གཉིས་པས་ནི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་འདིས་ནི་ཉན་བཤད་དང་སྒོམ་པ་དང་ལྷ་ཁང་བཞེངས་པ་དང་དགེ་འདུན་ལ་འཚོ་བ་སྦྱར་བ་དང་མི་མ་ཡིན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དང༌། མུ་སྟེགས་ཀྱི་རྒོལ་བ་བཟློག་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་ཐམས་ཅད་ནས་དམ་པའི་ཆོས་བསྐྱངས་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་ལ་བཀའ་དྲིན་ཟླ་མེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་དང༌། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་ཐར་དངོས་ནི་བཀའ་བབས་བདུན་ལྡན་གྱི་བརྒྱུད་པའི་རྣམ་ཐར་རིན་པོ་ཆེའི་འབྱུང་གནས་ལྟ་བུའི་གཏམ་དུ་བཤད་ཟིན་པས་དེར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱལ་པོ་བདེ་བྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ལོ་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུ་ཙམ་ཐུབ་ཅིང༌། སློབ་དཔོན་འདིས་ལོ་དྲུག་བརྒྱ་ལས་བདུན་ཅུ་དོན་གཅིག་མ་ཚང་བར་འདོད་ པ་དང༌། ཉེར་དགུ་མ་ཚང་བར་འདོད་པའི་ལུགས་གཉིས་སྣང༌། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལོ་ཉིས་བརྒྱ་ཡུལ་དབུས་དང༌། ཉིས་བརྒྱ་ལྷོ་ཕྱོགས་དང༌། བརྒྱ་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་དཔལ་གྱི་རི་ལ་བཞུགས་ཞེས་གྲགས་པ་རགས་རྩིས་སུ་སྣང་ཞིང༌། གང་ལྟར་ལོ་ཕྱེད་ལོར་བརྩིས་པ་ཡིན་ཞེས་ཁོ་བོའི་བླ་མ་པནྚི་ཏ་རྣམས་གསུང༌། ཕྱི་མ་ལྟར་ནའང་གཞན་འདྲ་བ་ལས་བརྒྱ་དང་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག་དཔལ་གྱི་རིར་བཞུགས་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཅུད་ལེན་གྲུབ་པ་ནས་པགས་པའི་ཁ་དོག་ནོར་བུའི་མདོག་ལྟ་བུར་གྱུར། དཔལ་གྱི་རིར་བསྒོམས་པས་ས་དང་པོ་བརྙེས་ཏེ་སྐུ་ལ་མཚན་སོ་གཉིས་གྱིས་བརྒྱན་པར་གྱུར་ཏོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཉིད་ཀྱི་གྲོགས་པོ་སློབ་དཔོན་བྲམ་ཟེ་མཆོག་སྲེད་ཅེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བདེ་བྱེད་ཀྱི་མདུན་ན་འདོན་དུ་གནས་སོ། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་ཐ་ཆུང་ཞིག་གིས་སྒྲའི་གནས་ཅུང་ཟད་ཤེས་ལ། རྒྱལ་པོས་ནི་མི་ཤེས་སོ། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་ཆུ་ལ་རྩེ་བའི་ཚེ་རྒྱལ་པོས་དེ་ལ་ཆུ་གཏོར་བས། དེས་མ་མོ་ད་ཀཱ་སེཉྩ་ཞེས་བོད་སྐད་དུ་བདག་ལ་ཆུ་མ་འཐོར་ཞེས་པའོ། །རྒྱལ་པོས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་སྐད་དང་སྦྱར་བས་བལ་སྲན་གྱི་ཁུར་བ་ཏིལ་མར་གྱིས་བཅོས་པ་བྱིན་ཅིག་པར་གོ་ནས། དེ་ཕྱིན་པས་བ
Chinese
由於賦予了明咒，第一個沒有成就辯才天女，後一個沒有成就財源天女。他們兩個都供養了兩百五十位宣說大乘佛法的人。第一個（人）甚至在一天、兩天或三天內書寫十萬頌的《般若波羅蜜多》。因此，他向僧侶們贈送了大量的經卷。第二個（人）用一切資具進行供養。然後，這位阿闍黎通過聽聞、講說、禪修、建造寺廟、為僧團提供生活所需、利益非人、遣除外道的攻擊等各種方式守護聖法，對大乘佛教的教法作出了無與倫比的貢獻。關於大婆羅門和聖者龍樹的真實傳記，就像七傳授權傳承的傳記寶藏一樣，已經講述過了，應當在那裡了解。幸福國王也活了一百五十年左右。這位阿闍黎的壽命，有人認為不足六百年差七十一年，也有人認為不足二十九年，有這兩種說法。如果按照第一種說法，據說他在中部地區住了兩百年，在南方住了兩百年，在吉祥山住了百二十九年，這似乎是一個粗略的估計。我的班智達上師們說，無論如何，這都是將一年算作半年的算法。如果按照後一種說法，也有人說他在吉祥山住了百七十一年，與其他說法不同。從成就精華提取開始，皮膚的顏色變得像寶石的顏色一樣。在吉祥山禪修後，獲得了初地，身體裝飾著三十二相。這位阿闍黎的朋友，名叫阿闍黎婆羅門喬希拉，擔任幸福國王的宮廷祭司。當時，國王的一個小妃子略懂聲明，而國王卻不懂。在花園裡嬉水時，國王向她潑水，她說：“瑪摩達嘎森恰”（藏文：བདག་ལ་ཆུ་མ་འཐོར་，漢語字面意思：不要向我潑水）。國王將其與南方方言聯繫起來，理解為“請給我一份用芝麻油烹製的大麥豆”。從那以後，他
English
Due to the empowerment of the vidyā-mantras, the first did not accomplish Sarasvatī, and the latter did not accomplish Vasudhārā. Both of them made offerings to two hundred and fifty expounders of the Mahāyāna Dharma. The first one would even write the hundred thousand verse Prajñāpāramitā in one, two, or three days, etc. Therefore, he gave many texts to the monks. The second one made offerings with all kinds of necessities. Then, this teacher, through hearing, explaining, meditating, building temples, providing sustenance to the Sangha, benefiting non-humans, repelling the attacks of heretics, etc., protected the sacred Dharma in every way, making an unparalleled contribution to the teachings of the Mahāyāna. The actual biography of the great Brahmin and the noble Nāgārjuna, like a treasure trove of biographies of the seven empowered lineages, has already been told, and should be understood there. King Sukhin also lived for about one hundred and fifty years. Regarding the lifespan of this teacher, some believe it to be less than six hundred years by seventy-one years, while others believe it to be less than twenty-nine years; there are these two views. According to the first view, it is said that he stayed in the central region for two hundred years, in the south for two hundred years, and on Mount Śrīparvata for one hundred and twenty-nine years, which seems to be a rough estimate. My Paṇḍita teachers say that in any case, this is a calculation where a year is counted as half a year. According to the latter view, some say that he stayed on Mount Śrīparvata for one hundred and seventy-one years, which is different from other accounts. From the accomplishment of essence extraction onwards, the color of his skin became like the color of a jewel. Having meditated on Mount Śrīparvata, he attained the first bhūmi, and his body was adorned with the thirty-two marks. This teacher's friend, a teacher named Brahmin Jhośila, served as the court priest of King Sukhin. At that time, one of the king's minor consorts knew a little about phonetics, while the king did not. While playing in the water in the garden, the king splashed water on her, and she said, "Māmo daka siñca" (藏文：མ་མོ་ད་ཀཱ་སེཉྩ་，梵文天城体：मामो दक सिञ्च，梵文罗马拟音：māmo daka siñca，汉语字面意思：Do not sprinkle water on me). The king, associating it with the southern dialect, understood it as "Please give me a load of barley beans cooked with sesame oil." From then on, he