Tibetan
ང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་གཙང་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་སུ་སྒོམ་པའོ། །རྣམ་ཐར་ནི་སྤང་བྱ་ལས་གྲོལ་བའི་མིང་སྟེ། དེའི་ཐབས་ཀྱི་འཇུག་སྒོ་ཡིན་པས་སྒོ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་ཉོན་གྱིས་འཁོར་བར་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སྙིང་རྗཻ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་ལས་མ་གྲོལ་བས་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་སྟེ་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་བོས་མེད་པར་མཐོང་བ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་བྲལ་བར་འདོད་པ་ནི་སྙིང་རྗེའི་ངོ་བོའོ། །འདི་གཉིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྩ་བ་སྟེ། གཏམ་བྱ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་ན། །དེ་ཡི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རི་དབང་རྒྱལ་པོ་ལྟར་བརྟན་དང༌། །ཕྱོགས་ མཐས་གཏུགས་པའི་སྙིང་རྗེ་དང༌། །གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་ཡེ་ཤེས་ལགས། །ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། སྙིང་རྗེ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་རྩ་བ་གསུམ་དུ་བཤད་ཅིང༌། དེའི་དང་པོ་ནི་བཤད་ཅིང་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ཚད་མེད་བཞི་ནི། བྱམས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་རྣམས་སོ། །བྱམས་པ་ནི། ཡུལ་སེམས་ཅན་ཚད་བཟུང་མེད་པ་ལ་བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་དུས་ཚད་མེད་པར་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དྲན་ཤེས་རྩེ་གཅིག་སྒོམ་པའོ། །སྙིང་རྗེ་ནི། ཡུལ་འདྲ་བ་ལ་དུས་ཚད་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅི་ཡང་མེད་པར་གྱུར་ཅིག་པ་དང༌། དགའ་བ་ནི། ཡུལ་འདྲ། བསམ་གཏན་གྱི་དགའ་བདེ་གྱ་ནོམ་པ་ལ་མི་གནས་པ་རྣམས་གནས་ན་དགའ་བ་དང་གནས་པ་མི་འབྲལ་བར་དགའ་བའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་ཡུལ་འདྲ་འདི་རྣམས་ཆགས་སྡང་ཉེ་རིང་བདེ་སྡུག་སོགས་ཆོས་བརྒྱད་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་བཏང་སྙོམས་པ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལྟ་བུ་ལ་གནས་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་སྟེ། ཕྱི་མ་གསུམ་ཡང་དྲན་ཤེས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །འདི་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་གོང་དུ་སྙིང་རྗེ་ལ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་སོགས་གསུམ་གསུམ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་རང་ག་ཙམ་འདི་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་སྣང་བ་བདེན་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དང་ དེ་ཡང་དམིགས་པའི་དམིགས་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ་གསུམ་གསུམ་ཕྱེ་བའོ། །ཡང་འདི་དག་ལ་གྲོགས་སྨོན་ལམ་དང་འབྲེལ་བ་དང༌། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་འབྲེལ་བ་དང༌།
Chinese
我于世俗中修习不净、无常、痛苦等。解脱是脱离所断之异名，因其为方法之入门，故称门。第二，慈悲亦有三种，对有情因烦恼而于轮回中受苦而生慈悲，是缘有情；有情刹那不住，未脱离无常，对其无有实义而生慈悲，是缘法；见有情自性本空，却不如此了知而生慈悲，以及慈悲本身亦见其无自性，是无缘之慈悲，欲令痛苦及其因完全断绝是慈悲之体性。此二者为菩提之根本，如《宝鬘论》云：欲得无上菩提者，其根本为菩提心，如山王般稳固，及周遍边际之慈悲，与不依二取之智慧。如是菩提心、慈悲、证悟空性之智慧，说为三根本，其中前者亦可说且可讲。第三，四无量为：慈、悲、喜、舍。慈者，于无量之有情众生，如入禅定般之安乐，愿其无时无刻不生起，如是忆念专注修习。悲者，于相同之有情，愿其永时永世不具痛苦之相，喜者，于相同之有情，对于禅定之喜乐丰饶却不执着，不具者愿其得具，已具者愿不分离而生喜悦。舍者，于相同之有情，对于贪嗔亲疏苦乐等八法，心皆能平等舍弃，如安住于第四禅般，愿其安住于此，有何不可，如是后三者亦当忆念专注修习。此三者亦如前于慈悲所说般，有缘有情等三种，即缘有情本身，及显现为蕴界处之无实有相，以及彼亦为所缘之无所缘相，如是分为三种。又，此等与发愿相连，与随喜相连。
English
I meditate on impurity, impermanence, suffering, etc., in the relative sense. Liberation is another name for freedom from what is to be abandoned. Because it is the entrance to the method, it is called a door. Secondly, compassion also has three aspects: compassion for sentient beings suffering in samsara due to afflictions is focused on sentient beings; compassion for sentient beings who are not free from momentary impermanence and have no essence is focused on phenomena; and compassion for sentient beings who are seen as being without inherent existence but do not understand this, and seeing that compassion itself is also without essence, is compassion without focus. The essence of compassion is the wish to completely separate suffering and its causes. These two are the root of enlightenment. As it is said in the Precious Garland: If you wish to attain unsurpassed enlightenment, its root is the mind of enlightenment, as stable as the king of mountains, and compassion that reaches to the ends of the directions, and wisdom that does not rely on duality. Thus, the mind of enlightenment, compassion, and the wisdom that realizes emptiness are taught as the three roots, and the first of these can also be spoken and taught. The third, the four immeasurables, are: loving-kindness, compassion, joy, and equanimity. Loving-kindness is the wish that limitless sentient beings may experience happiness like that of meditative absorption without end, and meditating with single-pointed mindfulness. Compassion is the wish that similar sentient beings may never experience any form of suffering. Joy is the joy that those who do not have the abundant joy and happiness of meditative absorption may have it, and that those who have it may not be separated from it. Equanimity is the wish that similar sentient beings may be able to abandon attachment, aversion, closeness, distance, happiness, suffering, and all eight worldly concerns, and that they may abide in the fourth dhyana. The latter three should also be meditated on with single-pointed mindfulness. All three of these also have three aspects, as explained above for compassion, such as focusing on sentient beings, namely, focusing on sentient beings themselves, and the unreal appearance of the aggregates, elements, and sense bases, and that also being the appearance of the object of non-object, thus dividing into three. Also, these are connected with aspirational prayers and with rejoicing.
Tibetan
གོ་ཆ་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ་གསུམ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་དབྱེ་སྟེ་གོ་སླའོ། །བཞི་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ནི། སྤྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་སྟེ། སྦྱིན་པ་ལ་ངོ་བོ་དང༌། ཁྱད་པར་དང༌། དབྱེ་བ་དང༌། གཏོང་ཚུལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། གཏོང་སེམས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འགྲོ་བ་ལ་ཁྱད་པར་བཞི་ལྡན་དུ་བསླབ་དགོས་ཏེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེར་སྣ་ཉམས་པ་དང༌། སྦྱིན་པ། སྦྱིན་བྱ། ལེན་པ་པོ་སྟེ་འཁོར་གསུམ་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པས་ཟིན་པ་དང༌། སྦྱིན་ཡུལ་གྱི་བསམ་པ་ཚིམ་ཞིང་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་འགོད་པའི་ཐབས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ་ཁྱད་པར་བཞི་ལྡན་ནམ། ཡང་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་བཟང་པོས་ཟིན་ཞིང༌། བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པས་གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་ཕྱིར་བསྔོ་བས་རྒྱས་ཐེབས་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཟང་ཟིང་དང་ཆོས་དང་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་རང་གི་སྲོག་གི་བར་དུ་སྦྱིན་པའོ། །གཉིས་པ་ ནི་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་པས་བཤད་བྱའི་ཆོས་རྣམ་དག་བཤད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མའི་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱོབ་པའོ། །བཞི་པ་གཏོང་ཚུལ་ནི། རྟེན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པས་ཟིན་པ། དངོས་པོ་དམ་པ་སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པར་སྦྱིན་པ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམ་པ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཆེད་དང༌། ཐབས་དམ་པ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་དང༌། བསྔོ་བ་དམ་པ་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བ་དང༌། རྣམ་དག་དམ་པ་སྒྲིབ་གཉིས་འགོག་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །དེ་ལྟར་དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱས་ནས་གཏོང་བ་དང༌། དུས་སུ་གཏོང་བ་དང༌། མཁོ་བ་སྦྱིན་པ་དང༌། རན་པ་སྦྱིན་པ་དང༌། བཟང་པོ་སྦྱིན་པ་རྣམས་ལ་བསླབ་བོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། སྤྱིར་མི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྡོམ་ཞིང༌། ཁྱད་པར་རང་ཉིད་ཞི་བདེའི་སེམས་སྤོང་བའི་སེམས་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་ནི་བཞི་ལྡན་ནམ་གསུམ་ལྡན་གོང་བཞིན་ནོ། །དབྱཻ་བ་ནི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་སོགས་གསུམ་སྟེ་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བསྲུང་ཚུལ་ནི། དམ་པ་དྲུག་ལྡན་གོང་བཞིན་དང༌། བསླབ་བྱ་ཕྲ་མོ་རྣམས་དང་འགལ་བ་འཆལ་ཚུལ་གྱིས་སེམས་དང༌། དེའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་ཐག་བསྲིང་བ་དང༌། མི་སྡུག་བྱམས་པ་རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་ཉིད་སོག
Chinese
与装备相关，也可以用三个三个来区分，这样就容易理解了。第四个是六度波罗蜜，即布施等六度。关于布施，有体性、差别、分类和布施方式四点。第一点是：布施之心达到极致圆满。第二点是：要学习以四种差别圆满的方式行布施波罗蜜，即：不共品的悭吝衰减，布施，布施物，受施者，这三轮被无自性的空性所摄持，令布施对象的想法满足且圆满，并且依此转变为安置于三种菩提之任何一种的方法，即四种差别圆满。或者，被殊胜的大乘发心所摄持，以证悟无实的智慧，为了他利而成就佛果，以回向来增广，即三种差别圆满，这就是布施波罗蜜。第三点是：财物布施、法布施和无畏布施三种。第一种是：布施受用、儿女、妻子乃至自己的生命。第二种是：以菩提心摄持，宣说应说的清净之法。第三种是：救护他人免于今生和来世的怖畏。第四种是布施的方式：所依殊胜，以菩提心摄持；所施之物殊胜，布施所有布施之物；目的殊胜，为了利益有情；方法殊胜，以无分别智慧摄持；回向殊胜，将善根回向圆满菩提；清净殊胜，具有遮止二障的作用。像这样以六种殊胜圆满的方式进行布施，以及按时布施，需要时布施，适宜时布施，良善时布施，都要学习。戒律的体性是：总的来说，是遮止一切不善，特别是舍弃自身寂静之心的心念。差别如前述的四种圆满或三种圆满。分类是遮止恶行等三种，前面已经说过了。守护的方式是：如前述的六种殊胜圆满，以及以违背细微的学处之邪命来对待，断绝其因烦恼，修习不净观、慈爱、缘起、空性等。
English
In relation to equipment, it can also be distinguished by threes, making it easy to understand. The fourth is the six pāramitās, namely the six, such as giving. Regarding giving, there are four points: essence, distinction, classification, and the manner of giving. The first point is: the mind of giving reaches the ultimate perfection. The second point is: one must learn to practice the perfection of giving with four distinctions: the opposing side, miserliness, diminishes; giving, the object of giving, the recipient—these three spheres are grasped by emptiness, devoid of inherent existence; fulfilling and perfecting the intention of the recipient of the giving; and based on that, transforming it into a method of establishing any of the three types of enlightenment—these are the four distinctions. Alternatively, being grasped by the excellent mind of great vehicle bodhicitta, with the wisdom that realizes non-reality, for the sake of benefiting others, accomplishing Buddhahood, and expanding through dedication—these are the three distinctions, which is the perfection of giving. The third point is: the three types of giving—material giving, Dharma giving, and fearlessness giving. The first is: giving away possessions, children, wives, and even one's own life. The second is: being grasped by the mind of bodhicitta, speaking the pure Dharma that should be spoken. The third is: protecting others from the fears of this life and future lives. The fourth is the manner of giving: the basis is supreme, grasped by the mind of bodhicitta; the object is supreme, giving away all objects of giving; the purpose is supreme, for the sake of benefiting sentient beings; the method is supreme, grasped by non-conceptual wisdom; the dedication is supreme, dedicating the merit to complete enlightenment; the purity is supreme, having the function of preventing the two obscurations. In this way, giving with six supreme qualities, as well as giving at the right time, giving when needed, giving appropriately, and giving virtuously, must all be learned. The essence of ethics is: in general, abstaining from all non-virtue, and in particular, the thought of abandoning one's own mind of peace. The distinctions are as before, the four perfections or the three perfections. The classification is the three, such as abstaining from misconduct, which has already been explained above. The manner of guarding is: as before, the six supreme qualities, and treating the mind with immoral conduct that contradicts the subtle precepts, severing the root of its afflictions, and practicing ugliness, love, dependent origination, emptiness, etc.