English
Go to Udyana, and I will venerate the monastic community of monks for as long as I live. The Buddha instructed: Is there a monastery there? He replied: No. The Buddha instructed: Wherever there is a monastery, monks will come, go, and dwell. He replied: I will build a monastery by any means. The Blessed One remained silent, indicating his approval. Thirty-ninth, the construction of Jetavana: Thereafter, when Anathapindika had completed all the necessary tasks in Rajagriha, he came to pay homage at the feet of the Teacher and requested, "Please grant me a monk as an assistant." Then, the venerable Shariputra, knowing that he could be tamed, gave his consent. The venerable Shariputra also, having finished his alms round the next morning and settled his dwelling, set out walking towards Shravasti. The householder also, on his way back, inspected all the parks, gardens, and forests around Shravasti, He saw that the grove of Prince Jeta was suitable for the site of a monastery, possessing immeasurable qualities. Prince Jeta was a brother of King Prasenajit. Then Anathapindika went to the young Prince Jeta and said, "Please grant me the grove; I will build a monastery for the Buddha there." Jeta refused. After being asked three times, Jeta said on the third time, "Even if you cover the grove with golden sand, I will not give it to you." Anathapindika said, "Young man, the value of the grove has already been determined; fill it with gold." Then the two of them argued over whether the value had been determined or not. Then they went to the judges. The Four Great Kings, guardians of the world, transformed themselves into four judges, and they said, "Young man, fill it with gold of the determined value; this grove belongs to the householder." Jeta had no recourse. Then Anathapindika transported gold with many carts and so on, and spread it over the entire ground of the grove. Most of it was covered, but he saw that some areas were not covered.
Tibetan
ནས། དེ་དང་འཚམ་པའི་གཏེར་ཞིག་གང་དུ་ཡོད་བསམས་ཤིང་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་བལྟས་པ་ན། རྒྱལ་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱིམ་བདག་འགྱོད་པ་སྐྱེས་ན་གསེར་སླར་ལོངས་ཤིག །ཀུན་དགའ་ར་བ་ནི་ང་ཉིད་ཀྱིའོ། ཁྱིམ་བདག་གིས་དོན་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་བྱེད་ཀྱིས་བསམས་པ། ཀྱེ་མ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ནི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡིས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་ཆེད་དུ་ནོར་འདི་སྙེད་ཅིག་གཏོང་ན། བདག་གིས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྱའོ་སྙམ་ནས། འོ་ན་གསེར་མ་བཀྲམ་པའི་ས་ཕྱོགས་འདི་བདག་ལ་ བྱིན་ཅིག །བདག་གིས་ཀྱང་སྒོ་ཁང་བརྩིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་བགྲོས་ནས་ཁྱིམ་བདག་དང་གཞོན་ནུ་ཡང་བློ་མཐུན་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་རྩིག་པར་བྱས་པ་ན། མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་འདུས་ཏེ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ནས། ཀྱེ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་གྲོང་ཁྱེར་བགོ་བཤའ་བྱས་ཟིན་ཏེ། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མའི་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཡིན་ལ། ངེད་ཅག་གི་ནི་མཉན་ཡོད་ཡིན་ན། གཽ་ཏ་མའི་ཕྱིར་ཁྱོད་གཙུག་ལག་ཁང་མ་རྩིགས་ཤིག །ཅེས་ཟེར་བ་ལ་ཁྱིམ་བདག་གིས་དེ་རྣམས་ལ། ཁྱེད་ཅག་གྲོང་ཁྱེར་བགོ་བཤའ་བྱས་སྲིད་ཀྱང༌། ངའི་ནོར་ཁྱེད་ཅག་གིས་མ་བགོས་པས་རང་གང་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྩིག་གོ །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་གླེང་བ་ལ། ཁྱིམ་བདག་གི་གཤགས་ཀྱིས་ཕམ་པར་བྱས་ཀྱང་ད་དུང་མུ་ཅོར་སྣ་ཚོགས་སྨྲ་ཞིང་གཙུག་ལག་ཁང་ཅི་དགར་རྩིག་ཏུ་མི་གཞུག་གི །གཽ་ཏ་མའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཆོག་དེ་དང་ནུས་པ་འགྲན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་རྒྱལ་བར་གྱུར་ན་རྩིགས་ཤིག་ཅེས་ཟེར་བས། ཁྱིམ་བདག་གིས་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་ཞུས་པས། མུ་སྟེགས་དེ་དག་གི་རྒྱུད་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བའང་ཡོད་ལ། དེ་དག་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་རག་ལས་པར་ཡང་མཁྱེན་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཞག་བདུན་ནས་སོ། །དེས་མུ་སྟེགས་རྣམས་ལ་བརྗོད་པས། དེ་རྣམས་གྲོས་བྱས་ཏེ་ད་ལྟ་ནུས་པ་མི་སྟོན་པར་ཕྱི་དུས་འདེབས་པ་ནི་ཡང་ན་ནི་འདི་འབྲོས། ཡང་ན་ནི་ཕྱོགས་འཚོལ་ཏེ། བྲོས་ན་ནི་དེར་ཟད་པས་རེ་ཤིག་བདག་ཅག་ཀྱང་ཕྱོགས་འཚོལ་ལོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་བཀྲམ་སྟེ། ཉིན་ཞག་གི་རིམ་པ་བགྲང་ཞིང་ཙབ་ཙབ་པོར་ཕྱོགས་འཚོལ་བ་ལས། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་མིག་དམར་ཞེས་བྱ་བ་མིག་འཕྲུལ་ལ་ཤིན་ཏུ་བྱང་བ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་རྙེད་ནས་གྲོགས་བཅོལ་ལོ། །དེ་དག་ཏུ་ཉིན་རེ་བཞིན་གདུལ་བྱར་གྱུར་པའི་ སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཡང་འདུས། ཞག་བདུན་ལོན་པ་ན་ས་ཕྱོགས་ཤིན་ཏུ་ཡངས་པར་སྟན་བཤམ
Chinese
之后，心想哪里有与此相称的宝藏呢，并向各方观看。胜者（国王名）说道：‘施主，如果后悔了，金子可以拿回去。祗陀林（kunga rawa）是属于我的。’施主将此事详细说明后，胜者心想：‘唉，佛陀的出现真是太殊胜了，为了祗陀林，他竟然舍弃这么多财富。我也应该做一点。’心想：‘那么，请把没有铺金子的这块地方给我吧！我也要建造门房。’这样商议后，施主和年轻人都同意了。之后，开始建造精舍，外道们聚集起来，来到给孤独施主面前，说道：‘唉，我们已经分配好城市了，乔达摩沙门的都城是王舍城，我们的是舍卫城。为了乔达摩，你不要建造精舍！’施主对他们说：‘你们即使分配了城市，但我的财产你们没有分配，所以我将建造我最喜欢的法蕴。’之后，他们去到国王面前，也像之前一样争论。虽然被施主的辩论击败了，但他们仍然喋喋不休地说着各种话，不让随意建造精舍。他们说：‘与乔达摩的声闻弟子中的佼佼者比试能力吧！如果他获胜了，就让你建造。’施主向舍利子禀告后，舍利子知道那些外道心中也有善根，也知道调伏他们取决于自己，就对施主说：‘就这样做吧！但要七天之后。’他将此事告诉了外道们。他们商议后，认为现在不展示能力，而是推迟时间，要么这个人逃跑，要么寻找帮手。如果逃跑了，那就结束了，所以暂时我们也寻找帮手吧。’于是他们全部散开，计算着日子，急急忙忙地寻找帮手。结果找到了一个名叫遍行赤眼的人，他非常擅长幻术，于是请求他帮忙。在那段时间里，每天都有许多应该被调伏的人聚集起来。七天期满时，在一个非常宽广的地方铺设了座位。
English
After that, thinking about where there might be a treasure worthy of this, he looked in all directions. The Victorious One (king's name) said, 'Householder, if you regret it, you can take the gold back. Jeta Grove (kunga rawa) belongs to me.' After the householder explained the matter in detail, the Victorious One thought, 'Alas, the appearance of the Buddha is truly supreme. For the sake of Jeta Grove, he is giving up so much wealth. I should also do a little.' Thinking, 'Then, please give me this piece of land where gold has not been spread! I will also build a gatehouse.' After discussing this, the householder and the young man both agreed. After that, they started building the monastery. The heretics gathered together and came to Anathapindika, saying, 'Alas, we have already divided the cities. The city of the ascetic Gautama is Rajagriha, and ours is Shravasti. For the sake of Gautama, do not build a monastery!' The householder said to them, 'Even if you have divided the cities, you have not divided my wealth, so I will build the Dharma heap that I like most.' After that, they went to the king and argued as before. Although they were defeated by the householder's arguments, they still chattered on and on, not allowing the monastery to be built as they pleased. They said, 'Compete in ability with the foremost of Gautama's Shravaka disciples! If he wins, then we will let you build.' After the householder reported this to Shariputra, Shariputra knew that those heretics also had roots of virtue in their minds, and also knew that subduing them depended on himself, so he said to the householder, 'Do it that way! But it will be seven days from now.' He told the heretics about this. After they discussed it, they thought that instead of showing their ability now, they should postpone the time, either this person will run away, or they will look for helpers. If he runs away, then it will be over, so for the time being, we will also look for helpers.' So they all dispersed, counting the days, and hurriedly looking for helpers. As a result, they found a person named Kuntugya Migmar, who was very skilled in illusion, and asked him for help. During that time, many people who should be subdued gathered every day. When the seven days were up, seats were laid out in a very wide area.
Tibetan
ས། འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཞུགས་ཤིང་ཞལ་འཛུམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་གཟིགས་སོ། །དེ་ནས་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་དང་ལྟད་མོ་བའི་སྐྱེ་བོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འདུས་པ་ན། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་མིག་དམར་གྱིས་ཤིང་ས་ཧ་ཀཱ་ར་མེ་ཏོག་རྒྱས་པ་སྤྲུལ་པས། འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་རླུང་དམར་དང་ཆར་དྲག་པོ་བཏང་ནས་ཤིང་རྣམས་རྩ་བ་ནས་བཅག་ཅིང་བཏོན་ལ་གཏོར་རོ། །ཡང་པདྨའི་རྫིང་བུ་སྤྲུལ་པ་ལ། གླང་པོ་ཆེ་མང་པོ་སྤྲུལ་ནས་དཀྲུགས་ཤིང་བརྫིས་ལ་ལྷག་མ་མེད་པར་བྱས་སོ། །སྦྲུལ་མགོ་བདུན་པ་བཏང་བ་ལ། མཁའ་ལྡིང་མང་པོ་སྤྲུལ་ནས་དྲངས་ཤིང་ཟོས་སོ། །མཐར་དེས་རོ་ལངས་རྦད་པ་ན། འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་རོ་ལངས་ལ་ཕུར་བུས་བཏབ་བོ། འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ་རོ་ལངས་བཏང་བ་ལ་ཕ་རོལ་པོས་ཕུར་བུས་བཏབ་ན། གཏོང་བ་པོ་ཉིད་གསོད་པ་ཡིན་པས་རོ་ལངས་སླར་ལྡོག་སྟེ་མིག་དམར་ལ་སོགས་པ་མུ་སྟེགས་རྣམས་བདས་པས། དེ་དག་འཇིགས་སྐྲག་ནས་མགོན་སྐྱབས་གཞན་མེད་དེ། འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བས་འཕགས་པས་ཕུར་བུ་ཕྱུང་བ་ན་རོ་ལངས་ཞི་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་མིག་དམར་དད་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ལ་ཆོས་བསྟན་པས་དགྲ་བཅོམ་པའི་བར་དུ་གྱུར་ཏོ། །འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་འཁོར་ཚོགས་འདུས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཆོས་བསྟན་པས་ལྷ་དང་མིའི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་ཡས་པས་བདེན་པ་མཐོང་ཞིང༌། སྐལ་བ་དང་འཚམ་པར་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་གཞོལ་པར་གྱུར་ཏོ། །ད་དུང་བདེན་པ་མ་མཐོང་བའི་མུ་སྟེགས་ཅན་མང་པོ་དག་གླགས་ལྟ་ཞིང་སྐབས་འཚོལ་བར་འདོད་ནས། ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ཏེ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ བཞིན་བདག་ཅག་གླ་མི་བྱ་སྟེ་གཙུག་ལག་ཁང་རྩིག་ཏུ་ཆུག་ཅིག །ཟེར་བ་ན་ཁྱིམ་བདག་གིས་ཀྱང་ཤེས་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་ནས་དེ་དག་དེ་ལྟར་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ན། ལན་ཅིག་དེ་དག་ལས་བྱེད་པའི་ཉེ་ལོགས་ཤིང་དྲུང་ཞིག་ན་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འཆག་ཅིང་བཞུགས་སོ། །དེར་སྐྱེ་བོ་གཞན་མེད་པའི་སྐབས་ཤིག་མུ་སྟེགས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འགགས་ཏེ་ཤིང་ལ་དཔྱངས་ནས་བཀྲོང་བར་བསམས་ཏེ་ཐག་པ་ཐོགས་ཤིང་དྲུང་དུ་འོངས་ཏཻ་མཐའ་བསྐོར་བ་ན། འཕགས་པས་ལས་བྱེད་པའི་རྒྱབ་མི་གྱད་སྟོབས་པཽ་ཆེའི་ལུས་ཅན་ལྕགས་དབྱུག་ཐོགས་པ་མང་པོ་སྤྲུལ་ཏེ། མུ་སྟེགས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་དུ་བདས་ཤིང་བརྡུང་བ་སོགས་སྡིགས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་བསྟན་པས་འཕགས་པ་ལ་སྐྱབས་
Chinese
萨。圣者舍利子坐在狮子座上，先是面带微笑，然后看着那些应该调伏的人们。之后，当无数的异教徒和观众聚集在一起时，常行者红眼变幻出盛开着娑诃迦罗花的树木。圣者舍利子放出红风和暴雨，将树木连根拔起，摧毁殆尽。又变幻出莲花池，变幻出许多大象，搅动、践踏，使其荡然无存。放出七头蛇，变幻出许多迦楼罗，吞噬殆尽。最后，他诅咒僵尸时，圣者舍利子用橛击打僵尸。这是法性，如果放出僵尸，对方用橛击打，那么放出者自己就会被杀死，因此僵尸返回，驱赶红眼等异教徒。他们惊恐万分，没有其他救护，于是向圣者舍利子寻求庇护，圣者拔出橛，僵尸便平息了。之后，常行者红眼因信仰而出家，受具足戒，听闻佛法，最终成为阿罗汉。圣者舍利子为所有聚集的眷属，按照他们的心意宣说佛法，无量天人和人类众生见到了真谛，并根据各自的根器，倾向于三种菩提。还有许多没有见到真谛的异教徒，想要寻找机会和空隙。他们来到施主给孤独的面前，哀嚎着说：‘让我们做工，让我们建造精舍吧！’施主明知故犯地答应了，让他们那样做。一次，当他们在工作时，圣者舍利子在附近的一棵树下行走和停留。当时没有其他人在场，那些异教徒心想：‘我们扼杀圣者舍利子，把他吊在树上杀死。’于是拿着绳子来到树旁，四处环绕。圣者变幻出许多正在工作的、背部魁梧、力大无比、手持铁棒的壮汉，互相驱赶、殴打那些异教徒，并示现恐吓的神变，因此（他们）向圣者寻求庇护。
English
Sa. The venerable Shariputra sat on the lion throne, first with a smile, and then looked at those who should be subdued. Then, when countless heretics and spectators gathered, the constant wanderer Red Eyes conjured trees blooming with saha kara flowers. The venerable Shariputra released red winds and heavy rain, uprooting the trees and destroying them completely. He also conjured a lotus pond, conjured many elephants, stirred and trampled it, leaving nothing behind. He released a seven-headed snake, conjured many Garudas, and devoured them completely. Finally, when he cursed a corpse, the venerable Shariputra struck the corpse with a peg. This is the nature of Dharma, if a corpse is released and the opponent strikes it with a peg, then the one who released it will be killed, so the corpse returned and drove away the heretics such as Red Eyes. They were terrified and had no other refuge, so they sought refuge in the venerable Shariputra, and when the venerable pulled out the peg, the corpse subsided. After that, the constant wanderer Red Eyes, out of faith, renounced, received full ordination, heard the Dharma, and finally became an Arhat. The venerable Shariputra taught the Dharma to all the assembled retinue according to their minds, and countless gods and humans saw the truth and, according to their abilities, inclined towards the three types of Bodhi. There were also many heretics who had not seen the truth, wanting to look for opportunities and gaps. They came to the benefactor Anathapindika and wailed, 'Let us work, let us build a monastery!' The benefactor knowingly agreed and let them do so. Once, while they were working, the venerable Shariputra was walking and staying near a tree. At that time, there was no one else present, and those heretics thought, 'We will strangle the venerable Shariputra, hang him on a tree and kill him.' So they took a rope and came to the tree, circling around. The venerable conjured many strong men who were working, with sturdy backs, great strength, and holding iron rods, driving and beating those heretics against each other, and showing threatening miracles, therefore (they) sought refuge in the venerable.