Tibetan
འཇོག་གོ །ཕྱི་མ་གསུམ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམ་པའི་ཡན་ལག་དང༌། དང་པོ་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པའི་ཡན་ལག །བར་པ་གསུམ་གཞན་ཡིད་ཆེས་པའི་ཡན་ལག་གོ །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡུལ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ རྩ་ཁམས་གནས་གྱུར་པའི་བདེ་བ་དང་སྟོང་ཉིད་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ། རྩོལ་བ། འཚོ་བ། ལས་མཐའ་ནི་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའོ། །དྲན་པ་ནི་སྣང་བ་གསུམ་དབྱིངས་སུ་བསྟིམས་པའི་ལས་ཅན་གྱི་དྲན་པའོ། །རྟོག་པ་དང་ངག་ནི་འདྲའོ། །འདིར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ནི་འདི་ཡོད་དེ། དཔལ་ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལས། བྱང་ཕྱོགས་འདི་དག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལས་གཞན་མ་བཤད་པས་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདི་ཇི་ལྟར་འཐད་སྙམ་ན། དེར་ནི་ཐུན་མོང་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་མོད་ཀྱི། ངོ་བོ་ནི་འདི་གཉིས་ལ་ཐ་དད་དུ་འཇོག་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཉམས་ལེན་གྱི་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་ལམ་ཉམས་སུ་བླང་བྱ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཆོས་ཡིན་པས་སོ། །མན་ངག་སྙཻ་མ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཁོ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་དང་ཐབས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་རྒྱུད་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། །ཞེས་དང༌། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནང་དུ་འདུས་ཀྱི་ལོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བདེ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། རྒྱུ་རྒྱུད་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་གི་ཡུལ་དང༌། འབྲས་རྒྱུད་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང༌། སོ་བདུན་པོ་རྣམས་ཐབས་རྒྱུད་དུ་བཤད་པས། མདོ་ལས་འབྱུང་བ་དང་ཐ་དད་དུ་བསྟན་ཞིང༌། འཇུག་ཏུ་ཡང་སྔགས་ལུགས་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོས་བརྒྱན་པ་ ཞིག་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་མོ་འདི་དག་ནི། འཕགས་ཡུལ་གྱི་མཁས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ། ཕྱོགས་འདིའི་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེས་ཆེ་བ་མང་ངོ༌། །ལོ་ཆུང་མལ་གྱོ་སོགས་མན་ངག་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་པ་སྟེ། དོན་བཟང་ཞིང་ཚིག་ཉུང་བ་ཞིག་སྣང་ངོ༌། །ཕྱིས་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་དབྱེ་བ་བྱེད་པ་མ་མཐོང་ཞིང༌། གནད་ཆུང་ཞིང་གོ་དཀའ་བའི་རང་ལུགས་རེ་བཅས་ནས་རང་བསྟོད་ཆེན་པོ་རེ་སྒྲོག་ཅིང༌། སློབ་མ་རྣམས་མགོ་འཁོར་བར་བྱེད་དོ། །དྲུག་པ་བསྡུ་དངོས་ལ། བསྡུ་བའི་བཞིའི་ངོ་བོ། གྲ
Chinese
安立。后面的三种是不和顺品调伏的支分，最初的是完全辨别的支分，中间的三种是使他人生起信心的支分。第二种不共的是见解空性，等持是其余所缘的 脉轮处所转变的安乐和空性双运之身，事业，生活，事业边际是主要转为三种受用之自性。忆念是三现分融入法界的业之忆念。分别念和语相同。此处应当观察的是，吉祥正等加行续中说，菩提分法这些广说的是，如度彼岸之理一样，没有宣说其他的，因此对于显密二者的差别如何安立呢？那里是就共同的方面而说的，自性必须安立为这二者是不同的，因为这二者的修法自性是不同的缘故。周遍，因为道修习之自性本身就是菩提分法之故。窍诀穗鬘中也说，仅仅此也是以果和因和方便善加区分，是三续之自性。这仅仅是薄伽梵所宣说的。说，应当修习的仅仅是那个，菩提之分法都包含在其中，不是分开修习的。说，乐空无二之自性仅仅是那个，因续是忆念近住之境，果续是菩提分之果，三十七品是方便续所说的。显经所出和不同而宣说，入的时候也说密法需要以大乐庄严。 这些不共菩提分之细致安立是，印度圣地的智者成就者们的意趣。此方的转轮调伏瑜伽非常多。如洛琼玛尔觉等窍诀智者们的宗派一样安立的，显得意义殊胜而且词句简略。后来的智者们没有见到过如此的区分，各自安立意义狭隘而且难以理解的自宗，大肆宣扬自赞，使学生们迷惑。第六，摄义中，摄的四种自性。
English
It is established. The latter three are the limbs for subduing the discordant aspects, the first is the limb of complete discernment, and the middle three are the limbs for generating faith in others. The second uncommon one is the view of emptiness. Samadhi is the body of bliss and emptiness in union, transformed from the place of the chakras of the remaining objects. Activities, livelihood, and the limit of activities are mainly transformed into the nature of the three enjoyments. Mindfulness is the mindfulness of karma in which the three appearances are absorbed into the dharmadhatu. Conceptual thought and speech are the same. What should be examined here is that, in the Shri Samyak Prayoga Tantra, it is said that these elaborately explained Bodhipakshika dharmas are not explained other than as the way to cross over to the other shore. So how can the difference between Sutra and Tantra be established? There, it is said in terms of the common aspect, but the nature must be established as different for these two, because the nature of the practice of these two is different. It pervades, because the very nature of the path to be practiced is the Bodhipakshika dharmas. In the Manngak Snyema also, it is said that this alone is well distinguished by the fruit, cause, and means, and is the nature of the three continuums. This much is what the Bhagavan has taught. It says, "What should be meditated on is only that, the dharmas of the Bodhipakshika are all included in it, and it is not to be meditated on separately." It says that the nature of non-duality of bliss and emptiness is only that. The cause continuum is the object of mindfulness and close placement, the fruit continuum is the fruit of the Bodhipakshika, and the thirty-seven are said to be the means continuum. It is taught differently from what appears in the Sutra, and it is also said in the entrance that the Tantric system needs to be adorned with great bliss. These detailed establishments of the uncommon Bodhipakshika are the intentions of the wise and accomplished ones of the sacred land of India. There are many yogas of the wheel of subjugation in this direction. It is arranged like the tradition of the Manngak wise ones such as Lochung Malgyo, and it seems that the meaning is excellent and the words are concise. Later scholars have not seen such distinctions, and each establishes their own tradition with narrow and difficult-to-understand meanings, and proclaims great self-praise, confusing the students. Sixth, in the summary of meaning, the nature of the four summaries.
Tibetan
ངས་ངེས། བྱེད་ལས། འཁོར་བསྡུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། སྦྱིན་པ་ནི་གདུལ་བྱ་ཟང་ཟིང་གིས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། །སྙན་པ་སྨྲ་བ་ནི། ཕྱིན་དྲུག་གི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའོ། །དོན་སྤྱོད་པ་ནི། གདུལ་བྱ་རྣམས་དེའི་ཉམས་ལེན་ལ་སྦྱོར་བའོ། །དོན་མཐུན་པ་དང༌། རང་ཡང་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོར་གདུལ་བྱ་འདུན་པར་བྱེད་པ་སྦྱིན་པ་དང༌། འདུན་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བྱ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་སྙན་སྨྲ་དང༌། ཤེས་པ་ལྟར་སྤྱོད་དུ་འཇུག་པ་དོན་སྤྱོད་པ་དང༌། ཉམས་ལེན་ལ་ཞུགས་པ་སླར་མི་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་དོན་མཐུན་པ་སྟེ། གདུལ་བྱ་འདུལ་བ་ལ་བཞི་པོ་དེ་དགོས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ ནི་འཆད་པ་པོ་ལ་དགའ་བས་ཆོས་ཉན་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བ་དང༌། ཆོས་ལ་མོས་ཤིང་དོན་ཤེས་པས་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པ་དང༌། བསྟན་པ་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་ཡང་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་ཞིང་དག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཞན་དོན་དེ་ཡང་ཟང་ཟིང་དང་ཆོས་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ལས། དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་ཕྱི་མ་གསུམ་མོ། །བདུན་པ་ཞི་ལྷག་ལ་བསྒོམ་པའི་ཕན་ཡོན། སྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། ངོ་བོ། །བསླབ་ཚུལ་ཏེ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་འདི་གཉིས་སུ་འདུས་པ་དང༌། ཞི་གནས་སྤང་བྱའི་མགོ་གནོན་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཅིང༌། མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པ་ལ་དགོས་པ་དང༌། ལྷ་མཐོང་ནི་ས་བོན་སྤོང་ཞིང་སེམས་རྒྱུད་གྲོལ་བ་ལ་དགོས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་མེད་ན་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་མི་རྟོགས་ཤིང༌། ཞི་གནས་མེད་ན་སེམས་རྣམ་རྟོག་གིས་བསྐྱོད་པས་ལྷག་མཐོང་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་ནི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་ཅིང༌། ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལྷག་པར་མཐོང་བས་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་ཡུལ་ལ་གཡོ་བ་ཞི་གནས་དམིགས་པ་ལ་གནས་པས་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཞི་གནས་ལ་བསླབ་ཚུལ་ནི། དང་པོར་ཞི་གནས་ཀྱི་ཚོགས་པ
Chinese
我知道了。事业，四种需要被摄受者所依止的原因。第一，布施是使被调伏者在物质上感到满足。爱语是，如实地宣说六度之义。利行是，使被调伏者投入到对它的修行中。同事是，自己也如是行持。第二，首先使被调伏者生起希求心的是布施，使生起希求心的被调伏者们了知所应修持的是爱语，使他们按照所知而行持的是利行，使进入修行后不再退转的是同事，因此，为了调伏被调伏者，这四者是必需的。第三，因为喜欢说法者而堪为听法的法器，因为对法生起信心并且了知意义而断除疑惑，按照教导而修持，修持也越来越增上并且清净，这些按照顺序来对应。第四，利他之事也包含在物质和法两种之中，第一是布施，第二是后面的三个。第七，关于修习止观的利益、修习的必要性、体性、修习方法这四点。第一，一切三摩地都包含在这二者之中，止是遮止应断之物的对治，并且是成就神通等功德所必需的，观是舍弃种子并且使心相续解脱所必需的。第二，如果没有观，就不能现量地证悟实相，如果没有止，心就会被分别念所动摇，因此观不能长久安住。第三，观是依赖于所缘，分别如所有性和尽所有性的法，并且是完全辨析的智慧，因为能够特别地见到对境的实况，所以称为观。止是心一境性，明了且无分别，远离沉掉之过，因为分别念在对境上摇动，止安住在所缘上，所以称为止。 《解深密经》中说：止是心一境性，观是如实地分别。如是宣说。第四点分为二，第一是修习止的方法，首先是止的顺缘。
English
I understand. Activities, the four reasons why those to be subdued must rely on them. First, giving is to satisfy the trainees with material things. Speaking pleasantly is to show the meaning of the six perfections without turning them upside down. Beneficial action is to engage the trainees in its practice. Concordance, and also practicing in the same way oneself. Second, giving is what first makes the trainees desire, speaking pleasantly is what makes the trainees who desire know what should be practiced, beneficial action is what makes them practice according to what they know, and concordance is what makes them not turn back once they have entered practice. Therefore, these four are necessary to tame the trainees. Third, because they like the speaker, they are suitable vessels for listening to the Dharma, because they have faith in the Dharma and understand the meaning, they cut off doubts, they practice according to the teachings, and their practice also increases and becomes pure, these are applied in order. Fourth, the benefit of others is also included in the two, material things and Dharma, the first is giving, and the second is the latter three. Seventh, the benefits of meditating on tranquility and insight. The reason for meditating. Essence. The way to train, these four. First: All samadhi is included in these two, and tranquility is the antidote to suppressing the head of what should be abandoned, and it is necessary to accomplish the qualities of clairvoyance and so on, and insight is necessary to abandon the seeds and liberate the mind stream. Second: If there is no insight, the nature of reality will not be directly realized, and if there is no tranquility, the mind will be moved by conceptual thoughts, so insight will not last long. Third: Insight relies on the object, distinguishing the dharmas of suchness and the number of suchness, and it is the wisdom that completely analyzes, because it sees the reality of the object especially, it is called insight. Tranquility is one-pointedness of mind, clear and without thought, free from the faults of sinking and excitement, because conceptual thoughts move on the object, tranquility abides on the object, so it is called tranquility. The Sutra Explaining the Thought says: Tranquility is one-pointedness of mind. Insight is to distinguish correctly and separately. So it is said. The fourth point is divided into two, the first is the method of training in tranquility, first is the assembly of tranquility.