Tibetan
་དྲུག་བསྟེན་ཏེ། ཡུལ་མཐུན་པ་ན་གནས་པ། འདོད་པ་ཆུང་བ། ཆོག་ཤེས་པ། བྱ་བ་མང་པོ་སྤངས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ། འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པའོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་ཚུལ་ལ། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་ཞི་གནས་ཀྱི་རིམ་པ་ནི་སེམས་གནས་པ་དགུ་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པ་ནི་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་རྒྱུན་མཐུན་པ་ནི་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པར་བྱེད། རྣམ་པར་རྟོག་པས་སེམས་གཞན་དུ་ཡེངས་པ་ན། དེའི་འཕྲོ་བཅད་ནས་སླར་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པ་ནི་བསླན་ཏེ་འཇོག་པའོ། །དེ་ཉིད་ཡང་རྒྱུན་བསྲིངས་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི་ཉེ་བར་འཇོག་པའོ། །གལ་ཏེ་བསམ་གཏན་གྱིས་ཡིད་སུན་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་དྲན་པར་བྱས་ཏེ་ཡང་སྒོམ་པ་ནི་འདུལ་བར་བྱེད་པའོ། །ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་པར་གཡེངས་ན། རྣམ་པར་གཡེང་བའི་འདིས་སྔོན་དང་ད་ལྟར་ཡང་བདག་གི་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བར་བྱེད་པ་སོགས་སྐྱོན་རྣམས་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། རྣམ་གཡེང་ལ་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱས་ནས་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །སྲེད་ ཞེན་དང་མྱ་ངན་དང་འགྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་འཁྲུགས་པ་ན། དེ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སྙིང་པོ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱས་པས་དེ་དག་རང་བབས་སུ་ཞི་བ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ནས་བསྒྲིམས་པའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་མི་འཇུག་ཅིང༌། མ་བསྒྲིམས་ན་འཇུག་པའི་སྐབས་སུ་རྩོལ་བས་བསྒྲིམས་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ནས་རྩོལ་བ་མེད་ཀྱང་གསལ་སྟོང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་སྐབས་སུ་རྩོལ་བ་ཀློད་ནས་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པ་ནི། མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་གནས་པ་དགུ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གོམས་པར་བྱས་པས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་འདི་རྣམས་ལུས་ལ་ཕན་འདོགས་པར་སོང་སྟེ། ལུས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་སྐྱེ་ཞིང༌། སེམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལས་རུང་དུ་གྱུར་པས་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བདེ་བའང་འབྱུང་སྟེ། དེས་ཞི་གནས་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ཏུ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། རང་ལུགས་ནི་སེམས་གནས་དགུ་པ་གྲུབ་པ་ན་ཞི་གནས་དངོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཞུང་ལུགས་ནས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཚུལ་དང༌། སྔགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་གཉིས་ཀྱི་དཔྱད་སྒོམ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ནས་འབྱུང་ཞིང༌། དེའི་ཚུལ་ནི་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་གོ་བར་བྱས་ཏེ། བསམ་ བྱུང་གིས་དཔྱད་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ངེས་ཤེས་ཡང་ཡང་དྲང་ཤིང༌། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་ཤུགས་དྲག་པར་སོང་བ་ན། རེ་ཞིག་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ཏེ། ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་རུང་མ་ཐོབ་རུང་སེམས་གནས་དགུ་པ་འགྲུབ་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཞི་གནས་ཀྱི་ངང་ནས། དམིགས་ཡུལ་ཕྱི་ནང་གི་ཕུང་པོ་ལྔ་སོགས་དེ་དག་ལ་དམིགས་ནས་སྔར་བསམ་བྱུང་གིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གྲུབ་དོན་རྣམས་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། དེ་དག་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུན་དེ་ཞི་གནས་དང་བསྲེས་ཏེ་འཛིན་མེད་དུ་ཅུང་ཟད་བཞགཡང་དེ་བསྐྱར་གྱིན་ལྟ་བའི་ངེས་ཤེས་དང་ཞི་གནས་སྤེལ་གྱིན་བསྒོམས་པས། ཡུལ་དེ་ལ་འཛིན་མེད་དུ་འཇོག་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སྟོང་པའི་གསལ་སྣང་ཡུན་ཇེ་རིང་ལ་སོང་ན་དཔྱད་པ་ཇེ་ཉུང་དུ་གཏོང༌། སྟོང་པའི་གསལ་སྣང་དེ་ཆུང་དུ་སོང་ན་ཡང་དཔྱད་པ་ཇེ་མང་བྱ། མཐར་སྟོང་པའི་གསལ་སྣང་གཡོ་བ་མེད་པ་བྱུང་ན། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གསལ་སྣང་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་འགའ་རེ་མ་གཏོགས། དཔྱད་པ་བོར་ནས་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཏུ་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་པ་དང༌། གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་གཞིའི་རིམ་པས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་གསལ་སྣང་བརྟན་པར་ཐོབ་པ་ན། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་གསལ་སྣང་སྒྲུབ་པ་སོགས་རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་སྦྱོང་བ་གཉིས་ཆར་ཡོད་དོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་སྒོམ་རིམ་གསུམ་དང་དེའི་ དགོངས་པ་ལོ་ཙཱ་བ་ཡེ་ཤེས་སྡེའི་ལྷག་མཐོང་སྐྱེད་ཐབས་ལ་སོགས་པ་སྔ་རབས་ཚད་ལྡན་རྣམས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུངས་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པས་མོས་པའི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ངེས་པའི་དོན་ཀྱི་མདོ་སྡེ་ཚོལ་བ་ལ་འཇུག །དེ་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་གནས་ཚུལ་ལེགས་པར་ངེས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་རིང་མེད་པར་ཁྱབ་པར་གོ་བའི་ཕྱིར་ཞིང་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པས་ཁྱབ་པས་སྟོན་པ་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་བར་ངེས་ཤིང་དེས་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཐོང་བས་རང་དང་རིགས་གཅིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ། འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་འཆར་སྒོར་ཤེས
Chinese
应依六法：安住于适宜之处，少欲，知足，断绝诸多事务，戒律清净，断除贪欲等分别念。二、修持之法，即依止断除五过失之八种作意，此将于下文阐述。因此，止观之次第为九住心。首先，将心专注于所缘境，是为安住。使彼持续不断，是为续住。当心因分别念而散乱至他处时，截断其散乱， पुनः 将心专注于所缘境，是为 возвращение 住。再次持续修习，是为近住。若因禅定而心生厌倦，应忆念禅定之功德， पुनः 修习，是为调伏。若因外境之缘而散乱，应忆念散乱之过患，如“此散乱令我过去及现在之心皆不堪能”等，从而对散乱生起厌离，并将心平等安住于所缘境，是为寂静。当贪恋、忧伤、后悔等分别念生起时，应了知彼等生起之境无有实义，从而使彼等自然平息，是为近寂静。其后，于精勤之时，沉掉不生；于不精勤之时，沉掉生起之际，以功用精勤修习，是为调伏。令心相续一境性。其后，纵然无有功用，然于明空之中，于专注一境而住之时，放松功用，置于舍，是为等住，即第九住心成就。彼若串习，则内外运行之诸风，皆转为饶益身体，于身生起轻安之乐，心亦转为堪能，故亦生起身轻安之乐，由此获得殊胜之真实止观。于此等处虽有诸多可考察之处，然自宗认为，第九住心成就之时，即成就真实止观。二、胜观，分为从波罗蜜多之论典中如何生起，以及密咒之不共二者。首先，前者又以观察修为主。
English
One should rely on six things: residing in a suitable place, having few desires, being content, abandoning many activities, having pure morality, and abandoning discursive thoughts such as desire. Second, the method of practice is to rely on the eight applications that abandon the five faults, which will be explained below. Therefore, the stages of calm abiding are the nine states of mind. First, focusing the mind on the object of focus is to place the mind. To maintain that continuously is to continuously place the mind. When the mind wanders elsewhere due to discursive thoughts, cutting off that wandering and again focusing the mind on the object of focus is to restore and place the mind. Again, continuing to cultivate that is to closely place the mind. If one becomes weary of meditation, remembering the benefits of samadhi and meditating again is to tame the mind. If one is distracted by external circumstances, remembering the faults of distraction, such as "This distraction makes my mind unserviceable in the past and present," and so on, and generating aversion to distraction, and then placing the mind evenly on the object of focus, is to pacify the mind. When discursive thoughts such as attachment, sorrow, and regret arise, knowing that the object from which they arise has no essence, and thus those thoughts naturally subside, is to closely pacify the mind. After that, when one is diligent, dullness and excitement do not arise; when one is not diligent, when dullness and excitement arise, diligently cultivating with effort is to make the mind one-pointed. After that, even without effort, when one abides in clarity and emptiness in a one-pointed state, relaxing effort and placing the mind in equanimity is called equanimity, which is the accomplishment of the ninth state of mind. By becoming accustomed to that, these winds that flow internally and externally turn to benefit the body, and a bliss of physical pliancy arises in the body, and the mind also becomes very serviceable, so a bliss of mental pliancy also arises, and thus one obtains the actual, special calm abiding. Although there are many things to examine in these, our own system is that when the ninth state of mind is accomplished, actual calm abiding is accomplished. Second, as for higher seeing, there are two ways in which it arises from the treatises of the perfections, and the uncommon tantric way. First, the former mainly focuses on analytical meditation.
Chinese
其方法是，从《解深密经》等许多经典中出现。其方式是，依靠听闻而理解空性的意义，依靠思所成慧的观察而反复引生定解。当空性的认识变得非常强烈时，暂时修习止观，无论是否获得轻安，都要成就第九住心。之后，在止观的状态中，以内外五蕴等对境为目标，忆念之前通过思所成慧所确定的结论。将这些事物明明不存在却显现的定解的相续与止观混合，稍微安住于无执。又反复进行，交替修习观的定解和止观。当在这种对境上安住于无执的止观状态中，空性的明相持续时间变长时，就减少观察。当空性的明相变小时，就增加观察。最终，当空性的明相变得不动摇时，除了少数能引发明相的作意之外，就舍弃观察，修习止观双运。对于此，有对一切境作一个整体修习，以及如上所述，瑜伽士按基础的次第，在前前获得明相的稳固后，在后后生起明相等，次第次第修习两种方式。这些详细内容可以从寂护的《修习次第》三篇及其 意趣，译师益西德的《生起胜观之方便》等古代可靠的论著中了解。第二种是不分别陀罗尼，以及依《大乘经庄严论》等的意趣，以殊胜的信解功德，进入寻求真实义的经典。依靠听闻，很好地确定如来藏的状况，因为理解佛身对一切所知没有远近地周遍，所以确信一切刹土都遍满了导师，因此与导师永不分离，由此忆念佛陀。视一切众生为具有如来藏，因此生起因与自己同类的理由的慈爱和大悲。知晓一切轮涅都是心的显现。
English
The method for that appears in many sutras, such as the Samdhinirmocana Sutra. The way it works is that, relying on listening, one understands the meaning of emptiness, and relying on the investigation of thought-arisen wisdom, one repeatedly generates conviction. When the perception of emptiness becomes very strong, one temporarily cultivates shamatha (calm abiding). Whether or not one has attained pliancy, one accomplishes the ninth stage of abiding in the mind. Then, in the state of shamatha, one focuses on external and internal objects such as the five skandhas, and recalls the conclusions that were previously determined by thought-arisen wisdom. One mixes that stream of conviction that these things appear even though they do not exist with shamatha, and rests slightly in non-grasping. Again, one repeats this, alternating the conviction of insight and shamatha in meditation. When, in the state of shamatha that rests in non-grasping on that object, the clarity of emptiness lasts longer, one reduces investigation. When the clarity of emptiness becomes smaller, one increases investigation. Finally, when the clarity of emptiness becomes unwavering, one abandons investigation and meditates on the union of shamatha and vipashyana, except for a few mental activities that stimulate clarity. For this, there are two ways: meditating on all objects as a single whole, and, as mentioned above, the yogi gradually trains by obtaining stable clarity in the earlier stages according to the basic order, and then generating clarity in the later stages. These details can be learned from Kamalashila's three stages of the Bhavanakrama (Stages of Meditation) and its meaning, and from ancient reliable treatises such as the translator Yeshe De's "Means of Generating Vipashyana." The second is the non-conceptual dharani, and according to the intention of the Mahayana Uttaratantra Shastra and others, one enters into seeking the definitive meaning of the sutras with the merit of excellent faith. Relying on listening, one well ascertains the state of the Tathagatagarbha (Buddha-nature), because one understands that the Buddha's body pervades all knowable objects without near or far, one is certain that all realms are pervaded by the teacher, and therefore one is never separated from the teacher, and thus one remembers the Buddha. Seeing all sentient beings as having the essence of the Buddha, one generates love and great compassion for the reason of being of the same kind as oneself. Knowing that all samsara and nirvana are manifestations of the mind.