Tibetan
ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་མཐོང་བ་མེད་དེ། འདིར་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ན། སེམས་བདེ་བ་འཆར་ཞིང༌། གང་སྣང་ཐམས་ཅད་དེས་རྒྱས་བཏབ་པས་རོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ན་དེའི་སྟེང་དུ་སྣང་བཞིན་དུ་དམིགས་བཏད་ཐམས་ཅད་ཞིག་བའི་རང་བཞིན་གང་དུ་ཡང་མ་མཐོང་བ་ནི་བདེ་སྟོང་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཅིང༌། དེའི་ཐབས་སུ་བསམ་བྱུང་དང་སྒོམ་བྱུང་གི་རྗེས་དཔག་དགག་གཞི་བདེ་བའི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་སྤྲོས་ པའི་མཚན་མ་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་བཀག་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱོང་བའང་ཐབས་སུ་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང༌། གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ལ། འདིར་ཁ་ཅིག་བདེ་ལ་མི་རྟོག་པ་དང་ཐོས་བསམ་གྱི་ལྟ་བ་སྲེ་བ་གཞན་སུ་ལའང་མེད་པའི་སློབ་བཤད་ཀྱི་མན་ངག་ཏུ་བྱེད་ལ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐད་སྨྲ་ཞིང་ཡི་གེར་འབྲི་བ་སྣང་ངོ༌། །འདི་མི་འཐད་པ་ལ་གསུམ། འདི་མན་ངག་གི་མཆོག་མ་ཡིན་པ་དང༌། སློབ་མ་ལ་བཤད་པའི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་པ་དང། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མ་ཕྱེད་ཅིང་ཉམས་སུ་ལོངས་དཀའ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྱེད་ཀྱི་ཐོས་བསམ་གྱི་ལྟ་བ་དེ་ཅི། གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས་མ་བཤད་པའམ། བཤད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་སྦས་པ་སྙན་རྒྱུད་ཁོ་ན་ལས་གསལ་བ་ཞིག་གམ། འོན་ཏེ་གཞུང་རྣམས་ལས་དངོས་སུ་འབྱུང་བ་འདི་ཉིད་ཡིན། དང་པོ་གཉིས་ལྟར་ན་ནི། དེ་དག་གི་ལུང་དང་རིག་པ་སྟོན་ཡང་དགོས་ལ། དེ་ཡང་དཔྱད་དེ་སྒོམ་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། རིག་པ་གཞན་གྱིས་མཐའ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་དགོས་ནུས་མཆོག་ཏུ་ཁྱད་ཞུགས་པ་མེད་ཅིང༌། འོན་ཏེ་འཇོག་སྒོམ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། དེར་བདེ་བ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནམ་གཞན་ཞིག་སྒོམ་པར་བྱེད། དངཔོ་ལྟར་ན་ནི། ལུང་དང་རིག་པ་ལ་མ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཐོས་བསམ་གྱི་ལྟ་བར་ཇི་ལྟར་རུང༌། དེ་ཙམ་ནི་མན་ངག་མཆོག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་པ་ཙམ་ལ་སེམས་འཇོག་ན་ནི། མིང་ཙམ་ལ་སེམས་བཟུང་བར་ཟད་ལ། འོན་ཏེ་ལུང་རིག་གིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཤིང་སྒོམ་ན་ནི། སྔ་མ་ལྟར་བས་སོ། །གཞན་ཡང་དེ་འདྲའི་བདེ་སྟོང་སྒོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་དང་པོ་བ་ཤས་ཆེར་ལ་ཡང་ཡོད་པས། གཞན་ལ་མེད་པའང་ག་ལ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། དེ་འདྲ་དེ་ ཡང་སློབ་བཤད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ཅེས་པ་ནི་ཅི་སློབ་བཤད་དེ། རྒྱུད་དང་གྲུབ་ཆེན་གྱི་བཤད་པ་ལྟར་རམ། རང་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ལུགས་ཀྱི་བླ་མ་གོང་མས་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་ཚུལ་དེ་འདྲ་སྤྱི་
Chinese
仅仅执着于快乐的感受，却未能证悟实相。在此，当快乐生起时，心中便会涌现快乐，一切显现的事物都被快乐所充盈，呈现出一种单一的感受。然而，在这种状态下，却未能见到一切所缘皆是如幻如化的自性，这便不是清净的乐空双运之法。为了达到乐空双运，可以运用思所生慧和修所生慧，在作为破斥对象的快乐之上，破除对作为破斥对象的戏论之相——人我执和法我执的执着，从而生起定解。然而，这并非对所有人都是绝对必要的。在此，有些人将对快乐的不分别和闻思的见解混杂在一起，作为他人所没有的口诀来传授，并且口头宣扬，书面记录，这种现象是存在的。这种做法有三个不合理之处：这不是最殊胜的口诀；对弟子来说，这并不能起到教导的作用；没有区分闻思修三者的差别，难以实修。首先，你所说的闻思的见解是什么呢？是经典中没有讲到的，或者虽然讲到但非常隐秘，只在耳传中才明确的见解吗？还是经典中直接讲到的见解？如果是前两种情况，那么也需要给出相应的教证和理证。如果是通过分析来修习，那么就必须通过其他理证来彻底断除边见，并且在必要性和能力上都具有极大的优势。如果是安住修，那么是在安住于快乐本身，还是修习其他的法？如果是前者，因为没有依赖教证和理证，又怎么能算是闻思的见解呢？仅仅如此，也不是最殊胜的口诀。如果仅仅是安住于“快乐不是胜义谛”的念头上，那也只是执着于名相而已。如果通过教证和理证来确定并进行修习，那就和前面所说的情况一样了。此外，像这样修习乐空双运，即使是初学者，在金刚持传承中也普遍存在，又怎么能说是他人所没有的呢？其次，像这样说“这也是教导弟子的方法”，那么，这是什么样的教导呢？是像续部和成就者的解释一样吗？还是像自己所追随的宗派的上师所说的那样？如果是前者，那么像这样修习空性的方法，是普遍的。
English
It is merely clinging to the feeling of pleasure, without seeing the nature of reality. Here, when pleasure arises, a feeling of happiness emerges in the mind, and everything that appears is filled with that pleasure, presenting a single sensation. However, in this state, one fails to see that all objects of perception are illusory and like a magical illusion, which is not the pure method of uniting bliss and emptiness. To achieve the union of bliss and emptiness, one can use the wisdom arising from thought and the wisdom arising from meditation. On the basis of pleasure, which is the object to be refuted, one can refute the clinging to the characteristics of elaboration, which are the clinging to the self of person and the self of phenomena, thereby generating a definite understanding. However, this is not absolutely necessary for everyone. Here, some people mix non-conceptualization of pleasure with the view of study and contemplation, presenting it as a unique instruction that no one else has, and they speak of their experiences and write them down. This is not appropriate for three reasons: it is not the most supreme instruction; it does not serve the purpose of teaching students; and it does not distinguish between the three aspects of study, contemplation, and meditation, making it difficult to practice. First, what is this view of study and contemplation that you speak of? Is it something not taught in the scriptures, or is it something that is taught but is very hidden, only clear in the oral tradition? Or is it the very view that is directly taught in the scriptures? If it is the former two, then it is necessary to provide the corresponding scriptural and logical proofs. If it is a meditation based on analysis, then it must thoroughly eliminate extreme views through other logical proofs and have a supreme advantage in terms of necessity and ability. If it is a settling meditation, then is one settling the mind on pleasure itself, or is one meditating on something else? If it is the former, how can it be considered a view of study and contemplation since it does not rely on scriptural and logical proofs? That alone is not the most supreme instruction. If one is merely settling the mind on the idea that "pleasure is not the ultimate truth," then one is merely clinging to a name. If one establishes it through scriptural and logical proofs and meditates on it, then it is the same as the previous case. Furthermore, such a meditation on the union of bliss and emptiness is common even among beginners in the Vajradhara lineage, so how can it be said that it is something that others do not have? Secondly, when you say that "this is also a method of teaching students," what kind of teaching is it? Is it like the explanations of the tantras and great accomplished masters? Or is it like the teachings of the gurus of the lineage that one follows? If it is the former, then such a method of meditating on emptiness is common.
Tibetan
དོན་ཡིན་ཅིང་དེ་ནི་ཚོགས་ལ་བཤད་པར་གསུངས་པས་མི་འཐད་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ནི། མངོན་རྟོགས་མདོར་བསྡུས་འཆད་པ་ཚོགས་བཤད་དང༌། གཞུང་དོན་ཞིབ་མོར་འཆད་པ་སློབ་བཤད་ཅེས་ཟེར་བས་དགོས་ནུས་གང་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། ཁྱེད་ཅག་གི་བསམ་པ་ཁོངས་སུ་ཆུད་པ་དེ་བཤད་པ་བཟང་མི་བཟང་ཙམ་ལ། ཚོགས་སློབ་ཀྱི་བཤད་པར་བཟུང་སྣང་བས་བསྟན་བཅོས་འཆད་པའང་དེ་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་བྱེད་པ་དང་ཚོགས་བཤད་ཚིག་གི་སྤུ་འཕྲེང་ཙམ་ཡིན་པས་སྙིང་པོའི་དོན་ལེན་པའི་ཚེ་མི་དགོས་ཟེར་བ་དང། ཚོགས་སློབ་གཉིས་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་སོགས་ནི་མཁས་པའི་ཚོགས་སུ་དབྱུང་བྱ་མ་ཡིན་པ། ཤིན་ཏུ་མ་སྦྱངས་བའི་བླུན་པོ་དག་ངོ་མཚར་སྐྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐོས་བསམ་གྱི་ལྟ་བ་དང་སྲེ་ཞེས་པ། གཉིས་ཀའམ་རེ་རེ་དང་སྲེ། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི། རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་འཇུག་པར་ཐལ་ལ། ཐོས་པ་དང་སྲེ་ན་ནི། རིག་པ་དང་འབྲེལ་ཡང་རུང་ལུང་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ཞུ་བདེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ལུང་དྲན་དགོས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ངོ་མཚར་ཅན་འབྱུང་ལ། བསམ་བྱུངགི་ཤེས་རབ་དགོས་ན་ནི། དཔྱད་སྒོམ་མན་ངག་གི་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་དགོས་ན། དེ་ནི་ཁྱེད་ཉིད་མི་སྨྲ་ལ་རག གལ་ཏེ་སྨྲ་ན་ནི་ལེགས་ཏེ། རྒྱ་ཆེར་བརྟགས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འདི་བདེན་མེད་དོ་སྙམ་པ་ཙམ་ཞིག་འཛིན་ན་ནི་ཡིད་དཔྱོད་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་ཡིན་གྱི་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་མི་རུང་ངོ༌། །འོན་ཏེ་རེས་འཇོག་ཏུ་བྱེད་ན་ནི་སྐྱོན་གཉིས་ཀར་ཐལ་ལ། ཡོངས་ཡེ་དཔྱད་སྒོམ་གྱི་ངེས་ཤེས་སྒོམ་བྱུང་ལ་ཤིན་ཏུ་ མང་བ་དང༌། ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དང་སྒོམ་བྱུང་གཞི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ནའང་དེ་མ་རྟོགས་ཤིང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་སྔགས་པས་ཡིད་དྲངས་ཀྱང་བློས་མ་ཁེལ་བའི་ཅལ་ཅོལ་ཙམ་ལས་གྲུབ་མཐའ་རྟིང་མ་ཚུགས་པ་སྟེ། བདེ་བ་ལ་མི་རྟོག་པར་གནས་ན། ཐོས་བསམ་གྱིས་དྲངས་བའི་ངེས་ཤེས་ཅི་ལྟར་འབྱུང༌། ཐོས་བསམ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཀྱང་སྤོམས་ཤིང༌། རང་གང་ལ་ཚད་དུ་བྱེད་པའི་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང༌། ལྟ་བ་དེ་དུག་ཅན་དུ་བཤད་པས་འདིར་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། བླ་མའི་མན་ངག་མེད་པར་རྩོལ་བཤད་དུ་བྱས་ཤིང་གོ་བ་རགས་པ་ལ་མྱོང་བར་འཁྲུལ་བའི་སྐྱོན་ནོ། །སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །བཞི་པ་ནི། དེ་བས་ན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་ངོས་བཟུང་བར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་པའོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐབས་དངོས་བསྟན་པ་དང༌། དེ་གསུང་རབ་ཐ
Chinese
说那是对大众宣讲，这不合理。如果按照第二种说法，说宣讲《现观庄严论》的简略内容是“集会宣讲”，详细宣讲论典的内容是“师徒宣讲”，这样说也无法成立任何必要的功能。你们的想法仅仅是宣讲的好坏而已，因为执着于集会和师徒的宣讲，所以认为宣讲论典也应该区分为这两种，并且认为集会宣讲只是词句的堆砌，所以在领会精要意义时不需要，并且认为集会和师徒是两种不同的车轨等等，这些都不是智者之举，只是让那些没有学习过的愚人感到惊奇罢了。第三点是，将闻思的见解混合在一起。是两者都混合，还是分别混合？如果按照第一种说法，那么就会导致两种分别念同时产生。如果与听闻混合，虽然与智慧相关联，但因为遵循经文，所以在产生舒适感时，必须忆念经文，这就会产生一种奇特的宗派。如果需要思所成的智慧，那么就必须认为这是修习禅定和口诀的最终归宿。如果是这样，那么你就不要说话了。如果说出来，那就太好了，可以广泛地进行考察。如果仅仅是认为这不真实，那么这只是意识的臆测，不能成为获得定解的智慧。如果轮流进行，那么就会导致两种过失。对于通过观察和禅定获得的定解，禅修所生起（的智慧）非常多，并且即使闻思所生的智慧和禅修所生的智慧没有共同的基础，但那些没有意识到这一点，并且不放在心上的密咒师，即使被（虚假的）想法所引导，也无法满足内心的需求，只是空谈而已，无法建立稳固的宗派根基。如果安住在无分别的快乐中，那么如何产生闻思所引导的定解呢？“闻思”这个词也只是夸耀而已，并且那些你认为可靠的上师们，也说这种见解是有毒的，所以这里所有的过失，更不用说亲身体验了，都是因为没有上师的口诀，只是进行口头上的辩论，并且将粗略的理解误认为是体验的过失。说多了就到此为止吧。第四点是，因此，要认识到心的自性就是大乐。第二，成就它的方法有三种：直接宣说方法，以及
English
It is unreasonable to say that it is preached to the assembly. According to the second statement, explaining the condensed content of the Abhisamayalankara is called "assembly preaching," and explaining the detailed content of the treatise is called "student preaching," which does not establish any necessary function. Your thoughts are only about whether the preaching is good or bad. Because you are attached to the assembly and student preaching, you think that explaining the treatise should also be divided into these two types, and that assembly preaching is just a pile of words, so it is not necessary to grasp the essence, and that assembly and student are two different chariot tracks, etc. These are not the actions of the wise, but only make the unlearned fools feel surprised. The third point is to mix the views of hearing and thinking. Are both mixed, or are they mixed separately? According to the first statement, it would lead to two simultaneous conceptualizations. If mixed with hearing, although it is related to wisdom, because it follows the scriptures, when comfort arises, the scriptures must be remembered, which will produce a strange sect. If you need the wisdom of thinking, then you must think that this is the ultimate destination of meditation and oral instructions. If so, then you should not speak. If you say it, that's great, you can examine it extensively. If you just think that this is not true, then this is just the speculation of consciousness, and cannot become the wisdom of obtaining certainty. If you do it in turn, it will lead to two faults. For the definite understanding obtained through observation and meditation, the meditation-born (wisdom) is very large, and even if the wisdom born of hearing and thinking and the wisdom born of meditation do not have a common basis, those mantra practitioners who do not realize this and do not take it to heart, even if they are guided by (false) thoughts, cannot satisfy their inner needs, but are just empty talk, and cannot establish a solid foundation for the sect. If you abide in non-conceptual bliss, how can the definite understanding guided by hearing and thinking arise? The word "hearing and thinking" is just boasting, and those lamas whom you consider reliable also say that this view is poisonous, so all the faults here, let alone personal experience, are because there is no oral instruction from the lama, but only verbal debate, and the fault of mistaking a rough understanding for experience. Enough of the elaboration. The fourth point is, therefore, recognize that the nature of the mind is great bliss. Second, there are three ways to accomplish it: directly explain the method, and