Tibetan
འི་ཐོག་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་པདྨ་ཆེན་པོའི་དུས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །།དེའི་རྗེས་སུ་ཁ་ཆེའི་ཡུལ་དུ་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དཻ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་མིང་ལེགས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་ནས་ཁ་ཆེར་ཆོས་བསྟན་ནོ། །དེ་ཛ་ལནྡྷ་རའི་ཡུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཀ་ནིཥྐ་ཞེས་བྱ་བས་ཐོས་ཏེ། ལྷག་པར་དད་ནས་བྱང་ངོས་ཁ་ཆེར་ཕྱིན་ཏེ་འཕགས་པ་སེང་གེ་ལེགས་མཐོང་ལས་ཆོས་ཉན་ཏེ་དེས་ཀྱང་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེར་བྱས། ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་དུས་སྟོན་ཡང་མང་དུ་བཙུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ཡང་དག་རྒྱལ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་དགྲ་བཅོམ་པར་གྲགས་པ་ཞིག་གིས་ཆོས་མང་དུ་བསྟན། དབང་ཆེན་པཽར་གྱུར་པས་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དག་ལས་ཡོ་བྱད་མང་དུ་བླངས་ཏེ། དགེ་འདུན་འབུམ་ཕྲག་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་བགྲོ་བར་བྱས། དེ་ཙམ་ན་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་སོ་སོར་གྱེས་གྲུབ་ཅིང༌། ཕན་ཚུན་ཆེར་རྩོད་པ་མེད་པས་གནས་སོ། ཁ་ཆེའི་ཡུལ་དུ་བྲམ་ཟེ་སུ་ཏྲ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོ་བྱད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་བཙུན་པ་ཆོས་སྐྱོབ་འཁོར་བཅས་དང༌། མདོ་སྡེ་པའི་ཐོག་མ་ཁ་ཆེའི་བཙུན་པ་ཆེན་པོ་གནས་བརྟན་འཁོར་དགེ་སློང་ལྔ་སྟོང་དང་བཅས་པ་རྟག་ཏུ་མཆོད་པར་བྱེད་ཅིང༌། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལྷག་པར་རྒྱས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལ་ལུང་དཔེའི་ཕྲེང་བ་དང༌། སྡེ་སྣོད་འཛིན་པའི་དཔེ་ མཁྱུད་ལ་སོགས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུང་ངོ༌། །དེའི་ཚེ་ཤར་ཕྱོགས་ནས་འཕགས་པ་རྩིབས་ལོགས་ཞེས་བྱ་བ་དགྲ་བཅོམ་པ་མང་དུ་ཐོས་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེས་གནས་བརྟན་མང་དུ་ཐོས་པ་འགའ་ལས་གསེར་ཕྲེང་ཅན་གྱི་རྟོག་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་ཀྲི་ཀྲིའི་རྨི་ལམ་ལུང་བསྟན་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་མདོ་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པ་དག་ཀྱང་འདོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་རྒྱལ་པོ་ཀ་ནིཥྐས་ཐོས་ནས། ཁ་ཆེའི་ཡུལ་སྣ་རྒྱན་ནགས་ཀྱི་གཙུག་ལག་ཁང་ཞེས་བྱ་བར་དགེ་སློང་མཐའ་དག་འདུས་ནས་བཀའ་བསྡུ་བ་གསུམ་པ་བྱས་ཞེས་ཁ་ཆེ་བ་རྣམས་ཟེར་ལ། གཞན་དག་ནི་ཛ་ལནྡྷ་རའི་དགོན་པ་ཀུ་པ་ནའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་བསྡུས་པར་འདོད་པ་ལས། མཁས་པ་ཕལ་ཆེར་ཕྱི་མ་འཐད་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལ་བོད་རྣམས་ལྟར་ན། དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྔ་བརྒྱ་དང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་པནྚི་ཏ་ལྔ་བརྒྱ་འདུས་ནས་བསྡུས་ཟེར་ཡང༌། ཐེག་ཆེན་ལུགས་ལྟར་ན་དོན་ལ་མི་འཐད་པ་མེད་མོད། འོན
Chinese
是最初的。莲花大王时期的故事，这是第十一（个故事）。在那之后，克什米尔地区出现了一位名叫狮子的国王。他出家后，被命名为莱格托，获得了阿罗汉果位，并在克什米尔弘扬佛法。遮烂陀罗地区的国王卡尼什卡听说了这件事，非常信仰，前往克什米尔北部，从圣狮子莱格托那里听闻佛法，他也向北方所有的佛塔进行了广泛的供养。他还为四个方向的僧众设立了许多节日。当时，一位名叫扬达格嘉瓦坚的比丘，被誉为阿罗汉，弘扬了许多佛法。由于他拥有强大的力量，他从婆罗门和居士那里获得了大量的物品，并让二十万僧众辩论佛法。那时，十八个部派已经各自成立，由于彼此之间没有太大的争论，所以得以存在。在克什米尔地区，有一位名叫苏扎的婆罗门，拥有难以想象的财富。他经常供养说一切有部的僧侣乔杰及其眷属，以及经部的创始人，克什米尔的大僧侣内唐及其五千名僧侣眷属，并特别弘扬三藏。其中有经部的论证之串，以及持有经藏的譬喻等经部的教证。当时，从东方来了一位名叫帕巴孜洛的阿罗汉，他在广泛听闻后达到了顶峰。他从一些听闻众多的上座部比丘那里念诵《金鬘本生经》，即预言克里克的梦的经典等非常稀有的经典。卡尼什卡国王听说了这件事，据说克什米尔人在一个名叫斯那坚纳寺的寺庙里聚集了所有的比丘，举行了第三次结集。但其他人则认为是在遮烂陀罗的库帕纳寺举行的，大多数学者认为后者是正确的。按照藏人的说法，据说有五百阿罗汉、五百菩萨和五百凡夫班智达聚集在一起进行了结集。然而，按照大乘的观点来看，这在意义上并没有什么不妥之处。但是，
English
was the beginning. The story of the time of King Padma Chenpo, this is the eleventh (story). After that, in the land of Kashmir, there arose a king named Singge. He renounced and was named Legtong, attained the Arhat fruit, and taught the Dharma in Kashmir. King Kanishka of the land of Jalandhara heard of this, and with great faith, went to northern Kashmir and listened to the Dharma from Arya Singge Legtong, and he also made extensive offerings to all the stupas in the north. He also established many festivals for the Sangha in the four directions. At that time, a Bhikshu named Yangdag Gyalwa Chen, who was renowned as an Arhat, taught much Dharma. Because he had great power, he took many possessions from Brahmins and householders, and had two hundred thousand Sangha debate the Dharma. At that time, the eighteen schools had already been established separately, and they remained because there was not much dispute among them. In the land of Kashmir, there was a Brahmin named Sutra who possessed unimaginable wealth. He always offered to the Sarvastivadin monks Chokyong and his retinue, and to the founder of the Sautrantika school, the great Kashmiri monk Neten and his five thousand monks, and especially propagated the three Pitakas. Among them are the strings of scriptural examples, and the examples of holding the Pitakas, etc., are the teachings of the Sautrantikas. At that time, from the east came an Arhat named Paba Zillok, who had reached the peak of extensive hearing. From some of the Theravada Bhikshus who had heard much, he recited the "Golden Garland Jataka," which is the sutra that prophesied the dream of King Krikri, and other very rare sutras. King Kanishka heard of this, and it is said that the Kashmiris gathered all the Bhikshus in a temple called Snagyen Nak in the land of Kashmir and held the third council. But others think that it was held in the Kupana temple in Jalandhara, and most scholars think that the latter is correct. According to the Tibetans, it is said that five hundred Arhats, five hundred Bodhisattvas, and five hundred ordinary Pandit gathered together and compiled it. However, according to the Mahayana view, there is nothing wrong with it in meaning. However,
Tibetan
་ཀྱང་དུས་དེ་ཙམ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་མཁས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་བཙུན་པ་ཆེན་པོ་ཟེར་བ་མ་གཏོགས། པཎྜི་ཏའི་མིང་གིས་འབོད་པ་མེད་པས་པནྚི་ཏ་ལྔ་བརྒྱ་ཟེར་བ་མི་ལེགས་སོ། །འགོས་གཞོན་ནུ་དཔལ་གྱིས་གཏད་རབས་ཀྱི་འཕྲོས་ནས་རྒྱ་དཔེ་འཁྱར་པོ་ཤོག་བྱང་གཅིག་བསྒྱུར་བ་ན་ཡང་བཱ་སུ་མི་ཏྲ་ལ་སོགས་པ་བཙུན་པ་བཞི་བརྒྱ་དང་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ལེགས་སོ། །འོན་ཀྱང་འདིའི་བཱ་སུ་མི་ཏྲ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་བཤེས་ཡིན་པར་བསམས་ན་མི་རུང་ལ། གཞན་ཡང་འདི་དག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསྟན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་དང་མཐུན་པར་བྱས་ན་ལེགས་པས། དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱ་དང༌། སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་བཙུན་པ་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟོང་ཞིག་གིས་བསྡུས་སོ་ཞེས་གྲགས་ལ། དེ་ཡང་དོན་དུ་ནི་བསྟན་པའི་ཆེ་བ་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཞེས་སྨོས་པར་ཟད་ཀྱི། ཡང་དག་པར་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉུང་ངུ་ཞིག་དང༌། འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་རྒྱུན་ཞུགས་ཡན་ཆད་བསྡུས་པས་ལྔ་བརྒྱར་ལོངས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ཡང་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་བཟང་པོ་མ་བྱུང་བ་ཡན་ཆད་དུ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཉིན་རེར་ཡང་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་འབྱུང་བ་ལས། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་པ་དཀྲུགས་ཏེ་རྩོད་པ་བྱུང་བ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་ལ་མི་བརྩོན་པར་རྩོད་པའི་དོན་སེམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའང་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བར་གྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་བསྡུ་བ་གསུམ་པའི་དུས་འདི་ཙམ་ན་དགྲ་བཅོམ་བ་ཉུང་ངོ༌། །དེ་ལ་རྒྱལ་པོ་དཔའ་བོའི་སྡེའི་ཚེའི་སྨད་དང༌། རྒྱལ་པོ་དགའ་བོ་དང་པདྨ་ཆེན་པོའི་ཚེ་རིལ་པོ་དང༌། རྒྱལ་པོ་ཀ་ནཥྐའི་ཚེའི་སྟོད་ཡན་ཏེ་རྒྱལ་པོ་བཞིའི་རིང་ལ་དགེ་འདུན་རྩོད་པར་གྱུར་ཞིང༌། རྩོད་པ་དྲག་པོ་ལོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གསུམ་ཙམ་བྱུང་ཞིང༌། སྔ་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཅི་རིགས་ཡོད་པ་དང་བཅས་ན་ལོ་བརྒྱར་ཉེ་བ་ཙམ་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ཞི་ནས་བསྡུ་བ་གསུམ་པའི་ཚེ་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པ་རྣམ་དག་ཏུ་བསྒྲུབས་ཤིང་འདུལ་བ་ཡི་གེར་བཀོད་ལ། མདོ་སྡེ་དང་མངོན་པ་སྔར་ཡི་གེར་མ་འཁོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡི་གེར་བཀོད་ཅིང༌། སྔར་འཁོད་པ་རྣམས་ལའང་དག་ཐེར་བྱས་སོ། །དེ་དག་གི་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་ཅི་རིགས་པ་མི་ཡུལ་དུ་བྱུང༌། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་དགེ་སློང་འགའ་ཞིག་གིས་ཅུང་ཟད་ཙམ་བསྟན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཆེར་མ་དར་བས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པ་ནི་མེད་དོ། །བཀའ་བསྡུ་པ་གསུམ་པའི་དུས་ཀྱི་
Chinese
然而，从那个时候起，对佛教的大智者们只称呼为“大尊者”，而没有用“班智达”的名字来称呼，所以说“五百班智达”是不妥当的。 俄·迅努贝从《教法传承史》的续篇中翻译了一份汉文残页，其中也说“婆薮蜜多罗等四百尊者”，这样说是好的。 然而，这里的婆薮蜜多罗，如果认为是分别说部的大学者世友，那就不对了。 此外，这些都是从小乘教法的角度来说的，所以如果按照小乘自己的历史来做，那就更好了。 据说有五百阿罗汉和五千持律大尊者聚集在一起。 但实际上，这只是为了彰显教法之伟大，才说了五百阿罗汉。 实际上，阿罗汉很少，加上包括预流果在内的证果者，才勉强凑够五百人。 在提婆和大天出现之前，每天证果的人都非常多。 但自从这二人扰乱教法，引发争论后，比丘们不再致力于瑜伽，而只思考争论之事，因此证果的人也变得非常少。 因此，在第三次结集的时候，阿罗汉很少。 在雄猛军王晚年、喜王和莲花大王整个在位时期、以及迦腻色迦王在位初期，这四个国王统治期间，僧团发生争论。 激烈的争论持续了大约六十三年。 加上前后发生的各种争论，总共持续了近百年。 争论平息后，在第三次结集时，十八部全部被确立为清净的教法，律藏被记录成文字。 以前没有记录成文字的经藏和论藏也被记录成文字，以前记录的也进行了校对。 在那些时候，各种大乘经典出现在人间。 一些获得无生法忍的比丘稍微宣讲了一下，但因为没有广泛弘扬，所以没有引起小乘的争论。 第三次结集时
English
However, from that time onwards, the great Buddhist scholars were only referred to as "Great Venerables," and were not called by the name "Paṇḍita," so it is not appropriate to say "Five Hundred Paṇḍitas." Gos Zhonnu-dpal translated a fragment of a Chinese text from the continuation of the History of Transmission, which also says, "Vasumitra and other four hundred monks," which is good. However, it is not right to think that this Vasumitra is the great scholar Śe-yu of the Vaibhāṣika school. Furthermore, since these are done from the perspective of the Śrāvakayāna teachings, it would be better to do it in accordance with the history of the Śrāvakas themselves. It is said that five hundred Arhats and five thousand great monks who uphold the Vinaya gathered. But in reality, it is only to show the greatness of the teachings that it is said that there were five hundred Arhats. In reality, there were very few Arhats, and it was only by including those who had attained the fruits, up to and including Stream-enterers, that they barely reached five hundred. Before the appearance of the great god and Bhadra, there were very many who attained the fruits every day. But since these two disturbed the teachings and caused disputes, the monks no longer devoted themselves to yoga, but only thought about the matters of dispute, so the number of those who attained the fruits also became very small. Therefore, at the time of the Third Council, there were very few Arhats. During the later years of King Valorous Army, the entire reigns of King Joyful and King Great Lotus, and the early years of King Kaniṣka, for the duration of these four kings, the Sangha was in dispute. The fierce dispute lasted for about sixty-three years. Including the various disputes that occurred before and after, it lasted for nearly a hundred years. After the dispute subsided, at the time of the Third Council, all eighteen schools were established as pure teachings, and the Vinaya was written down. The Sutras and Abhidharma that had not been written down before were also written down, and those that had been written down before were also proofread. At that time, various Mahāyāna scriptures appeared in the human realm. Some monks who had attained forbearance of the unborn Dharma taught a little, but because it was not widely propagated, it did not cause disputes among the Śrāvakas. At the time of the Third Council