Chinese
因为自性是不存在的。因为所有生者和能生者，都无法以自性来确定。正如圣者导师所说：‘非从自生，非从他生，非从二生，亦非无因生。无论何处有事物，实无任何生。’等等，可以广泛引用。因此，由于是缘起，所以无法确定生。因此，一切事物的本体并非存在，因为在任何情况下都无法确定。但也不能说是没有，因为因果不虚的显现不会停止。正如圣者所说：‘见有因而生，故不承认为无。见有因而灭，故亦不承认为有。’这样就否定了既是又非。而第四种情况是不存在的。这三种情况已经超越，因此是无所戏论且不可言说的。如果事物是由因和缘聚合而成的，那么法性又是怎样的呢？虽然在所说的事物之外没有其他的法性，但法性本身并非因和缘的聚合，因为在胜义谛中没有因和缘。
English
Because self-nature does not exist. Because all that is produced and the producer cannot be determined by self-nature. As the noble teacher said: 'Not from oneself, not from another, not from both, nor without cause. Wherever there is a thing, there is never any birth.' And so on, it is appropriate to apply extensively. Thus, because of dependent arising, birth is not ascertained. Therefore, the essence of all things is not existent, because it is not ascertained in any way. But it should not be said to be non-existent either, because the appearance of infallible cause and effect does not cease. As the noble one said: 'Seeing birth with cause, one does not accept it as non-existent. Seeing cessation with cause, one does not accept it as existent either.' That itself refutes being both. And the fourth alternative is not possible. Of these three, having passed beyond, it is without elaboration and beyond expression. If things are compounded by causes and conditions, then what is the nature of reality? Although there is no other nature of reality apart from the things that are spoken of, the nature of reality itself is not compounded by causes and conditions, because in ultimate truth there are no causes and conditions.
Tibetan
པོ་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་གཅིག་པུ་སྟེ། དེ་ལེན་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང་སྟོང་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དང༌། དེ་རྟོགས་ཤིང་ལེན་པ་པོ་ཡང་སྤྲོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་རང་གི་རིག་པ་སྟེ། ངག་དོན་ནི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དབྱེར་མེད་པར་རྟོགས་པ་ ནི་དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གསར་བྱུང་མ་ཡིན་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དཀྱིལ་ནི་སྙིང་པོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བདེ་ཆེན་པོ། །ལེན་པར་བྱེད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད། །འདུས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་བརྗོད། །ཅེས་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། རང་རིག་བདག་ཉིད་དག་པ་ཉིད། །དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་མིན། །ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དག་པའི་ཕྱིར། །རང་གི་རིག་པ་བདེ་བ་མཆོག །ཅེས་བདེ་བ་མཆོག་དེ་རང་རིག་ཏུ་ཡང་གསུངས་སོ། །ལྔ་པ་ལྷུན་གྲུབ་ནི། རང་བཞིན་དྲི་མ་དང་གཏན་ནས་བྲལ་བ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཅིང༌། ནང་སྟེ་རང་བཞིན་གྱི་བདེ་སྟོང་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཡང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་པ་ཡིན་པས་ན། སེམས་གང་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྣམ་པར་རྟོག་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་དང་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་འབད་རྩོལ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ལ་བཤད་པ་མང་ཤིང༌། ཐེག་ཆེན་རྒྱུད་བླ་མའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལ་འཆད་ཅིང་འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་སྦྱོར་བར་མཛད་དོ། །འདིར་ནི་ཡེ་ནས་གནས་ཤིང་ཐོག་མ་ནས་ཡོད་པའི་དོན་ལ་སྦྱོར་ཏེ་འབྲས་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོའི་ཆ་གཞིའི་དུས་ནས་ཀྱང་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྟོན་པའོ། །དྲུག་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ནི། གཉིས་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་མ་དག་པའི་སྣང་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་ པར་རྟོག་པའི་གཡོ་བ་མེད་ལ། ཀུན་རྫོབ་གཟིགས་པའི་ཆ་ནས་ཀྱང་ཙནྡན་གྱི་བྱུགས་པ་དང༌། ལྟེའུས་གཞོགས་པ་ལ་བྱམས་སྡང་མེད་པར་བཏང་སྙོམས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་དང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་ཉེ་རིང་ལ་སོགས་པ་
Chinese
其自性不变者，唯是空性。为取彼故，坛城即是如实了知彼性，而空性亦是所有形相，且证悟及取彼者，亦是远离一切戏论之相的大乐智慧自之觉性。语之义为，了知心大乐之自性，离戏，能知与所知无别，是为胜义之坛城任运成就。从体性之门而言，非新产生而是任运成就，亦是所有形相之坛城。如是亦云，坛即是说心要，菩提心乃是大乐，以能取故即是坛城，积聚即说坛城。如是安乐空性双运之坛城，自明自性清净性，清净非由他解脱，以境之事物清净故，自之觉性乃是大乐。如是大乐亦说是自明。第五任运成就者，自性与垢染永离即是任运成就，内即是了知自性之乐空，一切功德体性亦任运成就而安住故，于何心法身即是任运成就。彼任运成就者，如云无分别任运成就，如是不分别而一切功德与事业无勤而生，对此多有解说，于大乘经续宝性论及入功德与智慧不可思议之经等中，亦唯是彼而解说，且于果位之时而作连结。此处乃是连结于本来自在且从初始即有之义，是为显示果位之智慧体性部分从基础之时亦已成就。第六平等性者，一切执二法皆已断除，且一切法之自性一味性现前，且无不净之显现及无分别之动摇。从世俗见之分而言，亦如以旃檀涂身及以刀割身无有爱憎而舍弃，是为断除烦恼之果，及一与多及亲疏等。
English
Its unchanging nature is solely emptiness. For the sake of taking that, the mandala is the correct knowledge of that very nature, and that emptiness is also all forms, and the one who realizes and takes it is also the self-awareness of great bliss wisdom, which is free from all characteristics of elaboration. The meaning of the words is that realizing the nature of the mind's great bliss, free from elaboration, with no distinction between the knower and the known, is the spontaneously accomplished mandala of ultimate truth. From the perspective of essence, it is not newly produced but spontaneously accomplished, and it is also the mandala of all forms. Thus, it is also said that 'mandala' means essence; the mind of enlightenment is great bliss; because it takes, it is the mandala itself; accumulation is said to be the mandala itself. Thus, the mandala of the union of bliss and emptiness, the purity of self-awareness, is not liberated by others, because the objects of the realm are pure, and one's own awareness is supreme bliss. Thus, that supreme bliss is also said to be self-awareness. Fifth, spontaneous accomplishment is that which is completely free from the stains of nature and is spontaneously accomplished. Because all the qualities of understanding the bliss and emptiness of inner nature abide as spontaneously accomplished in essence, the Dharmakaya is spontaneously accomplished in whatever mind it is in. That which is called spontaneous accomplishment, as it is said, 'Spontaneous accomplishment without conceptualization,' is often explained as all qualities and activities arising without effort while not conceptualizing. In the treatises of the Mahayana Uttaratantra Shastra and in the sutras that enter into inconceivable qualities and wisdom, it is explained only in that way and connected to the time of fruition. Here, it is connected to the meaning of being present from the beginning and existing from the beginning, showing that the essence of the wisdom of fruition is also accomplished from the time of the basis. Sixth, equality is the complete abandonment of all grasping at duality, and the manifestation of the single nature of all phenomena, without impure appearances and without the movement of conceptualization. From the perspective of seeing conventional truth, it is also like having no love or hatred and abandoning oneself to being smeared with sandalwood or cut with a knife, which is the result of abandoning afflictions, and one and many, near and far, and so on.
Tibetan
མཉམ་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡངས་དོག་མེད་པ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །བདུན་པ་ཟུང་འཇུག་ནི། ཐབས་སྐུའི་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཟུང་འཇུག་སྟེ། ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་དེ་ལའང་གཉིས་སུ་མི་སྣང་ངོ༌། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་ཆོས་དྲུག་པོ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །བརྒྱད་པ་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་གི་ཞེན་ཞུགས་ཙམ་གྱི་མི་རྟོགས་པ་བསྟན་པ་ནི་ཀུན་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་དྲངས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཇི་ལྟ་བུ་བུད་མེད་གཞོན་ནུ་མར་གྱུར་པ་བྱིས་པའི་གཏམ་སྟེ་འདོད་པའི་གཏམ་ལ་དགའ་བས་རྗེས་སུ་ཡིད་རང་བ་འདོད་པའི་ཡུལ་དང་ཕེབས་པར་སྨྲ་ཞིང༌། ཕྲད་པའི་གཏམ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱེད་མོད་ཀྱི་དགའ་བ་མི་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་ངན་པ་ཡང་འབྲས་བུ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་ལམ་ངན་པ་ནི་སྒྲ་རྟོག་ལ་མཆེལ་པ་དང༌། འཕགས་པའི་མན་ངག་མེད་པར་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་བསྟན་པའོ། །ངན་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་སྟོན་ཅིང་སྔགས་པ་ཡང་བརྗོད་ལ། ཡོངས་སུ་ཞེན་ན་འཆིང་བར་བྱེད་པས་ན། ལམ་ཐམས་ཅད་ལ་རློམ་ སེམས་མེད་པའི་ཞེན་མེད་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་ལྷག་མ་ལྔ་བཤད་པ་ལ། ཁྱབ་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། རྟག་པ་དང༌། སྐུ་དང༌། ཟུང་འཇུག་སྟེ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལ། སྤངས་པའི་ཆ་དང་རྟོགས་པའི་ཆ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁྱབ་པའི་སྐད་དོད། །བི་བྷུ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ་དང༌། བྲལ་བ་ལས་འབྱོར་བ་ཞེས་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བྲལ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤངས་པ་ལས་འབྱོར་པ་ཡིན་ཏེ། དགྲ་དང་བྲལ་བ་ལས་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་འབྱོར་པ་ཐོབ་པ་བཞིན། ཡང་དག་པ་ལས་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ་ནི། གདོད་ནས་དྲི་མ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལས་ཐོག་མ་མེད་ནས་དྲི་མས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་སྤངས་པའི་འགོག་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། འགོག་པའི་བདེན་པ་འདུས་མ་བྱས་པ་ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ལ་ཉེ་རིང་མེད་པ་དང༌། གང་ཟག་སྟེ་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དང༌། དུས་གསུམ་དུ་ཉེ་རིང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པའོ། །གཉིས་པ་རྟག་པ་ནི། ཐུགས་ཡེ་ཤེས་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང༌། རང་སྣང་གི་
Chinese
成为平等。对一切法没有宽窄，是断除所知障的果，是平等性的意义。第七是双运：方便身的法，世俗谛，和智慧的法，胜义谛，二者成为平等性，是双运。如同境的实相没有二的法一样，智慧也不显现为二。也就是之前所说的六法，是无二且不显现的。第八，对于具有道和果，方便智慧七支的体性，仅以分别念的执着而不能证悟，所宣说的是引自《总行经》的一个偈颂，如同一位年轻的女子，喜欢孩童的谈话，即贪恋情欲的言语，随之信服，说要去情欲的处所，也说相遇的话语，却不享受快乐，同样，瑜伽的恶道也是没有结果的。其中，恶道是指沉溺于声音的分别，以及没有圣者的口诀，由凡夫所宣说的。宣说那恶道，也念诵咒语，如果完全执着，则会成为束缚。因此，对于一切道，没有傲慢心的无执着非常重要。第二，宣说剩余的五支，即遍布、安乐、常恒、身、双运这五者。首先，在遍布中，有断除的部分和证悟的部分两种。首先是遍布的梵语词，从“毗补(藏文，梵文天城体：विभु，梵文罗马拟音：vibhu，汉语字面意思：遍布)”这个词而来，意思是完全获得和从分离中产生，也就是完全分离一切障碍，是从断除不相符的方面而产生的，如同脱离敌人而获得王位的财富一样。从真实中完全获得，如果最初就存在污垢，则无法断除，因为从无始以来就完全清净，所以获得断除污垢的灭，也就是灭谛，无为法性，对此没有分别，因此是遍布一切事物的意思。第二，对于处所没有远近，对于一切众生即士夫遍布，以及对于三时没有远近，所以是遍布。第二是常恒，即心智慧没有变化，以及自显现的
English
Becoming equal. The absence of breadth and narrowness in all dharmas is the fruit of abandoning the obscurations of knowledge, which is the meaning of equality. Seventh is union: the dharmas of the form body of skillful means, conventional truth, and the dharmas of wisdom, ultimate truth, becoming equal is union. Just as the reality of objects lacks the nature of duality, so too does wisdom not appear as dual. That is, the six dharmas previously mentioned are non-dual and do not appear. Eighth, that which possesses the characteristics of the seven branches of path and fruit, skillful means and wisdom, is not understood by mere attachment to conceptual thought. What is taught is a verse quoted from the Tantra of Total Conduct: Just as a young woman who delights in the talk of children, that is, is fond of talk of desire, agrees with it, says she will go to the place of desire, and speaks of meeting, but does not experience joy, so too is the bad path of yoga fruitless. Here, the bad path refers to being infatuated with sound concepts and being taught by ordinary beings without the instructions of the noble ones. It teaches that bad path and also utters mantras, but if one is completely attached, it becomes a bondage. Therefore, in all paths, detachment without arrogance is very important. Second, explaining the remaining five branches: pervasiveness, bliss, permanence, body, and union. First, in pervasiveness, there are two aspects: that of abandonment and that of realization. The first is the Sanskrit term for pervasiveness. Derived from the word "Vibhu (藏文：བི་བྷུ་，梵文天城体：विभु，梵文罗马拟音：vibhu，汉语字面意思：遍布)", it means to obtain completely and to arise from separation. That is, completely separating from all obscurations arises from abandoning incompatible aspects, just as obtaining the wealth of kingship from being separated from enemies. To obtain completely from what is true, if there were initially a stain, it would be impossible to abandon it. Because it has been completely pure from stains since beginningless time, one obtains the cessation of abandoning stains, which is the truth of cessation, unconditioned dharma-nature, which has no distinctions, therefore it means pervading all things. Second, there is no near or far for places, it pervades all beings, that is, all persons, and because there is no near or far in the three times, it is pervasive. Second is permanence, that is, the wisdom of the mind is unchanging, and the self-appearing