Tibetan
་ཀྱི། དང་པོ་ནི། གྲུབ་མཐས་བརྟགས་པ་དང་མ་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་ཀྱང་རུང་བའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་ཤེས་ལ་ངར་འཛིན་དང་ཕུང་པོ་གཞན་བཞི་ལ་བདག་གིར་འཛིན་པ་འཇུག་པར་བཤད་པའང་གཙོ་བོའི་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་གཉིས་ཀ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་སྟེ། ངས་གཟུགས་མཐོང་ཞེས་རྣམ་ཤེས་ལ་བདག་འཛིན་དང༌། ང་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་ཚོར་བ་དང༌། ང་སྙམ་ན་འདི་ བཟང་ངོ་ཞེས་འདུ་ཤེས་དང༌། ངས་གོ་ཞིང་དྲན་ཞེས་འདུ་བྱེད་དང༌། རྒས་པ་ནི་ངའོ། །ང་ལ་བསྣུན་ནོ་ཞེས་སོགས་གཟུགས་ཕུང་ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་སྐྱེས་ལ་ངས་སྔོན་ཆུ་འདི་ལ་བརྒལ་ནས་འོངས་སྙམ་པའི་རྟག་འཛིན་དང༌། བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་གཞན་ལས་ལོགས་སུ་གར་བའི་རྣམ་པ་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང༌། གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ང་དབང་ཞེས་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་འདི་ལྟ་བུ་འཇུག་པ་ཡོད་པས། རྟག་གཅིག་རང་དབང་གི་བདག་འཛིན་ཀུན་བརྟག་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་པའང་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཆོས་གང་ལ་ཡང་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཞེན་པའི་བདེན་འཛིན་ནོ། །གཉིས་པ་བདག་གིར་འཛིན་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བརྟན་ནས་འཇུག་སྟེ་ངའི་མིག་ཅེས་སོགས་གཟུགས་ཕུང་དང༌། ངའི་བདེ་བ་ཞེས་ཚོར་བ་དང༌། ངའི་རྣམ་རྟོག་ལ་ཞེས་འདུ་ཤེས་དང༌། ངའི་ཤེས་རབ་ཅེས་སོགས་འདུ་བྱེད་དང༌། ངའི་ཤེས་པ་མི་གསལ་སོགས་རྣམ་ཤེས་དང༌། ངའི་ནོར་ཞེས་སོགས་ནས་དང་ཡུལ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང༌། ངའི་ཐད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ཞེས་སོགས་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་ཡང་འཇུག་གོ །དེ་རྣམས་སྤང་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་གཉིས་བསྒོམ་དགོས་པས། གསུམ་པ་བདག་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ། དང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་ ཞེས་བྱ་བར་བརྟགས་པ་ལ་ང་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་ཡིན་དགོས་པ་ལས། བདག་ཕུང་གཅིག་ན་བདག་སྐད་ཅིག་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། བདག་དུ་མའམ་ཕུང་པོ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། བདག་ལུས་ཡིན་ན་ཁམས་ལྔ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་རེ་རེ་ནས་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཡིན་ན་བདག་དུ་མར་འགྱུར་ལ། དུ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུལ་དུ་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་དམིགས་པར་གྱུར་པས་བདག་ཡིན་པ་ཉམས། ཡན་ལག་རྣམས་བསལ་བའི་བཤུལ་ན་བདག་གཞན་ཡང་མ་དམིགས། རྐང་ལག་དང་ཤ་ཁྲག་སོ་སོར་ཕྲལ་བ་དང༌། ཕུང་པོ་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་བདག་ཡིན་མིན་བརྟགས་པ་དང
Chinese
第一，无论是宗派所承许的还是未经宗派承许的，都认为是正确的。也就是说，虽然说对阿赖耶识执著为我，对其他四蕴执著为我所，这主要是就主要意义而言的。实际上，我和我所的执著都是依赖于五蕴而产生的。例如，说“我看见了色”，这是对阿赖耶识的我执；说“我是痛苦的”，这是对受蕴的执著；想“我认为这个好”，这是对想蕴的执著；说“我听见并记住了”，这是对行蕴的执著；“衰老是我”，“打我”等等，这是对色蕴的执著。对于俱生我执来说，会有“我以前渡过这条河而来”这样的常执，以及自己是唯一，与他者分离的形态，以及对于六处、处所、身体、受用等执著“我是主宰”这样的常、一、自在的观念。因此，说常、一、自在的我执仅仅是遍计所执是不合理的。第二，是对任何事物都执著为真实存在的实执。第二，我所执是人我执的一部分，它依赖于内外一切法而产生，例如“我的眼睛”等等，这是对色蕴的执著；“我的快乐”这是对受蕴的执著；“我的分别念”这是对想蕴的执著；“我的智慧”等等，这是对行蕴的执著；“我的意识不清晰”等等，这是对识蕴的执著；“我的财产”等等，从财物到地方和受用；甚至对于非组合的事物，也会执著“我这边的虚空”等等。为了断除这些，必须修持二无我。第三，确定无我。首先，人无我是指在世俗谛中，对于被称为有情的事物进行观察时，找不到所谓的“我”。如果“我”是真实存在的，那么它必须与五蕴是一体或异体。如果我和蕴是一体的，那么我就会变成刹那生灭的，或者我会变成多个，或者蕴也会变成一个。如果我是身体，那么五界和六处中的每一个都不是我。如果是，我就会变成多个。如果是多个，那么一切都会互相观待成为他者的自性，这样“我”的性质就丧失了。在去除肢体之后，剩下的地方也找不到“我”。如果将手脚和血肉分开，或者在每个蕴上观察是否是我，
English
Firstly, it is thinking that whatever is asserted by philosophical tenets, whether examined or unexamined, is acceptable. That is to say, although it is said that the clinging to a self in the consciousness and the clinging to the other four aggregates as belonging to a self occur, this is done mainly in terms of the principal meaning. In reality, both the clinging to a self and the clinging to what belongs to a self occur in dependence on all five aggregates. For example, saying "I see form" is clinging to a self in the consciousness, and saying "I am suffering" is in relation to feeling, and thinking "I think this is good" is in relation to perception, and saying "I hear and remember" is in relation to compositional factors, and "aging is me," "I am being hit," and so forth, are clinging to the form aggregate. In the case of innate clinging, there is the clinging to permanence in thinking "I crossed this river before and came," and the aspect of oneself being alone and separate from others, and the six sense sources, and the idea of permanence, singleness, and independence in thinking "I am in control" with regard to place, body, and possessions. Therefore, it is not reasonable to say that the clinging to a self that is permanent, single, and independent is only conceptual imputation. Secondly, it is the clinging to truth, which is clinging to anything as being established by valid cognition. Secondly, the clinging to what belongs to a self is a part of the clinging to a self of a person, and it occurs in dependence on all phenomena, internal and external, such as "my eye" and so forth, which is the form aggregate, and "my happiness," which is feeling, and "my thoughts," which is perception, and "my wisdom," and so forth, which is compositional factors, and "my unclear consciousness," and so forth, which is consciousness, and "my wealth," and so forth, from wealth to places and possessions, and even to the unconditioned, there is clinging to "the space in my direction," and so forth. In order to abandon these, it is necessary to meditate on the two selflessnesses. Thirdly, establishing selflessness. Firstly, the selflessness of a person is that in conventional truth, when examining what is called a sentient being, there is no established "I." If there were, it would have to be either one with or different from the aggregates. If the self were one with the aggregates, then the self would become momentary and subject to arising and ceasing, or there would be many selves, or the aggregates would become one. If the self were the body, then each of the five elements and six sense sources would not be the self. If they were, there would be many selves. If there were many, then everything would mutually regard each other as the nature of others, and the nature of the self would be lost. In the absence of the limbs, the self is not found elsewhere. If the limbs and flesh and blood are separated, and if one examines whether or not each aggregate is the self,