Tibetan
ར་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སློབ་དཔོན་མི་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པས་སྒྱོགས་སུ་ལ་འཕང་དྲིས་པས། གཽ་ཏ་མ་ལ་འཕང་ངཽ་ཟེར་བས། དེ་རྣམས་དེ་བས་ཤི་བ་ཡང་སླ་སྙམ་སྟེ། ལྷས་བྱིན་གྱིས་མི་མཐོང་བའི་ལམ་བཙལ་བ་ན། རིའི་ཕར་ཕྱོགས་གཡང་ས་ཡིན་ཡང༌། སྟོན་པས་ཕྱོགས་དེར་སྐས་སམ་ཐེམ་སྐས་སྤྲུལ་པས་མི་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་ལས་བྲོས་སོ། །འཕོངས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཡང་མུ་ཏིག་གི་དོ་ཤལ་ཁུར་ནས་དེ་དག་གི་ཕྱི་བཞིན་སོང༌། །དེ་དག་སྟོན་པའི་སྤྱན་སྔར་སོང་བ་ན། ཆོས་བསྟན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདེན་པ་མཐོང༌། སྐྱབས་འགྲོ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་ལ་བཀོད་དོ། །ལྷས་བྱིན་གྱིས་བསྒུགས་ཤིང་ཡང་ཡང་བལྟས་ཀྱང༌། སྒྱོགས་མ་འཕངས་ནས། རང་ཉིད་ཀྱིས་མི་ལྔ་བརྒྱ་ཁྲིད་ནས་རི་ལ་འཛེགས་ཏེ། སྒྱོགས་བཅས་པའི་སར་ཕྱིན་པ་ན། ཁྲུལ་འཁོར་མཁན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཡང་བྲོས། ལྔ་བརྒྱ་པོ་ཡང་ཆོས་ཉན་པ་མཐོང་སྟེ་ལྷག་པར་ཡང་སེམས་འཁྲུགས་སོ། །མི་ལྔ་བརྒྱ་པོ་ཡང་སྟོན་པས་བྲོས་ཤིག་པར་བཀའ་སྩལ་ཏེ་གཞན་དུ་བྲོས་སོང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་བླ་གབ་མེད་པ་ནས་རིའི་ཕུག་ཏུ་གཤེགས་ཏེ་བཞུགས། ལྷས་བྱིན་རང་ཉིད་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པས་སྒྱོགས་དྲངས་ཏེ་རྡོ་ཆེན་པོ་མི་བཟད་པ་འཕངས་པས། གནོད་སྦྱིན་ལག་ན་རྡོ་རྗེས་སྒྱོགས་རྡོ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྣུན་པས་ཕྱེ་མར་བཤིག འོན་ཀྱང་དུམ་བུ་ཆེ་བ་ཞིག་སྐུ་ལ་ལྷུང་དུ་ཆ་བ་ལ། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་གནོད་སྦྱིན་ཀུ་མཱི་རས་འཛིན་རྒྱུ་ཡིན་ཡང༌། རྡོ་དེ་ཉིད་གནོད་སྦྱིན་དེ་ལ་ཕོག་པས་དུས་ལས་འདས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷར་ སྐྱེས་སོ། །དེར་རྡོའི་དུམ་བུ་ཕྲ་མོ་ཡར་བ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་མཐེ་བོང་ལ་ཕོག་སྟེ་རྨ་བྱུང་ཞིང༌། སྐུ་མཚལ་གྱི་རྒྱུན་ཡང་བབས། གནོད་སྦྱིན་ཀུམྦི་ར་ལྷར་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྟོན་པའི་སྤྱན་སྔར་ཆོས་ཉན་པས་བདེན་པ་མཐོང་ངོ༌། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྙུན་བརྟག་པའི་ཕྱིར་འཚོ་བྱེད་གཞོན་ནུ་གསོས་དུས་གསུམ་དུ་སྐུ་དྲུང་དུ་འགྲོའོ། །རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སྨན་གྱི་ཁྱད་པར་འདི་བཟང་ངོ༌། །འདི་ལྟ་བུ་བཟང་ངོ་ཞེས་གླེང་བ་ལས་འཚོ་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། མོད་ལ་གདངས་བའི་སྨན་ཞིག་ཡོད་དེ་མི་རྙེད་དོ། །དེ་ཅི་ཙན་དན་ས་མཆོག་གོ །དེར་ཚོང་དཔོན་གཅིག་ལ་སྔར་ཙན་དན་ས་མཆོག་མང་དུ་ཡོད་པ་བཙོངས་ཟིན་ཏེ། ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཚགས་བྱས་ནས་ཡོད་པ་རྒྱལ་པོ་ལ་དགོས་པའི་དུས་བྱུང་ལ། གལ་ཏེ་འབུལ་རྒྱུ་མ་བྱུང་ན་མགོ་གཅོད་དུ་འོང་སྙམ་སྦས་ནས་བཞག་པ་ཞིག་ཡོད
Chinese
当投石器的五百名工匠的师傅询问投掷的目标时，他们回答说：“投向乔达摩（शाक्यमुनि，Śākyamuni，释迦牟尼）。”那些人认为那样死去更容易，于是提婆达多寻找一条不为人知的路。虽然山的另一边是悬崖，但导师（释迦牟尼）在那边幻化出梯子或阶梯，五百人因此逃脱了。那个投石器的师傅也带着珍珠项链跟在他们后面。当他们来到导师面前时，通过教法，所有人都见到了真谛，并在皈依和戒律的基础上安顿下来。提婆达多等待着，一次又一次地观望，但没有投掷石头。他自己带领五百人爬上山，到达了放置投石器的地方。投石器的师傅也逃走了。当他看到五百人正在听法时，心中更加烦乱。导师命令那五百人逃走，他们便逃向别处。世尊（བཅོམ་ལྡན་འདས།）从没有遮掩，进入山洞中安坐。提婆达多自己带着五百眷属，拉动投石器，投掷出巨大的、令人恐惧的石头。持金刚手药叉用金刚杵击打投石，将其击成粉末。然而，当一大块碎片即将落在身上时，王舍城的药叉鸠摩罗本应接住它，但那块石头击中了那个药叉，导致他去世，并转生为三十三天之神。在那里，一块微小的石头碎片击中了世尊的脚趾，导致受伤，鲜血也流了下来。转生为天神的药叉鸠毗罗来到导师面前听法，见到了真谛。为了诊断世尊的病情，年轻的耆婆迦一天三次来到他的住所。王舍城的人们议论说：“这种药的特性真好啊！像这样的真好啊！”耆婆迦说：“有一种能愈合伤口的药，但很难找到。那是什么？是上等的檀香。”在那里，一位商人过去有很多上等的檀香，但已经卖完了。他把剩下的一点点珍藏起来，因为国王可能需要，如果不能进献，恐怕会被砍头，所以就藏了起来。
English
When the master of the five hundred artisans of the catapult asked what to throw at, they replied, "Throw at Gautama." Those people thought it would be easier to die that way, so Devadatta sought a path unseen by others. Although the other side of the mountain was a cliff, the Teacher conjured a ladder or steps on that side, and the five hundred people escaped from there. The master of the catapult also carried a pearl necklace and went after them. When they went before the Teacher, by teaching the Dharma, all saw the truth and were established in refuge and the basis of training. Devadatta waited and looked again and again, but did not throw the catapult. He himself led the five hundred people up the mountain and went to the place where the catapult was set up. The master of the catapult also fled. When he saw the five hundred people listening to the Dharma, his mind was even more disturbed. The Teacher commanded the five hundred people to flee, and they fled elsewhere. The Blessed One, without concealment, went into a mountain cave and sat down. Devadatta himself, with his five hundred attendants, pulled the catapult and threw a great, terrible stone. The yaksha Vajrapani struck the catapult stone with a vajra, shattering it into powder. However, when a large piece was about to fall on his body, the yaksha Kumira of Rajagriha was supposed to catch it, but that stone struck that yaksha, causing him to pass away and be reborn as a god of the Thirty-Three. There, a small fragment of stone struck the Blessed One's toe, causing an injury, and a stream of blood also flowed. The yaksha Kumbhira, reborn as a god, came before the Teacher to listen to the Dharma and saw the truth. In order to examine the Blessed One's illness, the young physician Jivaka went to his presence three times a day. The people of Rajagriha said, "This quality of medicine is good! This kind is good!" Jivaka said, "There is a medicine that heals wounds, but it is hard to find. What is that? It is excellent sandalwood." There, a merchant once had a lot of excellent sandalwood, but it was all sold. He had a little bit left that he had saved, thinking that the king might need it, and if he couldn't offer it, he would be beheaded, so he had hidden it.
Tibetan
་དོ། །གལ་ཏེ་སྟོན་པ་ལ་ཕུལ་བ་མ་སྐྱེས་དགྲས་ཚོར་ན་གསོད་དུ་འོང་སྙམ་ཡང་བསད་ནའང་བླ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འབུལ་ལོ་སྙམ་སོང་ནས་ཕུལ་བས་བཞེས་པ་ན་དེས་དགའ་བ་དང་མགུ་བས་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་སོང་ངོ༌། །ཚོང་དཔོན་དེ་རང་སངས་རྒྱས་ཙན་དན་ཞེས་བྱ་བར་ལུང་བསྟན་ཞིང༌། ད་དུང་སྐུ་མཚལ་མ་ཆད་དེ། བུད་མེད་དང་པོ་བ་བུ་ཐོན་བུ་བཙས་པའི་འོ་མ་བཏབ་ན་ཕན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བུད་མེད་འོ་མ་ཉུང་བ་རང་གི་བུ་ཡང་མི་ངོམས་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེས་ཐོས་ནས། འོ་མ་ཕུལ་ན་བུ་འཆི། མ་སྐྱེས་དགྲ་དང་ལྷས་བྱིན་གྱིས་ཐོས་ན་ང་ཡང་གསོད་སྙམ་པ་ལས་ཤིའམ་བསད་ཀྱང་བླའི་སྙམ་ནས་སྣོད་གསར་པར་འོ་མ་བཞོས་ཏེ་ཕུལ་ལོ། །འོ་མ་འབུལ་བའི་བུ་མོ་དེ་རང་སངས་རྒྱས་འོ་མ་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་ལུང་བསྟན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ད་དུང་སྐུ་མཚལ་མ་ཆད་ནས། ཁ་ཅིག་ནས་སྨན་དག་འདེབས། འགའ་ཞིག་ནི་སྔགས་དག་འབུལ་བར་བྱེད་དེ། འོན་ཀྱང་མ་ཕན་པ་ན་ འོད་སྲུང་སྟོབས་བཅུ་པས་བདེན་པ་གསོལ་བར་ཞུས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནང་ངོ༌། །དེར་འདི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་ནི། །སྲས་དང་དགྲ་བོ་མཚུངས་ཞེ་ན། །བདེན་པའི་ཚིག་ནི་འདི་ཡིས་སུ། །རྨ་ཡི་འཛག་པ་ཆད་པར་ཤོག །དེ་ལྟར་བདེན་པ་གསོལ་མ་ཐག་ཏུ་སྐུ་འཚལ་ཆད་དོ། །དེ་ནས་ལྷས་བྱིན་འཁོར་ལྔ་བརྒྱར་བཅས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་དགྲ་མ་གཏོགས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དགའ་འོ། །ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྒྱོགས་འཕངས་པའི་ཚུལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ན། ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་ན་རེ། ཁྱེད་རྣམས་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དམ། ལྷས་བྱིན་ནི་ཤིང་ག་གེ་མོའི་དྲུང་ན་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གནས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་དེ་ལྟ་བུ་ག་ལ་བྱེད་ཅེས་སོ། །མ་ག་དྷའི་ཡུལ་མཐའ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལྷས་བྱིན་གྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱས་པ་ཐོས་ནས་གོ་མཚོན་ཐོགས་ནས་ལྷས་བྱིན་གསོད་པའི་ཕྱིར་འོངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ནི་བྱམས་པ་དང་སྡང་བ་དང་བར་མ་དག་འབྱུང་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་ལྷས་བྱིན་ལ་བྱ་གཏོང་བ་བྱུང་སྟེ་དེས་ཀྱང་བསམས་པ། ད་ནི་བྲོས་པའམ་འཐབ་བར་མི་ནུས་ནས་ཀྱི། ཐབས་འདི་བཟང་ངོ་སྙམ་ནས་ཤིང་དྲུང་དུ་སྤྱོད་ལམ་ཞི་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ལྟར་བྱེད་དོ། །སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་འོངས་པ་ན་དེ་ལྟར་མཐོང་སྟེ། འདི་ནི་དུལ་བར་གནས་ན་སྔར་གྱི་གཏམ་དེ་མི་བདེན་ནོ་སྙམ་ཕྱིར་ལྡོག་གོ །ལྷས་བྱིན་གྱིས་པགས་པ་གསེར་མདོག་ཏུ་བསྒྱུར་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ
Chinese
也。（如果）如果未生怨听到供养导师的事，心想会来杀我，即使被杀也愿意。心想：我要供养如来，就去供养，佛陀接受后，他高兴和满足地发愿后离开了。那位商人被授记为旃檀佛。现在身体的脓血还没有断绝，有人说：用第一个妇女所生男孩的奶涂抹会有好处。在王舍城（今印度比哈尔邦南部拉杰吉尔）有一个妇女，她的奶很少，连自己的孩子都喂不饱，她听到后心想：如果供养奶，孩子会死；如果未生怨和提婆达多听到，也会杀我。心想：死了或被杀也愿意，就用新容器挤了奶去供养。供养奶的那个女孩被授记为施乳佛。然而，现在身体的脓血还没有断绝，有些人敷药，有些人念咒，但都没有效果。 具十力的光增请求佛陀说谛实语，世尊答应了。当时这样说：世尊，在您的心中，儿子和仇敌平等，以这谛实语，愿伤口的脓血止住。就这样，刚说完谛实语，脓血就止住了。之后，提婆达多和他的五百眷属，除了未生怨以外的所有人都高兴了。僧人们讲述提婆达多投掷石块的事，俱迦梨说：你们是在胡说八道吗？提婆达多在某棵树下以四禅的等持而住，大德怎么会做那样的事呢？摩揭陀国（古代印度十六雄国之一）边境的人们听到提婆达多做了这样的事，拿着武器来杀提婆达多。世间上产生慈爱、憎恨和中庸等是规律，因此发生了向提婆达多扔东西的事，他也心想：现在既不能逃跑也不能战斗，这个方法好，心想后，就在树下以寂静的行为像住在等持中一样。人们来的时候，看到他那样，心想：这个人安住在调伏中，那么之前的话不真实，就回去了。从提婆达多将皮肤变成金色开始……
English
Also. (If) If Ajatasatru heard about the offering to the teacher, he thought he would come to kill me, but even if killed, I would be willing. Thinking, 'I will offer to the Tathagata,' he went and offered it, and when the Buddha accepted it, he happily and contentedly made a vow and left. That merchant was prophesied to be the Sandalwood Buddha. Now the pus and blood from his body have not yet stopped, and some say that applying the milk of a first-time mother who has given birth to a son will be beneficial. In Rajagriha (present-day Rajgir in southern Bihar, India), there was a woman who had little milk and could not even feed her own child. When she heard this, she thought, 'If I offer milk, my child will die; if Ajatasatru and Devadatta hear about it, they will kill me too.' Thinking, 'Even if I die or am killed, I am willing,' she milked the milk into a new container and offered it. That girl who offered the milk was prophesied to be the Milk-Giving Buddha. However, now the pus and blood from his body have not yet stopped, some apply medicine, some recite mantras, but none of them work. Light Increase, who possessed the ten powers, requested the Buddha to speak the truth, and the Blessed One agreed. At that time, it was said: 'Blessed One, in your heart, son and enemy are equal; by this truth, may the pus and blood from the wound stop.' Just like that, as soon as the truth was spoken, the pus and blood stopped. After that, Devadatta and his five hundred followers, everyone except Ajatasatru, were happy. When the monks recounted the story of Devadatta throwing a stone, Kokalika said: 'Are you speaking nonsense? Devadatta is abiding in the samadhi of the fourth dhyana under a certain tree; how could such a great being do such a thing?' The people on the border of Magadha (one of the sixteen ancient Indian kingdoms) heard that Devadatta had done such a thing, and they came with weapons to kill Devadatta. In the world, it is natural for love, hatred, and neutrality to arise, so it happened that things were thrown at Devadatta, and he thought, 'Now I cannot escape or fight; this method is good.' After thinking this, he behaved quietly under the tree as if he were abiding in samadhi. When the people came, they saw him like that and thought, 'This person is abiding in taming, so the previous words are not true,' and they went back. From the time Devadatta transformed his skin into a golden color...