Tibetan
རིམ་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྤངས་པ་ནན་ལྟར་ཡིན་མོད། དེ་ནི་རྫོགས་རིམ་ལ་ཞུགས་པའི་དུས་ནས་སྤངས་ཟིན་པས། སྐབས་འདིར་སྦྱར་ཀྱང་ནུས་པ་ཆུང་ངོ༌། །ཡང་ཁ་ཅིག་དཀྱིལ་ནི་སྙིང་པོ་ཞེས་བརྗོད་དེ་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་བསམས་ནས། ཞུ་བདེ་ལ་འཆད་མོད་ཀྱང༌། ཞུ་བདེ་འགག་པའི་དུས་དེ་གནས་སྐབས་འདིར་ཡིན་པས། དོན་ལ་འགལ་བ་མེད་ཀྱང༌། དགྱེས་རྡོར་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོར་གསུངས་པ་དེ། ཞུ་བདེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་བདེ་ཆེན་སྤྱི་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་པས། ཚིག་དོན་ལ་མི་འགྲིག་གོ །དེས་ན་མ་དག་པའི་ལུས་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་འཆད་པ་ལྟར་ལེགས་སོ། །དེས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་ སྟེ། ཐ་མལ་པའི་ལུས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁུ་རྡུལ་རླུང་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་མ་དག་སྣང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་འདི་སྟོང་གཟུགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གནས་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་སྤངས་ནས། དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་བའི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པས། དེ་ཕྱིན་ཆད་རྟེན་ཐིག་ལེ་དང༌། བརྟེན་པ་བདེ་བ་ངོ་བོ་གཅིག་ཅིང༌། འཕོ་འགྱུར་ཉམས་ཆད་གང་ཡང་མེད་པས། རྟག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་མི་འགྱུར་པ་ལ་བསྡོད་ཅིང་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །བཻ་རོས། ལྷན་སྐྱེས་སྐད་ཅིག་ལ་ནི་བདག་གནས་བྱ། །ཞེས་པར་བསྒྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གནས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱ་ཡབ་ཡུམ་ཕུང་ཁམས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་པོ་དང༌། །ལྷ་མོ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དྲུག་དང༌། །ཁྲོ་བོ་ཁྲོ་མོ་ལས་དབང་ངམ་ལུས་ཀྱི་ཁེག་པ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དྭངས་མ་གནས་ལུགས་ནི། བདེ་ཆེན་དང་གཟུགས་བརྙན་ཟུང་འཇུག་དེ་ཡིན་ལ། འདིར་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་ཆགས་པ་སྟེ། དངོས་སུ་སྦྱོར་ནུས་པ་གང་ཞིག གནས་ཚུལ་ལ་དངོས་སུ་འབྱོར་ན་འཇིག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་གི་དཀྱུས་ལ་དགའ་བར་བསྡད་ཅེས་འབྱུང་བ་ནི། སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ཅན་མཆོག་ཏུ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་སྟེ། ནག་པོ་པ་རང་ཉིད། སེམས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བར་མི་འགྱུར་བར་བསྡད་ཅེས་པའོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུའི་གནས་ཐབས་མདོར་བསྟན་པ་ནི། གཉུག་མའི་ཡིད་རྒྱལ་རོ་མཉམ་པར། །ལྷན་སྐྱེས་མི་གཡོར་གང་གིས་བྱས། ། དེ་ནི་དུས་དེར་འགྲུབ་པ་སྟེ། །རྒས་དང་འཆི་བའི་འཇིགས་པ་མེད། །མི་གཡོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་མི་འགྱུར་བ། །འཆར་དང་ནུབ་པ་དང་བྲལ་དེ་སྙིང་པོ། །གང་ལ་ཡིད་དང་ཡིད་བྱུང་ཅང་མི་བྱེད། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་མྱ་ངན་འདས་པར་བརྗོད། །གང་གིས་ཨེ་ཝཾ་ཡི་གེ་ཤེས། །མ་ལུས་པ་ཀུན་ཤེས་པ་ཡིན། །ཀྱཻ་དེ་
Chinese
次第的分别念虽然说是彻底断除，但那是在进入圆满次第时就已经断除了，所以此时再施加作用也很小。又有些人认为“中心是精华”等意义，而解释为融乐，虽然容易理解，但融乐停止的时候就是现在这个时候，所以意义上没有矛盾。但在《喜金刚》中说坛城是轮，那不是仅仅指融乐，而是指广大安乐，所以词义上不符合。因此，像解释为不清净的身心显现那样比较好。因此，应这样说：平凡的身心自性由精血风三者组成的，不清净显现的坛城之轮，以空色大印转化的方式彻底断除后，它就变成了不变的明点。从那以后，所依是明点，能依是安乐，本体是一，没有变化和衰减，所以恒常安住在俱生喜乐不变之中。毗卢遮那佛说：“俱生刹那即是我的住所。”就是这样翻译的。像那样安住的理由是什么呢？佛父佛母、蕴界，菩萨根，天女色等六境，忿怒尊、忿怒母是业力或身体的障碍，所有这些的自性清净的实相是，大乐和影像双运，在这里对它真实贪执，实际上能结合的是什么呢？如果实际上到达那种状态，就不应有坏灭。经文中出现“安住在喜乐中”是指，上师自己承诺是瑜伽士中的至尊，也就是黑行者自己说：“心安住在俱生喜乐中，不会改变。”第二，简略地开示果位的安住方法：以俱生智慧调伏自心，以俱生智慧不动的状态来做什么呢？那时就能成就，没有衰老和死亡的恐惧。不动就是不分别、不变异。远离生起和消失，那就是精华。对于什么都不产生意和意生。像那样就称为涅槃。谁如果知道ཨེ་ཝཾ （藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是），就知晓了一切。 ཀྱཻ་དེ་
English
Although it is said that sequential conceptualizations are completely abandoned, they have already been abandoned since entering the Completion Stage. Therefore, applying them at this point has little effect. Some, thinking of the meaning of "the center is the essence," explain it as melting bliss, which is easy to understand. However, the time when melting bliss ceases is precisely this moment, so there is no contradiction in meaning. However, in the Hevajra Tantra, the mandala is described as a wheel, which refers not only to melting bliss but to great bliss in general. Therefore, it does not align with the meaning of the words. Thus, it is better to explain it as the impure appearance of body and mind. Therefore, it should be said: This wheel of the mandala of impure appearance, composed of the essence, blood, and wind of ordinary body and mind, is completely abandoned by transforming it into the emptiness-form great seal. It then becomes an unchanging bindu. From then on, the support is the bindu, and the supported is bliss, their essence being one. Since there is no change or decay, one will always dwell and abide in the unchanging co-emergent joy. Vairochana said, "The co-emergent moment is my abode." This is how it is translated. What is the reason for abiding in that way? The nature of all things—Buddha fathers and mothers, aggregates and elements, bodhisattva faculties, goddesses, forms, and the six objects, wrathful deities, wrathful mothers, karma, or the obstacles of the body—is the pure essence, the true state, which is the union of great bliss and appearance. Here, what can truly unite with it by truly clinging to it? If one actually attains that state, there should be no destruction. The phrase "abiding in joy" in the text refers to the master himself vowing to be the supreme yogi, that is, the Black One himself saying, "The mind abides in co-emergent joy, without changing." Second, a brief explanation of the method of abiding in the result: By the co-emergent wisdom, subdue the mind; what is done by the unchanging state of co-emergent wisdom? It is accomplished at that time, without the fear of aging and death. Unchanging means non-conceptual and immutable. Separated from arising and ceasing, that is the essence. One does not generate mind or mental events towards anything. Such a state is called nirvana. Whoever knows the syllable ཨེ་ཝཾ （藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是）, knows everything. ཀྱཻ་དེ་
Tibetan
ཆོས་ཀྱི་ཟ་མ་ཏོག །མངའ་བདག་གཉུག་མའི་ཆ་བྱེད་དོ། །ཞེས་པ་སྟེ། གཉུག་མ་སྟེ་གདོད་མའི་ཡིད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བདེ་ཆེན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ལས་སྣང་རྣམས་ནུབ་ཅིང༌། ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱང་རོ་མཉམ་པར་ཐིམ་པ་ན། དོན་དམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། རྐྱེན་གང་གིས་ཀྱང་ཁ་དོག་མི་བསྒྱུར་བས། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་ཐོབ་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ། སྐྱེས་བུ་མཆོག་དེ་ནི། དུས་དེར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ། རྣམ་པ་འགྱུར་བའི་རྒས་པ་དང༌། ངོ་བོ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིགས་པའི་འཆི་བ་སོགས། ལས་ཉོན་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བསྡུས་པའི་འཇིགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་སྤངས་ཐོབ་དང༌། བྲི་གང་དང༌། གསལ་མི་གསལ་གྱི་རིམ་པ་གང་ཡང་མེད་དེ། གདོད་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་བྱ་བ་ཡང་བདེན་མེད་ཙམ་མ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་ལ་དེ་དག་གཏན་ནས་མེད་པའོ། །འོན་ཀྱང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་བྱེད་ཁ་མའི་རྣལ་ འབྱོར་ཅན་གྱི་བློའི་སྣང་ཚུལ་ལ། རྒྱུན་མཐའི་སྔ་ལོགས་སུ་ལས་སྣང་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་མཐོང༌། རྒྱུན་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ། གཉུག་མའི་སེམས་དེ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སུ་མྱོང་བས། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐིམ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཐོབ། དེའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་པ་དེ་ཡང་གཉུག་མའི་སེམས་བདེ་ཆེན་གྱི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་མཉམ་པར་རྟོགས་ཤིང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་ཀྱང་གཉུག་མའི་རྣམ་པ་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་མེད་པར་མྱོང་པས་ལམ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པ་ཞེས་མིང་ཐོབ་པོ། །དེ་ནས་ནི། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཐིམ་ཟིན་པས། གཉུག་མའི་སེམས་ཉིད་བདེ་ཆེན་པོ་ཟུང་འཇུག་ཁྱབ་བརྡལ་འབའ་ཞིག་གོ །འོ་ན་རྒྱུན་མཐའི་དུས་སུ་ལམ་དབྱིངས་སུ་མི་ཐིམ་པར། དེའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཞེས་པ་ཅི་སྙམ་ན། རྒྱུན་མཐའ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་མ་སླེབ་པར། ལམ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ལམ་དངོས་ལ་གནས་བཞིན་པ་ལམ་མ་དོར་བའི་སྐབས་ཡིན་པས་ལམ་ཐིམ་པ་མི་ཤེས་ཏེ། གཟིངས་ནང་དུ་གནས་བཞིན་པས་གཟིངས་འགྲོ་བ་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དང་མུ་འབྱོར་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་མིང་ཅན་དེ་ནི། ལམ་ལས་འཕགས་ཏེ་འབྲས་བུར་སླེ
Chinese
法之筵席。是为本有自在之分。所谓本有，即原始之心之君王。于如来藏大乐一切相中，世俗业相悉皆隐没，道之智慧亦融入味等之中。真实俱生之智慧，任何因缘亦不能改变其色。任何瑜伽士若能证得，彼胜士于彼时，即成就大手印胜悉地之圆满佛陀。自此之后，于佛之身与智慧，无有形态转变之衰老，亦无本体刹那坏灭之死亡等，亦无为业惑痛苦所摄之少许怖畏。此乃就胜义谛而言，无有断证、减增、明不明之次第，因其本自任运成就之法性故。所谓无，亦非仅是无实，而是胜义谛中全然无有。然欲现证圆满佛陀之瑜伽士之心中，于常边之前，见一切业相能取所取皆无。于常边之刹那，本有之心即体验为一切能取所取之自性。故名一切显现融入智慧。于彼之第二刹那，道之无量智慧显现，亦证悟本有之心与大乐之体性自性平等。道之无量相亦体验为不异于本有之无量相，故名诸道亦融入法界。自此之后，基道果三之戏论皆已隐没。本有之心即是大乐双运周遍而已。若问于常边之时，为何不融入道界，而于彼之第二刹那融入耶？常边乃未至果位，唯是道之本身，故安住于道之真实，是未舍道之时，故不知道之融入，如安住于船中，不知船之行进一般。与之相连之第二刹那，名为解脱道，乃超胜于道而至果位
English
The Feast of Dharma. It is a part of the inherent sovereign. That is to say, the inherent is the king of the primordial mind. In that Sugata-garbha, the Great Bliss of all aspects, all conventional karmic appearances subside, and the wisdoms of the path also dissolve into equal taste. That co-emergent wisdom of ultimate reality, which cannot be changed in color by any condition, when any yogi attains it, that supreme being, at that time, is said to achieve the complete Buddha of the supreme accomplishment of the Great Seal. From then on, in that Buddha's body and wisdom, there is no aging that changes form, nor death that is momentarily fearful in essence, nor any fear included in karma, afflictions, and suffering. That is to say, in ultimate reality, there is no abandonment or attainment, no decrease or increase, no order of clarity or non-clarity, because it is the nature of Dharma that is spontaneously accomplished from the beginning. The term 'non-existence' is not merely the absence of truth, but the complete absence of those things in ultimate reality. However, in the mind of a yogi who is about to manifest the complete Buddha, before the extreme of continuity, all karmic appearances of grasping and being grasped are seen as non-existent. In the moment of the extreme of continuity, the inherent mind itself is experienced as the nature of all grasping and being grasped. Therefore, it is termed that all appearances dissolve into wisdom. In the second moment after that, the infinite appearance of the wisdom of the path is also realized as being equal in nature to the essence of the inherent mind of Great Bliss. The infinite aspects of the path are also experienced as being no different from the infinite aspects of the inherent, so it is named that all paths also dissolve into the Dharmadhatu. From then on, all the elaborations of the three, base, path, and result, have already dissolved. The inherent mind itself is simply Great Bliss, union, and all-pervasive. If one asks why it does not dissolve into the Dharmadhatu at the time of the extreme of continuity, but dissolves in the second moment after that, it is because the extreme of continuity is not yet the result, but only the path itself. Therefore, remaining in the reality of the path is the time when the path has not been abandoned, so the dissolution of the path is not known, just as one does not know the movement of the boat while remaining inside the boat. The second moment connected to that, called the path of liberation, is superior to the path and reaches the result.