Tibetan
ལྷ་མོ་དེས་སློབ་དཔོན་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྱེར་ཏེ་ལྷའི་གནས་སུ་འཁྲིད་པར་བརྩམས་པ་ན། ང་ལྷ་གནས་སུ་འགྲོ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན། བསྟན་པ་ནམ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་འཚོ་བ་སྦྱར་བའི་དོན་དུ་ཁྱོད་བསྒྲུབས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དེས་ན་ལེནྡྲ་དང་ཉེ་བའི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་རྗེ་རིགས་མ་བཟང་མོའི་ཚུལ་དུ་སྤྲུལ་ནས་འདུག་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་འཇམ་དཔལ་གྱི་ལྷ་ཁང་རྡོ་ལས་གྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་མཐོ་བའི་ངོས་ཆེན་པོར་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་ཆེན་པོ་མིས་ཐེག་ཚད་གཅིག་བཏབ་སྟེ། འདི་ཐལ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་དགེ་འདུན་ལ་འཚོ་བ་སྦྱོར་ཞིག་ཅེས་བསྒོས་པས། ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་དགེ་འདུན་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ཞིག་བྱུང་བ་ལས། མཐར་ཞལ་ཏ་བ་དགེ་ཚུལ་མ་རུངས་པས་དེ་ལ་ འདོད་པའི་དུས་བཏབ་ཡང་ཡང་བྱས་ཀྱང༌། དེ་ཅང་མི་སྨྲ་བ་ལས། ལན་ཅིག་ན་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་དེ་ཐལ་བར་སོང་བ་ན་འདུ་བར་བྱའོ་ཟེར་བས། དགེ་ཚུལ་ངན་པ་དེས་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་མེས་བསྲེགས་ཏེ་ཐལ་བར་བྱས་པ་ན་ལྷ་མོ་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེའི་དོད་དུ། ལྷ་ཁང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་གཞི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཙུགས། དེར་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་སྐུ་རེ་བཞེངས། བསྟན་པ་བསྲུང་བའི་གཉེར་གཏད་དོ། །གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཤིང་ལ་གླང་པཽ་ཆེའི་གནོད་པ་བྱུང་བའི་སྐབས་ཤིག བྱང་ཆུབ་ཤིང་གི་རྒྱབ་ཏུ་རྡོ་རིང་གཉིས་བྱས་པས་ལོ་མང་པོར་མ་བྱུང༌། ཡང་གནོད་པ་བྱུང་བ་ལ་རྡོ་རིང་གི་སྟེང་དུ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་སེང་གེ་ལ་ཆིབས་པ་བེ་ཅོན་ཐོགས་པ་རེ་བཞེངས་པས་ལོ་མང་པོར་ཕན་པར་བྱུང༌། ཡང་གནོད་པ་བྱུང་བས་མཐའ་རྡོའི་དྲ་མིག་གིས་བསྐོར། ཕྱི་རོལ་ཏུ་མཆོད་རྟེན་ལྷ་ཅན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཞེངས། དཔལ་ལྡན་འབྲས་སྤུངས་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་ལ་ལྕགས་རི་བཏབ་ཅིང༌། ལྕགས་རིའི་ནང་དུ་ལྷ་ཁང་བརྒྱ་རྩ་བྱས། རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ཤར་ངོས་ལ་ཆུའི་གནོད་པ་ཆེན་པོ་བྱུང་བའི་ཚེ། ཕ་བོང་བདུན་ལ་ཐུབ་པའི་སྐུ་བརྙན་ཆེན་པོ་བརྐོས་པ་ཞལ་ཕྱིར་བསྟན་ཏེ་ཆུ་རགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྱས་པས། ཆུའི་གནོད་པ་བཟློག ཆུ་ལོན་གྱི་ཐུབ་པ་བདུན་ཞེས་གྲགས། ཆུ་ལོན་ནི་ཆུ་རགས་ཀྱི་མིང་ཡིན་པས། ཆུ་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ལ་འདྲ་ལེན་བྱས་པ་ཡིན་ཟེར་བ་ལ་ནི་མུན་སྤྲུལ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཨུ་ཏྲ་ཡ་ན་བཏུལ་བའི་དུས་བྱུང་ཟེར་བ་ནི་འདུལ་བ་ལུང་དང
Chinese
当那位天女带着老师南喀（南喀，藏文：ནམ་མཁའ）想要前往天界时，老师说：“我并非为了去天界而努力。我修持你，是为了在教法存续期间，能为大乘僧众提供生活所需。”因此，她化身为莲陀（梵文：Nalanda）附近西方的贵族女子，住在那里。老师在由石头建成的极高文殊殿的巨大墙面上，钉入一根人能抬起的巨大桑登木橛，并嘱咐说：“在它变成灰烬之前，你都要为僧众提供生活所需。”结果，有十二年之久，她一直用各种物品供养僧众。最终，一位名叫格西玛容的侍者比丘尼，多次向她提出性要求，但她始终一言不发。有一次，她说：“当桑登木橛变成灰烬时，我们就可以相会了。”那个恶劣的比丘尼便用火烧毁了桑登木橛，使其化为灰烬，天女也随即消失不见。之后，老师为了弥补此事，建造了一百零八座寺庙，设立了一百零八个大乘佛法中心，并在那里建造了大黑天（Mahakala）的雕像，委托其守护教法。此外，在金刚座（菩提伽耶，位于今印度比哈尔邦）的菩提树遭受大象侵害时，人们在菩提树后方建造了两块石碑，但并没有持续很久。再次发生侵害时，人们在石碑上建造了大黑天骑狮子、手持金刚杵的雕像，这样持续了很多年才有效。再次发生侵害时，人们用石网环绕四周，并在外面建造了一百零八座带有神像的佛塔。在吉祥哲蚌寺（Drepung Monastery）的佛塔周围建造了铁墙，铁墙内建造了一百座寺庙。在金刚座东侧发生严重水患时，人们在七块巨石上雕刻了巨大的释迦牟尼佛像，面朝外，作为防水堤坝，从而阻止了水患，被称为“水坝七佛”。“水坝”是防水堤坝的名称。有人说，这是因为水中倒映出佛像而进行的模仿，这纯属无稽之谈。据说，这件事发生在调伏邬陀衍那王（Utrayana）的时期，但这与律藏相悖。
English
When that goddess took the teacher Namkha and tried to lead him to the heavenly realm, the teacher said, "I am not striving to go to the heavenly realm. I have practiced you for the purpose of providing sustenance to the Mahayana Sangha for as long as the teachings last." Therefore, she manifested as a noblewoman in the west near Nalanda and resided there. The teacher erected a large sengdeng (Acacia catechu) stake, which could be carried by a person, on the large face of the extremely tall Manjushri temple made of stone, and instructed, "Until this turns to ashes, you shall provide sustenance to the Sangha." As a result, for twelve years, she made offerings to the Sangha with all kinds of necessities. Eventually, a wicked female novice named Geshe Marung repeatedly made sexual advances towards her, but she remained silent. Once, she said, "When that sengdeng stake turns to ashes, we shall meet." That evil novice burned the sengdeng stake with fire until it turned to ashes, and the goddess disappeared immediately. Then, the teacher, in place of that, established one hundred and eight Mahayana Dharma centers in one hundred and eight temples. There, he erected an image of Mahakala and entrusted it with the protection of the teachings. Furthermore, when the Bodhi tree at Vajrasana (Bodh Gaya) was harmed by elephants, two stone pillars were erected behind the Bodhi tree, but it did not last for many years. When harm occurred again, an image of Mahakala riding a lion and holding a vajra was erected on top of the stone pillars, which was effective for many years. When harm occurred again, the perimeter was surrounded by a stone lattice fence, and one hundred and eight stupas with deities were erected outside. An iron fence was built around the stupa of glorious Drepung Monastery, and one hundred temples were built inside the iron fence. When a great water disaster occurred on the east side of Vajrasana, large images of the Buddha were carved on seven boulders, facing outwards, in the manner of a water dam, thus preventing the water disaster. They are known as the "Seven Buddhas of the Water Dam." Since "water dam" is the name for a water barrier, the claim that it was done in imitation of the Buddha's image appearing in the water is a delusion. The claim that this occurred at the time of subduing King Utrayana contradicts the Vinaya.
Tibetan
་དངོས་སུ་འགལ་བས། དེ་གཉིས་ཀར་ཡང་རང་གི་དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་པའོ། །འདི་དག་དང་དུས་མཚུངས་ པར་ཨུ་ཊི་བི་ཤིའི་ཡུལ་དུ་རྒྱལ་པོ་མུཉྫ་འཁོར་སྟོང་དང་བཅས་པ་རིག་པ་འཛིན་པའི་ལུས་གྲུབ་པ་དང༌། ནུབ་ཕྱོགས་མ་ལ་ཝའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཌོ་ཌྷ་ཧ་རི་ཞེས་བྱ་བར་རྒྱལ་པཽ་བྷོ་ཛི་དེ་བ་འཁོར་སྟོང་དང་བཅས་པ་མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་གྲུབ་མ་ཐོབ་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་དོ། །དེའི་ཚེ་འཕགས་པས་གཟུངས་མང་པོ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་སྤྱན་དྲངས་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བརྩམས་སོ་ཟེར་རོ། །དེ་ཕྱིན་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་གསར་དུ་བྱོན་པ་མེད་དོ། །ཉན་ཐོས་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པ་བཟློག་བའི་ཕྱིར་རིག་པའི་ཚོགས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་མཛད། བོད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་རྣམས་ལ་དགེ་སློང་བདེ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བས་རིག་པའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཐེག་ཆེན་སུན་འབྱིན་བའི་ཕྱིར་བརྩམས་པ་ཤློ་ཀ་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པ་བྱས་ཟེར་བ་སྣང་ཡང་ངག་སྒྲོས་འཆུགས་པ་སྟེ། ཤློ་ཀ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཡིན་པར་རྒྱ་གར་བའི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་མཐུན་པར་འབྱུང་ངོ༌། །ཤར་ཕྱོགས་པ་ཊ་བེ་ས་ཏེ་པུཀྐཾ་གི་ཡུལ་དང༌། ཨོ་ཌི་བི་ཤ་དང༌། བྷངྒ་ལ། ར་ངྷའི་ཡུལ་རྣམས་སུ་ཡང་ལྷ་ཁང་མང་དུ་བཞེངས། དེའི་ཚེ་མ་ག་ངྷར་བྲམ་ཟེ་སུ་བིཥྞུ་ཞེས་བྱ་བའི་དཔལ་ན་ལེནྡྲའི་གནས་སུ་ལྷ་ཁང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཞེངས། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཆོས་མངོན་པ་མི་ནུབ་པའི་ཕྱིར་མ་མོ་འཛིན་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་ཆོས་གཞི་བྱས། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐུ་ཚེའི་སྨད་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུན་དུ་བྱོན་ཏེ། རྒྱལ་བོ་བདེ་བྱེད་བཏུལ། ལོ་མང་དུ་བསྟན་པ་བསྐྱངས། ལྷོ་ཕྱོགས་དྲྭ་བ་ལིའི་ཡུལ་དུ་བྲམ་ཟེ་མ་དྷུ་དང༌། སུ་པྲ་མ་དྷུ་ཞེས་བྱ་བ་ལོངས་སྤྱོད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་ དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྲམ་ཟེའི་ཆོས་ལ་རིག་པ་འགྲན་བས་རིག་བྱེད་བཞི་དང༌། རིག་པའི་གནས་བཅོ་བརྒྱད་སོགས་སློབ་དཔོན་གྱི་མཁྱེན་པའི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་བྲམ་ཟེས་མ་སླེབ། བྲམ་ཟེ་གཉིས་ན་རེ། བྲམ་ཟེའི་བུ་རིག་བྱེད་གསུམ་དང་ལྡན་པ་བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སྦྱོང་བྱེད་པ་ཅི་ཡིན་དྲིས་པ་ན། རིག་བྱེད་ཀྱི་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་བསྔགས་པ་དག་བརྗོད་པས་ལྷག་པར་དད་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཆོད་པར་བྱས་ནས། སློབ་དཔོན་གྱིས
Chinese
真实地相违背。在那两者中也各自清楚地显示自己的本性。与这些同时，在乌提比希的地方，国王穆ඤ扎（Muñja）及其一千眷属获得了持明者的身体成就。在西部马拉瓦的一个叫做多达哈日的地方，国王博吉德瓦（Bhojideva）及其一千眷属变得隐形等等，所有进入密咒道的人没有一个没有获得成就。那时，圣者迎请了许多陀罗尼和十万颂的《般若波罗蜜多》，因此声闻们说是由龙树所著。从那以后，没有新的大乘经出现。为了反驳声闻实语者的争论，他创作了五部理学论著等。在藏族历史中，据说一位名叫比丘德杰（Bde byed）的人为了驳斥大乘，创作了一部名为《理智庄严》的论著，有十二万颂，但这只是传言的错误，印度的历史文献中有三份一致认为是十二千颂。在东方帕塔贝萨德普康的地方，以及乌迪比沙、邦嘎拉、拉达的地方也建造了许多寺庙。那时，在摩揭陀，一位名叫苏毗湿奴的婆罗门在吉祥那烂陀的地方建造了一百零八座寺庙。为了大小乘的法不隐没，他建立了一百零八座母神像的法座。圣者龙树晚年去了南方，降伏了国王德杰（Bde byed），多年来弘扬佛法。在南方德瓦巴里的地方，有两位婆罗门，名叫玛度和苏普拉玛度，拥有不可思议的财富。导师与他们辩论婆罗门教的理学，婆罗门甚至连导师智慧的百分之一都达不到四吠陀和十八明处等。两位婆罗门说：婆罗门之子精通三吠陀，通达所有论典，为何要做释迦的比丘？当他讲述了非吠陀的赞颂和佛法的赞颂时，他们更加信仰，于是供养大乘，然后导师
English
being actually contradictory. In both of those, it also clearly shows its own suchness. At the same time as these, in the land of Uṭibhiṣi, King Muñja, along with a thousand attendants, attained the body accomplishment of a vidyādhara. In a place called Ḍoḍhāhari in the western Malava, King Bhojideva, along with a thousand attendants, became invisible, and so on. There was not a single one who entered the path of mantra who did not attain siddhis. At that time, the Blessed One invited many dhāraṇīs and the hundred thousand Prajñāpāramitā, so the śrāvakas said that it was composed by Nāgārjuna. Since then, no new Mahāyāna sūtras have appeared. In order to refute the arguments of the śrāvaka realists, he composed the five collections of reasoning, etc. In Tibetan histories, it is said that a monk named Dedjé composed a treatise called 'Ornament of Reasoning' with twelve hundred thousand ślokas in order to refute the Mahāyāna, but this is a mistake in the oral tradition. Three Indian historical documents agree that it was twelve thousand ślokas. In the eastern land of Pāṭabesatepukkaṃ, as well as in Oḍibiśa, Bhaṅgala, and the land of Rāḍha, many temples were also built. At that time, in Magadha, a Brahmin named Subiṣṇu built one hundred and eight temples in the place of glorious Nālandā. In order to prevent the Dharma of the Great and Small Vehicles from disappearing, he established the Dharma seats of one hundred and eight mother goddesses. In the later part of his life, the Blessed Nāgārjuna went to the south and subdued King Dedjé, and propagated the teachings for many years. In the land of Drāvali in the south, there were two Brahmins named Madhu and Supramadhu, who possessed inconceivable wealth. When the teacher debated with them about the Brahminical religion, the Brahmins could not even reach one hundredth of the teacher's knowledge of the four Vedas and the eighteen branches of knowledge, etc. The two Brahmins said: 'Why is the son of a Brahmin, who is proficient in the three Vedas and has mastered all the treatises, practicing as a Śākya monk?' When he spoke of praises that were not of the Vedas and praises of the Dharma, they became even more faithful and made offerings to the Mahāyāna, and then the teacher