Tibetan
རྣམས་ཀྱི་བློར་མ་ཤོང་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐུར་པ་བཏབ་བོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ཞིང༌། དེ་དག་སྔོན་སྡེ་བ་བཅོ་བརྒྱད་སོ་སོ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་པས། ཕལ་ཆེར་དེ་ དག་དང་གནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་པས་ཉན་ཐོས་སྟོང་ཕྲག་མང་པོའི་དབུས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རེ་རེ་གནས་པ་ཙམ་ཡིན་ནའང༌། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་མི་ནུས་པའོ། །དེའི་ཚེ་མ་ག་ངྷཱར་བྲམ་ཟེ་མཐོ་བཙུན་གྲུབ་རྗེ་དང༌། བདེ་བྱེད་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྤུན་གཉིས་བྱུང་སྟེ། རིགས་ཀྱི་ལྷ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་ཀར་མཁས་པར་ཤེས་སོ། །འོན་ཀྱང་མཐོ་བཙུན་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཅན་དུ་གནས་ཤིང༌། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཉིད་བཟང་བར་ཡང་སེམས་ལ། བདེ་བྱེད་བདག་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་དད་པ་ལས། མའི་ཚིག་གིས་བསྐུལ་ནས་རྐང་མགྱོགས་བསྒྲུབས་ཏེ་རིའི་རྒྱལ་པཽ་ཀཻ་ལ་ཤར་སོང་སྟེ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གནས་ན་བཞོན་པ་ཁྱུ་མཆོག་དཀར་པོ་དང༌། ལྷ་མོ་ཨུ་མ་མེ་ཏོག་འཐུ་བ་སོགས་ཀྱང་མཐོང༌། མཐར་ལྷ་ཆེན་པོ་ཉིད་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་ནས་ཆོས་སྟོན་པ་མཐོང༌། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོས་དེ་གཉིས་ལག་ཏུ་བླངས་ནས་ལྷ་ཆེན་པོའི་དྲུང་དུ་བཞག་གོ །ཇི་ཙམ་ན་ཡིད་ཀྱི་མཚོ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱ་འཕུར་ཏེ་བྱུང་བ་ལ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་ཕྱག་བྱས་ཤིང་ཞབས་བཀྲུས་ནས་གདུགས་ཚོད་གསོལ་ནས་ཆོས་ཉན་ནོ། །དེར་སངས་རྒྱས་པ་བཟང་བར་ཤེས་མོད་འོན་ཀྱང་དྲིས་པས། ཐར་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་ལ་མེད་དོ་ཞེས་ལྷ་ཆེན་པོ་གསུང་པས། དེ་གཉིས་རབ་ཏུ་དགའ་བས་རང་གི་ཡུལ་དུ་ཕྱིན། བྲམ་ཟེའི་ཆ་བྱད་རྣམས་བོར་ཏེ། དགེ་བསྙེན་བཙུན་པའི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས། ཐེག་པ་མཐའ་དག་གི་ཆོས་མཁས་པར་སྦྱངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་པ་དང་མུ་སྟེགས་པའི་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་ཤན་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། མཐོ་བཙུན་ གྱིས་ཁྱད་པར་འཕགས་བསྟོད་དང༌། བདེ་བྱེད་ཀྱིས་ལྷ་ལས་ཕུལ་བྱུང་གི་བསྟོད་པ་བརྩམས། ཚོང་འདུས་དང༌། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲགས། ཡུལ་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཡང་དེ་དག་དབྱངས་སུ་ལེན་པ་བྱུང་ངོ༌། །མཐོ་བཙུན་སྐུ་མཆེད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གདན་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་རེ་ལ་འཚོ་བ་སྦྱར་ཞིང༌། ནཱ་ལེནྡྲར་ཐེག་ཆེན་པ་ལྔ་བརྒྱ་རེ་མཆོད་དོ། །དེ་ལ་ནཱ་ལེནྡྲ་ནི་སྔོན་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ
Chinese
由于他们的智慧无法容纳，便诽谤说大乘不是佛陀的教诲。那些大乘行者也都是瑜伽行唯识宗的信徒。他们先前在十八个部派各自出家，因此，他们大多与那些部派住在一起，即使在成千上万的声闻众中只有少数大乘行者，声闻众也无法压制他们。当时，在摩揭陀国出现了婆罗门高僧成就自在和快乐施主两兄弟。他们家族的神是供奉大自在天，他们两人都精通内外道的所有宗派。然而，高僧仍然心存疑虑，认为大自在天也是好的。快乐施主只信仰佛陀，在母亲的催促下，他修成了神足通，前往雪山之王冈底斯山（Mount Kailash），在大自在天的地方，他看到了白色的牛群和正在采花的女神乌摩等。最后，他看到大自在天坐在狮子座上说法。象头神将他们两人带到大自在天面前。不久，从意湖中飞来了五百位阿罗汉，大自在天向他们顶礼、洗脚、供养伞盖，并听闻佛法。在那里，他明白了佛法是好的，但当他询问时，大自在天说，解脱只有佛陀的道路才有，其他道路没有。他们两人非常高兴，回到了自己的国家。他们放弃了婆罗门的装束，受了居士比丘的戒律。他们精通所有乘的教法，为了区分佛教徒和外道徒的优劣，高僧撰写了《殊胜赞》，快乐施主撰写了《超胜天赞》。他们在所有的集市和王宫中宣扬，以至于当地的大部分人都能吟唱这些赞歌。高僧兄弟在菩提伽耶供养了五百名声闻比丘的食物，并在那烂陀寺供养了五百名大乘行者。那烂陀寺是以前圣者舍利弗
English
Since their wisdom could not contain it, they slandered, saying that the Mahayana was not the teaching of the Buddha. Those Mahayana practitioners were all Yogacara-Cittamatra followers. They had previously renounced in each of the eighteen schools, so they mostly lived together with those schools, and even if there were only a few Mahayana practitioners among thousands of Shravakas, the Shravakas could not suppress them. At that time, in Magadha, there appeared two Brahmin brothers, the high priest Accomplished Lord and the Joyful Giver. Their family deity was the Great Lord, and they were both well-versed in all the tenets of both internal and external paths. However, the high priest remained doubtful, thinking that the Great Lord was also good. The Joyful Giver only had faith in the Buddha, and at the urging of his mother, he accomplished swift feet and went to Mount Kailash, the king of mountains. In the place of the Great Lord, he saw white herds of cattle and the goddess Uma picking flowers, and so on. Finally, he saw the Great Lord himself sitting on a lion throne and teaching the Dharma. The Lord of Hosts took the two of them into his hands and placed them before the Great Lord. Soon, five hundred Arhats flew from the Lake of Mind, and the Great Lord prostrated to them, washed their feet, offered umbrellas, and listened to the Dharma. There, he understood that the Buddhist Dharma was good, but when he asked, the Great Lord said that liberation is only found on the path of the Buddha, and not on any other path. The two of them were overjoyed and returned to their own country. They abandoned the attire of Brahmins and took the vows of a virtuous monk. They expertly studied the teachings of all vehicles, and in order to distinguish the good and bad qualities of Buddhists and non-Buddhists, the high priest composed the "Praise of the Exalted Distinction," and the Joyful Giver composed the "Praise of the One Who Excels the Gods." They proclaimed these in all the marketplaces and royal palaces, so that most of the people in the country were able to sing these praises. The high priest and his brother provided food for five hundred Shravaka monks in Bodh Gaya, and they made offerings to five hundred Mahayana practitioners in Nalanda. Nalanda was formerly the place of the venerable Shariputra.
Tibetan
་འཁྲུངས་པའི་ཡུལ་དང༌། མཐར་ཤཱ་རིའི་བུ་འཁོར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་དང་བཅས་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ས་ཡང་ཡིན་ལ། བར་སྐབས་སུ་བྲམ་ཟེའི་གྲོང་ནི་སྟོངས། འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུའི་མཆོད་རྟེན་ཅིག་ཡོད་པ་ལ་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་མཆོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལྷ་ཁང་ཆེན་པོ་ཞིག་བཞེངས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་དྲང་པོའི་སློབ་དཔོན་ལྔ་བརྒྱས་བཀའ་བགྲོས་ཏེ། གང་དུ་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུའི་གནས་སུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་བསྟན་ན་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཤིན་ཏུ་དར་བར་འགྱུར་བའི་མཚན་མ་དང༌། གལ་ཏེ་མཽངྒལ་བུའི་གནས་སུ་བསྟན་པ་ན་ནི་དབང་ཆེ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི། ཆོས་འཕེལ་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་མཚན་མ་གཟིགས་ནས་བྲམ་ཟེའི་སློབ་དཔོན་སྐུ་མཆེད་ཀྱིས་གཙུག་ལག་ཁང་བརྒྱད་བཞེངས་ཏེ། དེར་ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་གི་གླེགས་བམ་བཞུགས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ནཱ་ལེནྡའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཐོག་མར་འདེབས་པ་མྱ་ངན་མེད། ཆོས་བཞི་དར་བར་མཛད་པ་སློབ་དཔོན་ལྔ་བརྒྱ་དང༌། མཐོ་བཙུན་སྐུ་མཆེད། རྒྱས་པར་མཛད་པ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཟང་པོ། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་བོ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་མགོ་བརྩམས་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་ གསུམ་པའོ།། །།དེའི་འོག་ཏུ་རྒྱལ་པཽ་ཙནྡན་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བས་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་ཁམས་སྐྱོང་བ་བྱུང་སྟེ། རྒྱལ་པཽ་དེས་སྤྱིར་ཚེ་ནི་ལོ་ཕྱེད་དང་ཉིས་བརྒྱ་ཐུབ། རྒྱལ་སྲིད་ཀྱང་ལོ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ཙམ་བསྐྱངས་སྐད། ལྷ་ཁང་དང་དགེ་འདུན་ལ་ལྷག་པར་མཆོད་ཅིང༌། དེ་ལས་གཞན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་འདི་ལྟར་བྱས་ཀྱི་གཏམ་མི་སྣང་ངོ༌། །དེ་སྐབས་བྲམ་ཟེ་ཨིནྡྲ་ངྷྲུ་བ་ཞེས་པ་རྒྱལ་པོ་དེའི་གྲོགས་པོ་ཞིག་གིས་ལྷའི་དབང་པོ་བསྒྲུབས་ནས་འགྲུབས་པ་ན། སྒྲའི་ངེས་གནས་ཞུས་ཏེ། དེས་བཤད་བ་དག་བྲིས་པ་ཨིནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ལ་ཤློ་ཀ་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་ཡོད་པ་སྟེ། འདི་ལ་ལྷས་བསྟན་པའི་བརྡ་སྤྲོད་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྒྱལ་པཽ་དེ་རྒྱལ་སྲིད་དུ་འཁོད་པའི་དུས་ཙམ་ན། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བྲམ་ཟེ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཟང་པཽ་ན་ལེནྡྲར་བྱོན་ཏེ། དེ་ཡང་བཙུན་པ་ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ལས་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་གསན། ཁ་ཅིག་ཏུ་བཙུན་པ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་འོད་བྱ་བ་ལས་བསྙེན་པར་རྫོགས། དེའི་མཁན་པོ་ནག་པོ་ཡིན་ཡང་ཟེར་ཏེ། འདིའི་ནག་པོ་ནི་གཏད་རབས་ཀྱི་དེ་མིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་རྣམ་པར་མི་རྟོག
Chinese
也是他出生的地点，最终舍利子及其眷属八万阿罗汉也在此地入灭。期间，婆罗门村庄变得空无一人。国王阿育王曾广为供奉舍利子的佛塔，并建造了一座巨大的佛教寺庙。后来，五百位大乘正士的导师们商议决定：如果在圣舍利子的地方宣讲大乘佛法，那么对于大乘行者来说，佛法将会非常兴盛。如果在那揭罗鸠摩罗的地方宣讲，虽然会有些影响力，但并不能使佛法兴盛。看到这些征兆后，婆罗门导师兄弟建造了八座寺庙，并在那里安放了大乘的所有经典。如此说来，那烂陀寺最初是由阿育王奠基，五百导师和高僧兄弟使其四法兴盛，星宿护使其广大，龙树使其极度兴盛。大乘佛法开始极度兴盛之际的故事，即第十三则。 此后，出现了一位名叫旃檀护的国王统治阎浮提。据说这位国王普遍寿命为二百五十岁，统治国家约一百二十年。他特别供奉寺庙和僧团，除此之外，没有关于他对佛教做出其他贡献的记载。当时，一位名叫因陀罗陀罗婆的婆罗门，是国王的朋友，他通过修行成就了帝释天。他请教了语音学的确定位置，并将他所说的内容写下来，被称为《因陀罗声明论》。其中有两万五千颂，被称为天神所传授的语法。国王登基之时，伟大的婆罗门导师星宿护来到那烂陀寺。他从一位名叫黑衣僧人的比丘那里受了具足戒，并听闻了声闻藏。也有人说他从一位名叫星宿护光明的比丘那里受了具足戒，那位比丘的亲教师是黑衣僧人。但此处的黑衣僧人并非传承中的那位。导师无分别。
English
It is also the place where he was born, and ultimately Shariputra and his entourage of eighty thousand Arhats also passed away into nirvana at this place. In the meantime, the Brahmin village became deserted. King Ashoka extensively worshipped the stupa of the noble Shariputra and built a great Buddhist temple. Later, five hundred upright Mahayana teachers deliberated and decided that if the Mahayana Dharma were taught at the site of the noble Shariputra, then for the Mahayana practitioners, the Dharma would become very prosperous. If it were taught at the site of Maudgalyayana, it would only have some influence, but it would not necessarily cause the Dharma to flourish. Having seen these signs, the Brahmin teacher brothers built eight temples and placed all the Mahayana scriptures there. Thus, the Nalanda Monastery was initially founded by Ashoka, the five hundred teachers and high priest brothers made the four dharmas flourish, Rāhula made it vast, and Nagarjuna made it extremely prosperous. The story of the time when the Mahayana Dharma began to flourish greatly is the thirteenth. After that, a king named Chandanapala appeared, ruling Jambudvipa. It is said that this king generally lived for two hundred and fifty years and ruled the country for about one hundred and twenty years. He especially worshipped temples and the Sangha, but other than that, there is no record of him making any other contributions to Buddhism. At that time, a Brahmin named Indra Dhruva, a friend of the king, attained the state of Indra through practice. He inquired about the definite positions of sounds, and what he said was written down and became known as the "Indra Grammar." It contains twenty-five thousand shlokas and is called the grammar taught by the gods. Around the time when that king ascended the throne, the great Brahmin teacher Rāhula came to Nalanda. He received full ordination from a monk named Black Robe and listened to the Shravaka Pitaka. Some say that he received full ordination from a monk named Rāhula Light, whose preceptor was the Black Robe monk. But this Black Robe monk is not the one in the lineage. The teacher is non-conceptual.