Chinese
“已生者安住”之谓也。所谓“ཨེ་ཝཾ་（藏文，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evam，汉语字面意思：如是）”以及“我所听闻”和“一时”等词语两两组合，也显示了所依为智慧和能依为方便的体性。将这些方便与智慧相互结合而修持，从四喜和十六分的差别等次第相续，次第依靠比喻而证悟意义的智慧。胜义是应被认识的所知，而世俗的大乐，是它的认识者，即是表诠方便的极好区分。融乐的体验，与自生大乐的体性无别。所知是意义，而认识是比喻，因为比喻能使意义被理解。在《འབྲོག་འགྱུར་（音译：卓觉）》中说：“从所知的极好区分中，生起自生智慧的体性。”如果如是说，也非常好，虽然融乐并非究竟胜义，但因为所知法性作为对境，是进入自生胜义智慧的无上方便。将比喻俱生者确定为离戏论，即：非我，亦非他；非二，亦非无因；非事物生起的体性，亦非事物不存在的自性；非常亦非无常；此非断灭亦非他物；以缘起之体性，稳固与变动，低与高，平地与水，种种遍布而安住。ཨེ་（藏文，梵文天城体：ए，梵文罗马拟音：e，汉语字面意思：诶）字和ཝཾ་（藏文，梵文天城体：वं，梵文罗马拟音：vam，汉语字面意思：瓦姆）字，以及“我”和“听闻”，如是如来一切和身语如是，心之金刚佛母的莲花处等，世尊安住之谓，是舍弃了声音和声尘。因为如此生起的自性，一切必定从言语中解脱。在此，仅以此因缘的这些法，虽然显现为灭、住、变异等等种种，但那些状态并不存在，因为它们未曾生起。此是合理的，未生起即是未曾存在，对于最初即未曾生起者，后来住、灭、变等生起的根基是空虚的。如是安住于合理。
English
It is said, "The born one abides." The words "ཨེ་ཝཾ་（Tibetan, Devanagari: एवं, Romanized Sanskrit: evam, Literal Chinese meaning: Thus）," "I have heard," and "At one time," when combined in pairs, also show the essence of wisdom as the support and method as the supported. Meditating by combining these methods and wisdoms with each other, gradually through the distinctions of the four joys and sixteen divisions, one will gradually realize the wisdom of meaning by relying on examples. Ultimate truth is the knowable object to be known, while the great bliss of conventional truth is its knower, which is the excellent distinction of symbolic method. The experience of melting bliss is inseparable from the nature of self-arisen great bliss. The knowable is the meaning, and the knowing is the example, because the example makes the meaning understood. In the 《འབྲོག་འགྱུར་（transliteration: Drog Gyur）》, it says, "From the excellent distinction of the knowable, arises the nature of self-arisen wisdom." If it is said so, it is also very good, although melting bliss is not ultimately the ultimate truth, but because the knowable dharma nature is taken as the object, it is the supreme method for entering the self-arisen ultimate wisdom. Establishing the example of co-emergence as free from elaboration is: not self, nor other; not two, nor without cause; not the nature of things arising, nor the nature of things not existing; neither permanent nor impermanent; this is neither annihilation nor other; by the nature of dependent origination, stability and movement, low and high, plains and water, are variously pervasive and abide. The letter ཨེ་（Tibetan, Devanagari: ए, Romanized Sanskrit: e, Literal Chinese meaning: E） and the letter ཝཾ་（Tibetan, Devanagari: वं, Romanized Sanskrit: vam, Literal Chinese meaning: Vam）, and "I" and "heard," thus all the Tathagatas and body and speech are thus, the lotus place of the Vajra Dakini of the mind, etc., the so-called Blessed One abides, is abandoning sound and sound dust. Because of the nature of arising in this way, all must be liberated from speech. Here, all these dharmas of just this condition, although appearing as cessation, abiding, transformation, and so on, in various ways, those states do not exist, because they are unborn. This is reasonable, unborn means not having existed, and for what has not arisen from the beginning, the basis for the arising of abiding, cessation, transformation, etc., later is empty. Thus, let it abide in reason.
Tibetan
་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མེད་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་འདི་དག་ནི་རང་དང་གཞན་གཉིས་སུ་ཟད་དེ། རང་གཞན་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་གསུམ་པ་མེད་དོ། །དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ཉིད་ནི་མྱུ་གུ་རང་ཡིན་ལ། མྱུ་གུ་མ་ཡིན་པ་སྲིད་ཚད་ནི་མྱུ་གུ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་མི་སྲིད་ཀྱང༌། བློས་སྐྱེ་བར་འཛིན་ཚུལ་ལ། འདི་ནི་རྒྱུ་མེད་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་འབྱུང་བ་སྲིད་པས། དོགས་པའི་མཐའ་གཞན་དགག་པའི་ཕྱིར་དུ། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་བལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་དང༌། དངོས་པོ་ཕལ་ཆེར་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མེད་མིན་ནོ། །རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་དེ་ཡང༌། དངོས་པོ་དེ་ཉིད་རང་དང༌། དེ་ལས་གཞན་དང༌། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་གསུམ་ལས་འོས་མེད་ན། དང་པོར་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་ཏེ། རང་གྲུབ་ཟིན་ན་སྐྱེ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྐྱེས་པའི་རང་མ་གྲུབ་ན་ གང་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རང་རང་གིས་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་རང་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་མེད་ན། གཞན་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཚོགས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ལས་སྐྱེ་ན་བདག་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། གཞན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་འགྱུར་བས། ཉེས་པ་གཉིས་ཀར་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། གལ་ཏེ་རང་ལས་སྐྱཻ་ན་ནི་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་ལ། དེ་ལས་སྐྱེ་ན་ཡང་ཅིག་ཤོས་དོན་མེད་པས། རང་ངམ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཞིག་ཡིན་ཀྱང་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དེ། རང་ལས་མི་སྐྱེ་གཞན་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་ན་ཡང་གཉིས་ཀ་ལས་མི་སྐྱེ་བར་གྲུབ་བོ། །ཅི་སྟེ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེའོ་སྙམ་ན། ཚོགས་པ་དེ་ཡང་རང་གཞན་གཉིས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནམ། དེ་གཉིས་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་གཞན་ཞིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་སྔར་གྱི་སྐྱོན་ཉིད་འཇུག་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་དེ་ནི་གཞན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས། གཞན་སྐྱེས་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ཉིད་འཇུག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ད་ལྟ་བ་འདས་པ་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། རྒྱུ་དེ་འདས་མ་ཟིན་ན། ད་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་འདས་པར་མི་འགྱུར་ལ། འདས་ཟིན་ན་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ན་དེ་མེད་ཅིང༌། མུ་འབྱོར་བའི་འབྲེལ་མཚམས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས། སྐྱེད་བྱེད་དུ་མི་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟ་བ་ལས་ ད་ལྟར་བ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ད་ལྟ་བར་སྐྱེས་
Chinese
那么，为什么会认为没有产生呢？因为这些法可以归结为自和他两种。没有既非自也非他的第三种。例如，苗芽本身就是苗芽，而凡是不属于苗芽的，都属于苗芽之外。事物产生不可能没有原因，但从执着于产生的方式来看，可能会产生“这是无因的”的想法。为了驳斥这种疑惑，因为无因不依赖于其他，所以会恒常存在或恒常不存在。这是因为这样的推理，以及因为大多数事物都明显可见是从原因产生的，所以不是无因的。如果从原因产生，那么那个原因，不外乎是事物本身，或者与事物不同，或者既是自身又是他者三种情况。首先，从自身产生是不合理的，因为如果自身已经成立，就不需要产生。如果产生的自身没有成立，那么就没有产生的原因。从他者产生也是不合理的，因为如果没有各自的近取因属于自身，那么无论聚集什么样的他者之缘，也不会产生。也不可能是从两者产生，因为如果从两者产生，就会变成从自身产生，也会变成从他者产生，这样就会陷入两种过失。如果从自身产生，那么从他者产生就没有意义。如果从他者产生，那么从自身产生就没有意义。即使是从自身或他者产生，从两者产生也是没有意义的。如果不是从自身产生，也不是从他者产生，那么就证明不是从两者产生。如果认为是从两者的集合产生，那么那个集合是自和他两者的本体吗？还是从那两者集合产生的其他本体？如果是前者，那么就会陷入之前的过失。如果是后者，那么它就完全是他者，就会陷入之前所说的从他者产生的过失。同样，现在的事物不会从过去产生，因为如果原因没有过去，那么它就只是现在，不会变成过去。如果已经过去，那么在结果的时候它就不存在，也没有连续的联系，所以与产生者没有关系。现在的事物也不会从现在产生，因为事物现在已经产生
English
Then, why would one think there is no arising? It is because these dharmas are exhausted in self and other. There is no third that is neither self nor other. For example, a sprout itself is a sprout, and whatever is not a sprout is other than the sprout. It is impossible for things to arise without a cause, but from the way one clings to arising, the thought that 'this is without a cause' may arise. To refute this doubt, since causelessness does not rely on others, it would either always exist or always not exist. This is because of such reasoning, and because most things are visibly seen to arise from causes, it is not causeless. If it arises from a cause, then that cause must be either the thing itself, or other than the thing, or both self and other. First, it is unreasonable to arise from itself, because if itself is already established, there is no need to arise. If the self that arises is not established, then there is no cause from which it arises. It is also unreasonable to arise from other, because if the proximate cause of each does not belong to its own continuum, then no matter what kind of other conditions are gathered, it will not be seen to arise. It cannot be from both, because if it arises from both, it would become arising from itself, and it would also become arising from other, thus falling into both faults. If it arises from itself, then arising from other is meaningless. If it arises from other, then arising from itself is meaningless. Even if it arises from self or other, arising from both is meaningless. If it does not arise from self and does not arise from other, then it is proven that it does not arise from both. If one thinks it arises from the collection of both, then is that collection the nature of both self and other? Or is it another nature that arises from the collection of those two? If it is the former, then the previous fault applies. If it is the latter, then it is entirely other, and the fault of arising from other, as previously stated, applies. Similarly, a present thing does not arise from the past, because if the cause has not passed, then it is only present and will not become past. If it has passed, then it does not exist at the time of the result, and there is no continuous connection, so it is not related to the producer. A present thing also does not arise from the present, because the thing has already arisen in the present