Tibetan
ཡི་དུས། །འགོག་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང༌། །དཔྱིད་ཉིད་དུའང་བསྟན་པ་ཡིན། །དུས་གསུམ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ལས། དུས་ནི་གཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་སྟེ། །འདི་ནི་ཉི་མ་ཟླ་བ་དང༌། །འཆར་བ་དང་ནི་ནུབ་པ་དང༌། །སྙིང་སྟོབས་དང་ནི་རྡུལ་ལོག་པ། །མུན་པ་མེ་ཡི་རང་བཞིན་ལས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་གྱུར་པ། །དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྐད་དོད། ཨེ་ཀསྨིན་ས་མ་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ན་ཞེས་པའི་སྐད་དོད་སྔོན་ལ་ཡོད་པས། གཞུང་འདིར་ཡང་རིམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་དོ། །གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ནི་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ལས་སྟོན་ཚུལ་གཞན་པ་དག་སྟོན་ཅིང༌། དུས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ་གཅིག་ན་ཞེས་པ་དུས་ཞེས་པ་དང༌། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བ་ཅན་དུ་བྱེད་དགོས་པའོ། །གཅིག་ན་ཞེས་པ་ལས་གཞན་པ་དུས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཉིས་པ་དག་ཀྱང་བསྟན་པའི་ཚིག་གཉིས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ས་མ་ཡ་ཞེས་པ། དུས་དང་གཞུང་ལུགས་དང༌། མཉམ་པ་དང༌། དམ་ཚིག་དང་འདྲེས་པ་སོགས་ལ་འཇུག་པ་ལས། འདིར་དུས་ཞེས་བསྒྱུར་བ། དུས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད་དེ། དུས་བཟང་དང༌། དུས་ངན་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དུས་ཉིད་དོ། །སྣའི་བུ་གའི་སོགས་ལ། རླུང་དང་སྦྱར་ཏེ་བཤད་ན། སྣའི་བུ་གའི་སྒོ་ནས་རླུང་ནང་དུ་འོང་བ་ནི། ལུས་ཀྱི་མདངས་སོགས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུས་བཟང་ཞེས་བྱ་ལ། རླུང་སྣ་སྒོ་ནས་ཕྱྀ་རོལ་དུ་ཐོན་པ་ནི། ལུས་ཀྱི་ མདངས་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རླུང་འགྲོ་བ་ཉིད་ནི་དུས་ངན་ནོ། །འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་དེ་དག་གི་ནུས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་འདྲེས་པ་གཅིག་པུ་ཟླ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ་གནས་པ་ནི། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དུས་སུ་གྱུར་ཅིང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རླུང་ནང་དུ་བསྡམས་ཏེ་གནས་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱེད་དེ། ལས་རླུང་འགྲོ་འོང་གི་རྒྱུ་བ་དང་བྲལ་ཏེ་གཡོ་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་དུ་གྱུར་པའོ། །ཐིག་ལེ་དང་སྦྱར་ཏེ་བཤད་ན། དབུ་མའི་ཡས་སྣ་དང་མས་སྣའི་བུ་གའི་སྒོ་གཉིས་ནས། ཁམས་དཀར་དམར་ནང་དུ་འོང་བ་ནི་དུས་བཟང་དང༌། ཡས་སྣ་ནས་དམར་པོ་དང༌། མས་སྣ་ནས་དཀར་པོ་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ནི་དུས་ངན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གོང་དང་འདྲའོ། ཁམས་དཀར་དམར་དེ་དག་ཁ་སྦྱོར་གཅིག་ཏུ་བཅིངས་ནས། གཅིག་པུ་ཟླ་མེད་པ་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དུས་སོ། །རྩ་དང
Chinese
于时。 视其为断灭， 亦示现为春。 由三时平等结合， 故说时为一。 此乃日月， 出现与隐没， 精勤与尘垢还复， 黑暗乃火之自性。 菩提心即坚固， 是谓一时。 一时之梵语为：Ekasmin samaye。 慧一时之梵语先有，故此论亦如是次第宣说。 “一时”之词，乃显示我所听闻，即从前所说之彼，显示其他之显示方式；“时”之词，乃随行，即“一时”与“时”二者，必须互相关联。 从“一时”之外，其他“时”之第二词等，亦应如二显示词如何出现般，如实宣说真实之义。 其中，“萨玛雅”（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之义，有时间、宗规、平等、誓言和合等，此处译为“时”。 此“时”亦认为有三种，即善时、恶时和不可思议之时。 关于鼻孔等，与风结合而说，从鼻孔之门，风入于内，为生出身之光彩等，故名善时；风从鼻孔向外而出，为使身之光彩耗尽之故，风之运行即是恶时。彼等出入之能力，变为一体而混合，成为唯一无二而安住，即成为不可思议之时而宣说。 彼亦非仅是风收摄而安住，乃是业风脱离出入之运行，而成为不动摇之智慧风。 与明点结合而说，从中脉之上端与下端二孔之门，白红明点入于内，是为善时；从上端出红明点，从下端出白明点，是为恶时，理由与前相同。彼等白红明点结合而束缚为一，成为唯一无二空性智慧之体性，是为不可思议之时。脉等
English
At that time. It is regarded as annihilation, And also shown as spring. From the equal union of the three times, It is said that time is one. This is the sun and moon, Appearance and disappearance, Diligence and the return of dust, Darkness is the nature of fire. The Bodhicitta becomes stable, It is said to be one time. The Sanskrit word for "one time" is: Ekasmin samaye. The Sanskrit word for "wisdom one time" exists beforehand, so this treatise also explains it in the same order. The word "one time" shows that what I have heard, that is, what was said before, shows other ways of showing it; the word "time" follows, that is, "one time" and "time" must be related to each other. Apart from "one time", the second word "time" and so on, should also explain the true meaning as it is, just as how two showing words appear. Among them, "Samaya" means time, doctrine, equality, oath, harmony, etc., and here it is translated as "time". This "time" is also considered to be of three kinds, namely good time, bad time, and inconceivable time. Regarding the nostrils, etc., when explained in conjunction with the wind, the wind entering from the nostril gate is called a good time because it produces the radiance of the body, etc.; the wind coming out from the nostril gate is a bad time because it causes the radiance of the body to be exhausted. The ability of those going out and coming in becomes one and mixes, becoming the only unique one and abiding, that is, it becomes the inconceivable time and is declared. It is not just that the wind is gathered and abides, but that the karma wind is separated from the movement of going out and coming in, and becomes the unwavering wisdom wind. When explained in conjunction with the bindu, from the two gates of the upper and lower ends of the central channel, the white and red essences enter, which is a good time; the red essence comes out from the upper end, and the white essence comes out from the lower end, which is a bad time, the reason being the same as before. Those white and red essences are bound together into one, becoming the only unique essence of empty wisdom, which is the inconceivable time. Channels etc.
Tibetan
་སྦྱར་ན། སྣའི་བུ་གའི་སྒོ་སྟེ་རོ་རྐྱང་གཉིས་སུ་སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི་དུས་བཟང་དང༌། རོ་རྐྱང་གི་ནུས་པ་འཆི་བའི་རླུང་གིས་ཟད་ཅིང་འགྲོ་བ་ནི་དུས་ངན་ནོ། །དེ་དག་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་དབུ་མར་ཐིམ་པ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་ཀྱི་དུས་སོ། །དེས་ན་ལས་རླུང་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་ལས། རླུང་ནང་དུ་འཇུག་པའི་སྲོག་དང༌། ཕྱིར་འགྲོ་བའི་རྩོལ་བའམ་རྐྱང་མའི་སྲོག་དང༌། རོ་མས་རྩོལ་བ་བྲལ་བ་སྟེ། རོ་རྐྱང་ནས་རྒྱུ་བའི་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་རྣམ་ པར་སྤངས་པ་ནི། ཁམས་དཀར་དམར་གྱི་འགྱུར་བ་ཡང་འགགས་པ་དང༌། རོ་རྐྱང་གི་རྩ་ཡང་དབུ་མར་དག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་དུས་གཅིག་ཏུ་འགག་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རླུང་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་རིམ་གྱིས་འགག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁམས་དང་རྩ་དག་ཚུལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རླུང་དང་ཁམས་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི། དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ཕྱིར་རྣམ་པ་འགྱུར་བ་མེད་པར། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ནས་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བཤད་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །དེ་ལྟར་རྟེན་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེའི་འགག་ཚུལ་བཤད་ནས། བརྟེན་པ་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ནི། འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་སོགས་ཏེ། བདེ་བ་དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཏེ་མཆོག་དགའ་མ་ཡིན། ཆགས་བྲལ་ཏེ་དགའ་བྲལ་མ་ཡིན། དབུ་མ་སྟེ་དགའ་བ་དང་པོར་ཡང་མི་དམིགས་ལ། འདོད་ཆགས་ཏེ་བདེ་བ་དང༌། ཆགས་བྲལ་ཏེ་སྲེད་པ་སྤངས་པ་དག །གཉིས་པོ་འདྲེན་པ་སྟེ། གཞི་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ནི། ཐིག་ལེ་མི་ཤིགས་ཤིང༌། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའོ། །སྐུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་འཇའ་ཚོན་ནམ། པྲ་སེ་ན་ལྟ་བུ་དང༌། ཐུགས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ བདེ་བ་གཉིས། ཞུན་མར་ལ་ཞུན་མར་བླུགས་པ་ཇི་ལྟ་བར་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ལ། ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆོས་དང༌། སེམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་རྣམ་རྟོག་གི་རྙོག་པ་མེད་པའོ། །སྐབས་འདིའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་མཉམ་གཞག་གི་དུས་སུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་པའང་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཙོ་བོར་གང་ཞིག་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་འདྲེས་པ་དེ་ལ། གཉིས་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་རོ་མཉམ་པ་དེ་ནི། འགོག་
Chinese
如果结合起来，鼻孔之门，即左右二脉进行心之活动是好时机；左右脉之能力被死亡之气耗尽而消失是坏时机。这些汇聚在一起融入中脉是不可思议之时。因此，从二万一千六百次业气中，气进入体内的命气，向外散发的劳作或右脉的命气，以及左脉失去劳作，即舍弃从左右脉运行的呼气和吸气之相，也是红白明点的变化停止之时，左右脉也将在中脉中清净。这并非仅仅是同时停止，而是通过二万一千六百次气逐渐停止的方式，也要了解明点和脉清净的方式。这样，从气和明点出入中解脱的智慧，被称为“一时”，因为前后没有变化，而是以智慧的一个特征而存在。这与时轮中不变化的巨大喜乐智慧，在一瞬间显现圆满菩提的说法意义相同。如是宣说了所依脉、气、明点停止的方式后，宣说所依的喜乐特征，即非贪欲等。那喜乐也仅仅是俱生喜，即贪欲不是殊胜喜，离贪不是离喜，中脉也不是首先执着喜乐，贪欲是喜乐，离贪是舍弃贪爱。二者相引，即成为共同的基础，就是明点不坏，不变化的喜乐。身一切相圆满坛城之轮如彩虹或普拉色那，以及心俱生喜二者，就像将融化的黄油倒入融化的黄油中一样混合在一起，从身体方面来说没有微尘的法则，从心方面来说没有分别念的混乱。此处所说的无分别念，虽然也是指在入定之时所执着的无分别念，但主要指的是被自相续所摄持的所依和能依无二无别地混合在一起时，没有二取分别念。如是，贪欲和离贪平等，就是灭。
English
When combined, the activity of the mind in the two nostrils, the right and left channels, is a good time; the power of the right and left channels being exhausted and disappearing by the breath of death is a bad time. The merging of these into the central channel is an inconceivable time. Therefore, out of the 21,600 karmic breaths, the life breath that enters the body, the effort that goes out, or the life breath of the right channel, and the left channel losing effort, that is, abandoning the aspects of exhaling and inhaling that run through the right and left channels, is also when the changes of the white and red elements cease, and the right and left channels will also be purified in the central channel. This is not just a simultaneous cessation, but also the way to understand the purification of the elements and channels through the gradual cessation of the 21,600 breaths. Thus, the wisdom that is liberated from the coming and going of breath and elements is called "one time," because there is no change before or after, but it exists with only one characteristic of wisdom. This has the same meaning as the statement in the Kalachakra that the great bliss wisdom that does not change in time manifests perfect enlightenment in an instant. Having thus explained the way in which the support, channels, breath, and bindus cease, the characteristics of the bliss of the supported are explained, such as non-attachment, etc. That bliss is also only coemergent bliss, that is, attachment is not supreme joy, detachment is not separation from joy, the central channel does not primarily fixate on joy, attachment is joy, detachment is abandoning craving. The two attract each other, that is, becoming a common basis, is the indestructible and unchanging bliss of the bindu. The body, the wheel of the mandala complete with all aspects, like a rainbow or Prasena, and the mind, the two coemergent blisses, are mixed together like pouring melted butter into melted butter, from the side of the body there is no law of subtle particles, and from the side of the mind there is no confusion of discursive thoughts. The non-conceptualization mentioned here, although it also refers to the non-conceptualization held during the time of meditative equipoise, mainly refers to the absence of dualistic conceptualization when the support and the supported, which are gathered by one's own continuum, are mixed together inseparably. Thus, in the same way, the equality of taste between attachment and detachment is cessation.