Tibetan
འི་སྟོང་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོར་སྣང་བ་འདི་རྣམས། ཡུལ་གྱི་བློ་སྟེ་ཡུལ་གཟུང་དོན་ཕྱི་རོལ་དུ་འཛིན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་བློ་སྟོབས་ཆེ་ ཞིང་བརྟན་པ་དེ། གསལ་བར་མངོན་འགྱུར་དུ་བླངས་བས་ཡུལ་གཟུང་དོན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག བླང་བའི་དོན་སྔར་མི་གསལ་བར་གབ་པ། མངོན་གྱུར་དུ་ལངས་པ་ལྟ་བུར་འཆད་པའང་ཡོད་མོད། དོན་ལ་མི་འགལ་བར་འདུག་ཀྱང༌། ཚིག་གི་སྒོ་ནས་མི་ལེགས་ཏེ། སྐད་དོད་དང་ཡང་མི་འགྲིག་པའི་རིགས་སུ་འདུག་ཅིང༌། བོད་ཡིག་གི་བརྡ་དང་འགལ་ཏེ། བླངས་པ་དང་བསླངས་པ་བརྡ་དོན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བླངས་པའི་དོན་ནི། གཟུང་འཛིན་ཞེས་པའོ། །བཻ་རོས། བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་བླངས་པ་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པ། དེར་མ་ཟད་འཛིན་པ་སེམས་བྱུང་གི་རྦ་རླབས་མེད་དེ། རྦ་རླབས་ཀྱི་དོན་ནི་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་དང་སྐྱེ་འཇིག་འབྱུང་ཟློག་སྣ་ཚོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། གཉྀས་མེད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ཟུང་འཇུག་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གདོད་མའི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པའོ། །འགྲེལ་པ་ལས། སྐབས་འདིས་ས་སོགས་སྣ་བུག་དུ་རྒྱུ་བའི་ས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས་ལ་འཆད་པ་དང༌། རྦ་རླབས་མེད་པ་རླུང་འབྱུང་འཇུག་མེད་པ་དང༌། མཉམ་པ་བུམ་པ་ཅན་ལས་འདས་པ་ཞེས་རླུང་ཐིམ་པ་ལ་འཆད་པ་སོགས། སྐབས་དོན་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་ཡིན་པས་ལེགས་པར་མ་མཐོང་ངོ༌། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་དང་གདོད་ནས་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལྷན་སྐྱེས་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་རྒྱུ་སྡིག་པ་དང༌། འཁོར་བའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཁོ་ནར་བྱེད་པ་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཟག་པ་མེད་པའི་དགེ་བ་ཁོ་ནའོ། །ལྷན་སྐྱེས་སྒོམ་པ་ཆོས་ཅན། སྡིག་བསོད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་དམིགས་པ་དོན་དམ་ལྷན་སྐྱེས་དེ་ལ། སྡིག་པ་དང་བསོད་ནམས་གཅིག་ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ཡོད་མ་མྱོང་ཞིང༌། ཉེས་པ་ཀུན་གྱིས་གོས་མ་མྱོང་བའི། གདོད་མ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེ་ཆེན་འདི་ཉིད། ཤེས་བྱ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སོ་ཞེས། གསལ་བར་ནག་པོ་སྤྱོད་པ་བད
Chinese
乃是空性。地、水、火、风、空之界，这些显现为外境之物，乃是境之识，即执持外境所取义之习气识力强大且稳固，将其显现为显现之境所取义，应完全知晓。所谓“取”，是指先前不明显而隐藏，如同显现般升起，也有如此解释，但实际上并不矛盾。然而，从词语的角度来看并不妥当，似乎与梵语也不相符，并且与藏语的用法相悖，因为“取”和“升”的词义不同。因此，“取”的意义就是能取所取。毗卢遮那译为：知晓于识之境中所取。如是，则已远离一切所取之法。不仅如此，亦无能执之生起心之波涛，所谓波涛之义，即是种种变异、生灭、显隐。因此，能执之自性亦未成立，乃是无二、远离一切戏论。大乐即是双运平等性，亦是融入俱生原始之状态。释文中说：此处解释为地等在鼻孔中流动的地风之坛城等，以及无波涛即无风之生入，平等即超越瓶身等，解释为风融入等，皆是偏离了当下之义，故未见其善妙。俱生之自性，乃是与二障所摄之 一切过患从初始即已分离。因此，将俱生作为瑜伽，并非感受痛苦之因的罪恶，亦非产生轮回安乐之福德，乃是唯有解脱之因的无漏之善。修习俱生者，并非罪恶亦非福德，因为您的对境，胜义俱生，罪恶与福德皆不成立。未曾有能取所取之显现，亦未曾被一切过患所染污，此原始俱生之大乐，即是所知事物之实性，黑行者如是开示。
English
is emptiness itself. The elements of earth, water, fire, wind, and space, all these that appear as external objects, are the mind of the object, that is, the powerful and stable habituated mind that grasps the meaning of the object as external. Understand that it is because it has clearly taken on manifestation that it appears as the object to be grasped. The meaning of "taking" is that which was previously unclear and hidden, and is explained as if it were arising into manifestation, but although it does not contradict the meaning, it is not good from the point of view of the words, and it seems that it does not agree with the Sanskrit, and it contradicts the Tibetan usage, because the meanings of "taken" and "raised" are different. Therefore, the meaning of "taken" is the grasped and the grasper. Vairotsana translates: Know that which is taken into the realm of the mind. Thus, it is separated from all that is to be grasped. Moreover, there are no waves of arising mind of the grasper, the meaning of waves is various transformations, arising and ceasing, appearing and disappearing. Therefore, the nature of the grasper is also not established, it is non-dual, free from all elaboration. Great bliss is the union of equality, which is to enter the original state of co-emergence. In the commentary, it says: In this case, it explains the mandala of earth and wind, etc., which flow through the nostrils of the earth, etc., and the absence of waves means the absence of wind, and equality means transcendence of the vase, etc., and explains the absorption of wind, etc., which is deviating from the meaning of the occasion, so it is not seen as good. The nature of co-emergence is that which is encompassed by the two obscurations All faults are separated from the beginning. Therefore, to practice yoga on co-emergence is not the sin that causes suffering, nor the merit that creates the happiness of samsara, but only the virtue of the uncontaminated cause of liberation. The meditation on co-emergence is not sin or merit, because your object, the ultimate co-emergence, has no sin or merit established. There has never been an appearance of grasper and grasped, nor has it ever been stained by all faults, this great bliss of primordial co-emergence is the reality of the nature of knowable things, so said the clear Black Practitioner.
Tibetan
ག་གིས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གང་ཡང་འདི་ན་ཐེག་ཆེན་པར་ཁས་འཆེ་བ་དག་ལ། ཆོས་དབྱིངས་མེད་དགག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འདོད་པའང་སྣང༌། ཟུང་འཇུག་ཡིན་ཅེས་མིང་འདོགས་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཙམ་མོ་ཞེས་སྨྲ་བའང་སྣང་སྟེ། རང་བཞིན་སྒྲིབ་པས། མ་གོས་པར་འདོད་བཞིན་དུ། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ་ཞེ་སྡང་པ་དེ་དག་ལ་བརྗོད་པ། ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པ་ནི་དཔྱད་གཞིར་མི་ཡོང་བར་གོ་བར་གྱིས། གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སམ་ཆོས་དབྱིངས་སམ་དོན་དམ་བདེན་པའམ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་སོགས་སོ་སོ་འདོད་པའམ་ཁས་བླང་བསྟུན་ནས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ་ཁྱོད་སྲིད་སྐྱོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་ པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཡོན་ཏན་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དེ་སྐྱོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན། གཞི་གཅིག་ལ་སྦྱར་ན། ཆོས་དབྱིངས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པའི་སྒྲིབ་པས་མ་གོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བེམ་པོ་སོགས་ཀྱིས་མ་ངེས་སོ་སྙམ་ན། རིགས་པས་དཔྱད་པའི་སྐབས་འདིར་བེམ་པོ་རང་མཚན་པ་ཁས་མི་ལེན་ཀྱང༌། རེ་ཞིག་ཡོད་རུང་དུ་ཞོག་ལ། བརྟན་པའི་དངོས་པོའང༌། དངོས་མེད་རྣམས་ཆོས་ཅན། དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་སྒྲིབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་མཚོན་ཏེ་ཡང༌། སྒྲིབ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་ཡིན། སྤྱིར་དེ་ལ་དབྱིངས་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། འོ་ན་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་འགྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་དེས་གྲུབ་བོ། །ཡང་ཆོས་དབྱིངས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་མཚན་དཔེའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་མཚན་དཔེ་འབྱུང་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པའི་སྒྲིབ་པས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲིབ་པས་མ་གོས་ཀྱང་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་བསགས་པའི་ཕྱིར། དེ་མེད་དོ་སྙམ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལུགས་ལ་གདོད་མའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་གསོག་མི་དགོས་ཀྱང༌། རེ་ཞིག་ཁྱེད་ཀྱི་ངོར་གཏམ་འདི་བོར། འོ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ཐོབ་པ་ལ་བར་དུ་ གཅོད་པའི་སྒྲིབ་པའི་ཉེས་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་ཐལ། དེ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་པ་གང་ཞིག མ་བསྒྲུབས་པ་དེ་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི
Chinese
是谁说的呢？还有，现在这些自称是大乘行者的人中，也有人认为法界是无遮的自性。也有人给它起名叫双运，也有人说它仅仅是智慧。虽然他们想要不被自性之障所染污，但却对具有功德者心生嗔恨。要知道，对于所知不存在的事物，是不可能作为考察对象的。自性之实相或法界或胜义谛，或无二之智慧，或如来藏等，各自随顺自己的意愿或承认而作为有法，（认为）具有一切功德，因为你没有被任何过失所染污。这有周遍性，因为不具有功德本身就是过失。因此，没有功德就是过失的体性。如果放在一个基础上应用，法界作为有法，你没有被不了解处与非处的障碍所染污是不成立的，因为你不了解处与非处。如果认为这不能被物质等所确定，那么，虽然在以理智进行分析的时候，不承认物质是自相，但暂时可以假设它是存在的。常有的事物和无常的事物作为有法，都是具有这种障碍的，因为你是障碍的体性，因为这仅仅是由错觉而安立的。由此可以类推，障碍在自性上是不存在的。一般来说，如果认为法界有障碍，那么，就会成立具有一切自性的功德，因为远离一切自性的过失。如果承认这一点，那么我们的观点就成立了。再说，法界作为有法，你具有相好的功德是成立的，因为你没有被阻碍相好产生的障碍所染污。或者，即使没有被障碍所染污，也是因为积累了获得它的因。如果认为没有积累获得它的因，那么，按照我们的观点，这是本有的功德，虽然不需要积累获得它的因，但暂时为了你的缘故而放弃这个说法。那么，它作为有法，被阻碍获得它的障碍的过患所染污是成立的，因为它没有成办获得它的因，凡是没有成办的，那就是过失。以上所说。
English
Who said that? Also, among those who claim to be Mahayana practitioners now, some seem to think that the Dharmadhatu is of the nature of non-obstructive self. Some give it the name of union, and some say it is merely wisdom. Although they want to be unpolluted by the obscurations of self-nature, they are hateful towards those who possess qualities. Know that it is impossible for things that do not exist in the knowable to be the object of investigation. The reality of self-nature, or the Dharmadhatu, or the ultimate truth, or the non-dual wisdom, or the Tathagatagarbha, etc., each according to their own wishes or admissions, are taken as the subject, (thinking) that they possess all qualities, because you are not polluted by any faults. This has pervasiveness, because not having qualities is itself a fault. Therefore, not having qualities is the nature of fault. If applied on one basis, the Dharmadhatu as the subject, it is not established that you are not polluted by the obscurations of not knowing what is and is not, because you do not know what is and is not. If it is thought that this cannot be determined by matter, etc., then, although when analyzing with reason, it is not admitted that matter is self-existent, it can be temporarily assumed that it exists. Permanent things and impermanent things as the subject, all have such obscurations, because you are the nature of obscurations, because this is only established by illusion. By analogy, obscurations do not exist in self-nature. In general, if it is thought that the Dharmadhatu has obscurations, then it will be established that it has all the qualities of self-nature, because it is free from all the faults of self-nature. If this is admitted, then our view is established. Furthermore, the Dharmadhatu as the subject, it is established that you have the qualities of marks and signs, because you are not polluted by the obscurations that hinder the appearance of marks and signs. Or, even if not polluted by obscurations, it is because the cause of obtaining it has been accumulated. If it is thought that the cause of obtaining it has not been accumulated, then, according to our view, this is an inherent quality, although it is not necessary to accumulate the cause of obtaining it, but temporarily for your sake, this statement is abandoned. Then, it as the subject, it is established that it is polluted by the faults of the obscurations that hinder obtaining it, because it has not accomplished the cause of obtaining it, and whatever has not been accomplished is a fault. The above is what was said.