Tibetan
ན་པའི་སྣོད་དུ་མི་འགྱུར་བར་མཁྱེན་ནས་ལག་བརྒྱུད་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བཞེད་པ་ལ། ལག་བརྒྱུད་ཤིང་རྟར་ཞུགས་ཏེ་ནམ་ལངས་མ་ཐག་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དང༌། སྔོ་སངས་མ་ཤིང་རྟར་ཞུགས་ཏེ་ནང་དུ་འོངས་པའི་ཤིང་རྟའི་གཉའ་ཤིང་ཐུག་སྟེ་ཕན་ཚུན་དུ་དྲིས་པས། ངོ་ཤེས་ཏེ་ལག་བརྒྱུད་ཀྱིས་དེ་ལ་ཁྱོད་ཁྱིམ་དུ་སོང་ཤིག ང་མྱུར་དུ་འོང་གི་ཟེར་ནས་སྟོན་པའི་སྤྱན་སྔར་སོང་སྟེ། སྟོན་པས་ལག་བརྒྱུད་ལ་ཆོས་བསྟན་པ་ན། དེས་ཕྱིར་མི་འོངས་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ། །དེར་ལག་བརྒྱུད་ཁྱིམ་དུ་འཁོར་དུ་དགའ་སྟོན་ནི་རྒྱ་ཆེར་བྱས་ན། དེས་སྔོ་སངས་ཅན་ལ་སྨྲས་པ། ངས་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པས་འདོད་པ་ལ་མི་སྤྱོད་ཀྱི། ཁྱོད་ཕའི་ཁྱིམ་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་ནའང་སོངས་ཞིག འདི་ཉིད་དུ་འདུག་པར་འདོད་ནའང་མིང་པོའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འདུག་ཅིག སྔོ་སངས་མ་ཡང་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་ཤས་ཆུང་བས། བདག་གིས་འཕགས་པ་འདི་ལྟ་བུ་བཀུར་བའི་འོས་སུ་རྙེད་པ་ནི་ལེགས་སོ་སྙམ་ནས། སློབ་དཔོན་གྱི་ཚུལ་ལམ་མིང་པོའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ལག་བརྒྱུད་ལ་བཀུར་བསྟི་བྱེད་ཅིང་དེར་འདུག་གོ །སྐབས་དེ་ནི་སྟོན་པས་འབྲོག་གནས་ཀྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་དབྱར་གནས་པ་མཛད་པའི་དུས་ཏེ། འབྲོག་གནས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་ མཆོད་ཅིང་ཕྱོགས་དེར་ཡང་ལྷ་དང་མི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བདེན་པ་ལ་བཀོད་དོ། །དེ་ནས་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་ལག་བརྒྱུད་འབྲོག་གནས་ནས་དུས་ལས་འདས་ཏེ། གནས་གཙང་མའི་ནང་ཚན་མི་གདུང་བའི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །དུས་གཞན་ཞིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འབྲོག་གནས་སུ་བྱོན་པ་དེ་ཆོས་ཉན་པའི་ཕྱིར་འོངས་ཏེ་ལུས་གསེར་གྱི་མདོག་ལྟར་སྣང་བ་འོད་རབ་ཏུ་འབར་བས་ལྟ་བར་དཀའ་བ། རི་བོ་དང་ས་གཞི་སོགས་གང་ལའང་ཐོགས་པ་མེད་པར་འོངས་ནས། སྟོན་པའི་སྤྱན་སྔར་འཁོད་པ་ན། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་འདུག་པར་དཀའ་བ་ལ། སའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེད་ཅིག་པར་བཀའ་སྩལ་ནས། དེར་དེ་འདུག་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་རྒྱ་ཆེར་མཛད་དོ། །དེ་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་མགུ་ནས། དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་ལ་མི་གདུང་བའི་གནས་སུ་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །ང་བཞི་པ་གྲོང་ཁྱེར་སྒྲ་སྒྲོགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་ནི། ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་མའི་ཚལ་ན་བཞུགས་སོ། །སྔོན་གྲོང་ཁྱེར་སྒྲ་སྒྲོགས་དང༌། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་གཉིས་འབྱོར་རྒུད་རེས་མོས་སུ་ཡོང་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ལས། སྐབས་དེར་གཉིས་ཀ་ཤིན་ཏུ་དར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་སྒྲ་སྒྲོགས་ན་རྒྱལ་པོ་ཨུ་ཏྲ་ཡ་ཎ་ཡོད་དེ། ཕྱོགས་དེར་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་ཚོང་པ་ལྷགས་པ་རྣམས་སླར་ལྡོག་པའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལ་སྒྲོམ་རིན་པོ་ཆེས་གང་བ་སྐྱེས་སུ་བསྐུར་ཏེ། ཁྱེད་ནི་མ་མཐོང་བའི་གྲོགས་ལགས་སོ། །གྲོང་ཁྱེར་སྒྲ་སྒྲོགས་སུ་ཁྱེད་ལ་བགྱི་བ་ཅུང་ཟད་མཆི་ན། ཐམས་ཅད་བདག་གིས་སྒྲུབ་བོ་ཞེས་བྱས་སོ། །ཡང་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་ཀྱང་གོས་ཁྱད་པར་ཅན་མང་པོས་རབ་ཏུ་གང་བའི་སྒྲོམ་སྐྱེས་སུ་བསྐུར་ཏེ། སྔར་སྐད་སྤྲིངས་སོ། །དེའང་སྒྲ་སྒྲོགས་ན་ནི་རིན་པོ་ཆེ་མོད་ལ། གོས་མཆོག་དཀོན། མ་ག་དྷ་ན་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་གོ །དེ་ལྟར་ཚོང་པ་རྣམས་ལ་སྐྱེས་ཕན་ཚུན་དུ་བསྐུར་རེས་བྱས་པ་ལས། དུས་ལན་གཅིག་ ཨུ་ཏྲ་ཡ་ཎས་མ་ག་དྷཱའི་ཚོང་པ་རྣམས་ལ་དྲིས་པ། ཁྱེད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལུས་ཀྱི་ཆུ་ཞེང་ཅི་འདྲ། དེ་དག་གིས་ལྷ་ཉིད་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་སྟེ། འོན་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་གཞན་དག་གཡུལ་འཐབ་དགོས་སོ། །དེ་ནས་ཨུ་ཏྲ་ཡ་ཎས་གོ་ཁྲབ་རིན་པོ་ཆེ་དུས་ཚིགས་སུ་ལུས་ལ་རེག་ན་བདེ་བ་དང༌། བཅད་པར་དཀའ་བ་དང༌། འབུགས་པར་དཀའ་བ་དང༌། དུག་འཇིལ་བ་དང༌། སྣང་བའི་བདག་ཉིད་དེ་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་སྐྱེས་སུ་བསྐུར་ཏེ། འདི་རང་ཉིད་བཅང་བ་ལས་གཞན་སུ་ལའང་མ་སྩོལ་ཅིག་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཚོང་པ་རྣམས་འཁོར་ཏེ་དེ་ཕུལ་བ་ན། གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་རིན་ཐང་རྟོག་པ་པོ་དག་པོས་དེ་བརྟགས་ན། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རིན་ཐང་མི་ཐེབས་པར་བཅད་དོ། །དེ་ནས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་དེ་ལ་དོད་མཚུངས་པའི་སྐྱེས་ལན་བསྐུར་རྒྱུ་མ་རྙེད་ནས་མི་དགའ་བར་གྱུར་པ་ལ། བྲམ་ཟེ་དབྱར་བྱེད་ཀྱིས་ཞུས་པ། ལྷ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སངས་རྒྱས་བྱོན་པས་དེའི་སྐུ་གཟུགས་བྲིས་ལ་སྐུར་ཞིག །རྒྱལ་པོས་སྟོན་པ་ལ་ཞུས་པས་ལེགས་སོ་ཞེས་གནང་སྟེ། ལྷ་བཟོ་བ་དག་བོས་ནས་འབྲིར་བཅུག་པ་ལ། ཅི་ཙམ་བརྟགས་ཀྱང་མཚན་མ་བཟུང་བར་མ་ནུས་ནས། ཡི་ཆད་པ་ལ། སྟོན་པས་སྐུ་ཇི་ལྟ་བུའི་འོད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་བཏང་བ་དེའི་སྟེང་དུ་རི་མོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཚོན་རྩིས་བཀང་སྟེ། རས་བྲིས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ཟིན་པར་མཛད་དོ། །སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་འོག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། བསླབ་པའི་གནས་ལྔ་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ལྡོག་གི་ཚིག་རྣམས་ཡི་གེར་བྲིས་སོ། །སྟེང་དུ་ནི། བརྩམ་པར་བྱ་ཞིང་དབྱུང་བར་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ཐར་པའི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་བྲིས་སོ། །དེར་ཕོ་ཉ་ལ་བྲིས་སྐུ་འདི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཀྱི་ས་ཕྱོགས་ཡངས་པར་ཁ་ཕྱེ་ལ། འདི་དང་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཅིས་འདྲི་ན། འདི་དང
Chinese
知道他不会成为堪能之器，想要为拉杰（Lag-bgyud）传法。拉杰乘车天一亮就出城了，斯桑玛（Sngo-sangs-ma）乘车进城，两辆车的轭木相遇，互相询问。认出彼此后，拉杰对她说：“你回家去吧，我马上就来。”然后去到导师面前。导师为拉杰传法时，他获得了不来果。之后，拉杰回到家中，家人大摆宴席庆祝。他对斯桑坚（Sngo-sangs-can）说：“我已经获得了不来果，不再享用欲乐。你想回你父亲家就回去吧，想留在这里，就以兄妹之情相处吧。”斯桑玛对欲乐的贪恋也比较少，心想：“我能遇到这样一位圣者，真是太好了。”于是以弟子的身份或者兄妹之情来恭敬侍奉拉杰，并留在了那里。当时，导师正在鹿野苑的寺庙里安居。鹿野苑的人们广作供养，那个地方的无数天人和人都皈依了真谛。不久之后，拉杰在鹿野苑去世，转生到了净居天中的无热天。另一个时期，世尊来到鹿野苑，他为了听法而来，身体呈现出金色的光芒，光芒万丈，难以直视。他毫无阻碍地穿过山川大地等，来到导师面前。因为难以安住在欲界的土地上，导师开示说：“生起地的想。”于是他安住于此，聆听了广大的佛法。他非常高兴和满足，随即隐没不见，显现在无热天之中。第四个故事是关于鸣声城（sGra-sgrogs）的：世尊又住在光明园林（'Od-ma'i tshal）中。以前，鸣声城和王舍城两座城市，有兴有衰，交替出现。当时，两座城市都非常繁荣。那时，鸣声城有国王邬陀衍那（Utra-ya-na），
English
Knowing that he would not become a vessel of ability, he wanted to teach the Dharma to Lag-bgyud. Lag-bgyud got into a chariot and went out of the city at dawn, and Sngo-sangs-ma got into a chariot and came into the city. The yokes of the two chariots met, and they asked each other. Recognizing each other, Lag-bgyud said to her, "Go home, I will come soon." Then he went to the Teacher. When the Teacher taught the Dharma to Lag-bgyud, he attained the fruit of non-return. After that, Lag-bgyud returned home, and the family held a grand feast to celebrate. He said to Sngo-sangs-can, "I have attained the fruit of non-return, so I will no longer enjoy sensual pleasures. If you want to go back to your father's house, go ahead. If you want to stay here, stay with the feeling of being siblings." Sngo-sangs-ma also had little attachment to sensual pleasures, and thought, "It is wonderful that I have met such a noble being." So she respectfully served Lag-bgyud as a disciple or with the feeling of being siblings, and stayed there. At that time, the Teacher was staying in the hermitage of the Deer Park. The people of the Deer Park made extensive offerings, and countless gods and humans in that area converted to the truth. Not long after, Lag-bgyud passed away from the Deer Park and was born as a god in the Heaven of No Heat among the Pure Abodes. At another time, the Blessed One came to the Deer Park. He came to listen to the Dharma, his body appearing like gold in color, his light blazing brightly, making it difficult to look at. He came without obstruction through mountains and lands, etc., and stood before the Teacher. Because it was difficult to stay on the earth of the desire realm, the Teacher instructed, "Generate the thought of earth." So he stayed there and listened to the vast Dharma. He was very happy and satisfied, and then disappeared and appeared in the Heaven of No Heat. The fourth story is about the city of Narasingha (sGra-sgrogs): The Blessed One was again staying in the Garden of Light ('Od-ma'i tshal). In the past, the two cities of Narasingha and Rajagriha had prosperity and decline alternating. At that time, both cities were very prosperous. At that time, Narasingha had King Utrayana.
Chinese
在那之后，当中央地区的商人返回时，他们向具身王（国王名）赠送了一个装满珍贵珠宝的盒子，并说：“您是我们未曾谋面的朋友。如果在噪音城（城市名）有任何事情需要您帮忙，我将尽力完成。”具身王也回赠了一个装满各种精美布料的盒子，并提前发出了消息。噪音城有很多珠宝，但缺少精美的布料。摩揭陀国的情况则相反。就这样，商人们互相赠送礼物。有一次， 邬陀罗延那向摩揭陀国的商人询问：“你们的国王身材如何？”他们回答说：“和天神一样。但是，其他的国王需要战斗。”然后，邬陀罗延那赠送了一件珍贵的盔甲，这件盔甲在任何时候接触身体都很舒适，难以切割，难以穿透，可以解毒，并且具有光泽，具备这五个特点。他嘱咐说：“除了你自己佩戴之外，不要给任何人。”之后，商人们返回并献上了盔甲。具身王让估价师们评估它，但所有人都认为它无法估价。具身王找不到能与之价值相当的回礼，感到不高兴。婆罗门夏季行动者请求说：“在天神居住的地方，佛陀已经降临，请画一幅他的画像并送去。”国王向导师请求，导师答应了。国王召集了工匠们来画画像，但无论他们如何努力，都无法捕捉到佛陀的相貌特征，感到沮丧。导师释放了与他身体一样的光芒影像，然后画家们用颜料填充了它，最终完成了一幅布面画像。在画像的下方，写下了皈依文、五戒以及缘起顺逆的语句。上方则写着“应努力，应奋起”等两句别解脱经的偈颂。然后，他告诉信使：“在噪音城的开阔地带展开这幅画，询问这是什么，那是什
English
After that, when the merchants from the central region returned, they presented King Rupakaya (name of a king) with a box filled with precious jewels, saying, "You are our unseen friend. If there is anything you need help with in the city of Noise (name of a city), I will do my best to accomplish it." King Rupakaya also returned a box filled with various exquisite fabrics, and sent a message in advance. The city of Noise has a lot of jewels, but lacks fine fabrics. The situation in Magadha is the opposite. In this way, the merchants exchanged gifts with each other. Once, Uttarayana asked the merchants of Magadha, "What is the stature of your king?" They replied, "He is like a god. However, other kings need to fight." Then, Uttarayana presented a precious armor that was comfortable to touch the body at any time, difficult to cut, difficult to penetrate, could detoxify, and had luster, possessing these five qualities. He instructed, "Do not give this to anyone other than yourself." Afterwards, the merchants returned and offered the armor. King Rupakaya had the appraisers evaluate it, but all of them determined that it could not be valued. King Rupakaya could not find a return gift of equal value and became unhappy. The Brahmin Summer Actor requested, "In the land where the gods reside, the Buddha has appeared, please draw a picture of him and send it." The king asked the teacher, who agreed. The king summoned the artisans to draw the picture, but no matter how hard they tried, they could not capture the Buddha's features and became frustrated. The teacher released an image of light that was like his body, and then the painters filled it with colors, eventually completing a cloth painting. Below the painting, the refuge formula, the five precepts, and the words of dependent origination in forward and reverse order were written. Above, the two verses of the Pratimoksha Sutra, such as "One should strive, one should exert oneself," were written. Then, he told the messenger, "Unfold this painting in the open space of the city of Noise, and ask what this is and what that is.