Tibetan
ལེན་ཚུལ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་དབྱེ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་སོགས་སོ། །དེ་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་སྡོམ་པ་སྟེ་སོ་སོ་ཐར་པ་རིགས་བདུན་ལྟ་བུའོ། །སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་ནི་སྒོ་གསུམ་གྱི་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤོང་བ་སྟེ། རེ་རེ་ལ་ཡང་རྫོགས་པར་སྤོང་བ་དང༌། སྣ་གཅིག་སྤོང་བ་དང༌། ཕན་ཆེར་སྤོང་བ་དང༌། ཡུན་ཐུང་ངུར་སྤོང་བ་དང༌། ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་སྤོང་བ་དང༌། རང་སྤོང་བ་དང༌། སྤོང་དུ་འཇུག་པ་དང༌། སྤོང་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང༌། སྤོང་བའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ་བཅུ་བཅུའི་དབྱེ་བས་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་དབྱེ་བ་བརྒྱ་ཐམ་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །འདི་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་གཞི་དང་སེམས་གནས་པའི་དོན་ཅན་ནོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་ལ་དམིགས་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་གསར་དུ་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་པ་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་རང་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དག་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་དོན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་སྟེ་གཞན་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །བརྟན་པོ་ནི་བསླབ་བྱ་དང་ མ་འགལ་བ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སོགས་ཏེ་རྒྱལ་བ་ནི་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ན་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཐུགས་བསྐྱེད་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ལ་ཐུགས་བསྐྱེད་ནས་དམ་ཚིག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་བྱ་ལ་གནས་པའོ། །མགོན་བཞིན་ཞེས་པ་ནི། མགོན་པོ་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་མཛད་པ་བཞིན་ནོ། །དགུ་པ་ལམ་བསྟེན་པ་ལ། ཐུན་མོང་གི་ལམ་བསྟེན་པ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་བསྟེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་བདག་མེད་གཉིས། རྩ་བ་གཉིས། ཚད་མེད་བཞི། ཕར་ཕྱིན་དྲུག །བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན། བསྡུས་དངོས་བཞི། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཏེ་གཉེན་པོའི་ཆོས་བདུན་དང༌། མི་དགེ་བ་བཅུ། བསམ་གཏན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ལྔ། ཉེས་པ་ལྔ་སྟེ་སྤང་བྱའི་ཆོས་སྡེ་ཚན་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། བདག་དང་སོགས། གཉིས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་སོགས། གསུམ་པ་ནི་བྱམས་དང་སོགས། བཞི་པ་ནི་སྦྱིན་དང་སོགས། ལྔ་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་སོགས། དྲུག་པ་ནི་སྦྱིན་དང་སོགས། བདུན་པ་ནི་ཞི་ལྷག་སོགས། བརྒྱད་པ་ནི་རྟག་ཏུ་སོགས། དགུ་པ་ནི་རྒོད་དང་སོགས། བཅུ་པ་ནི་ལེ་ལོ་སོགས་སོ། །འོ་ན་མཐོང་སྒོམ་གྱི་སྤང་བྱའི་དབྱེ་བ་དང༌། སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བསྟཻན་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་མན་ཆད་དུ་ནི་དེ་དག་ཀྱང་དགོས་མོད་ཀྱི། ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་ པ་འདིར་ནི་སྤང་བྱའི་དབྱེ་བ་དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པས་ཉེ་བར་མི་མཁོ་ལ། ལམ་འདིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་བསམ་གཏན་སོགས་མི་དགོས་ཤིང་བསམ་གཟུགས་དེ་དག་ནི་ལམ་འདིའི་གོལ་ས་ཏེ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་དུ་བསམ་གཏན་བཞི་བཤད་པའི་དོད། །ལམ་འདིར་དགའ་བ་བཞི་དང༌། སྟོང་པ་བཞི་དང༌། སྣང་བ་བཞི་རྣམས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དག་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བའི་ཕྱིར་འདིར་མི་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤོང་བ་དང༌། ཞི་ལྷག་གཉིས་སྐྱོན་ལྔ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྔགས་ཀྱི་ལམ་དང་བསྲེས་ནས་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། ལམ་ཁྲིགས་ཆགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། སྔགས་སྡོམ་ཐོབ་ནས་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་ནས་ལག་ལེན་དུ་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤངས་ཏེ་རིམ་གཉིས་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཞི་ལྷག་གྲུབ་པ་ཞིག་དགོས་ལ། དེ་ལ་སྒྲིབ་པ་ལྔ་སྤོང་དགོས་ཤིང་ཞི་གནས་ལ་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་དགོས་པས་སྐབས་དེར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལམ་ཐུན་མོང་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་མོ་ནི་མདོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ཐོས་བསམ་ཁ་ཕྱིར་ལྟས་སུ་མ་ཤོར་བར་བྱས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་འདྲིས་པར་བྱ་དགོས་མོད། འདིར་དང་པོ་ཉིད་ནས་གསང་སྔགས་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་གོ་བདེ་བའི་ངག་འདོན་ཅུང་ཟད་བརྗོད་ན། སྔར་གྱི་བཅུ་པོ་དེ་དག་ལས། དང་པོ་ལ་གསུམ་ ལས། དང་པོ་མཐའ་གཉིས་ངོས་བཟུང་བ་ནི། དངོས་པོ་རྟག་པར་འཛིན་པ་རྟག་མཐའ་དང༌། སྔར་ཡོད་པ་ཞིག་ཕྱིས་མེད་པར་སོང་བར་འཛིན་པ་ནི་ཆད་མཐའ་སྟེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་ངེས་དོན་འཆད་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྟག་ཆད་ཀྱི་དབྱེ་བའོ། །མཐར་ཐུག་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པ་ལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཅི་ཙམ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་རྟག་པའི་མཐའ་དང༌། མེད་པར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཆད་མཐའ་ཡིན་ཞིང༌། ཕྱིས་ཡོད་འཛིན་དང་ཡོད་མཐའི་དབྱེ་བ་བྱེད་པ་སོགས་ནི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་གཞུང་རྩོམ་མ་ཤེས་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པའོ། །གཉིས་པ་བདག་འཛིན་ངོས་བཟུང་བ་ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས
Chinese
真实的接受方式。第一，菩萨的戒律如果分类，有三种戒律，即“戒律即是”等等。其中，断除恶行的戒律是，断除身语意三门的罪恶和不善业，如七种别解脱戒。断除的自性是断除三门的不善十业，每一个又分为完全断除、断除一部分、断除大部分、暂时断除、尽形寿断除、自己断除、令他人断除、随喜断除、赞叹断除，这样以十十的分类，断除恶行的分类有百种，这是圣者无著说的。这是后两种戒律的基础和心安住的意义。积累善法的戒律是，以六度等善法为对境，在自相续中新产生，并使已产生的善法不退失，是使自相续成熟的业。饶益有情的戒律是，以有情为对境，为他们成办利益和安乐之事，没有罪过，是使他相续成熟的业。坚定是指不违背所学之处的意思。第二是“如何”等等，即“胜者”是指以前成为菩萨的时候。所谓“发心誓言”，即从发心到誓言，安住于菩萨的学处。所谓“如怙主”，即如怙主，也就是诸佛以前的行为。第九，依止道方面，有共同的道和不共同的道两种。第一种，有二无我，二根本，四无量，六度，三十七道品，四摄事，止观二者，即七种对治法，以及十不善，五种禅定障碍，五种过失，即三种所断法的类别。第一是“我与”等等。第二是“空性”等等。第三是“慈爱”等等。第四是“布施”等等。第五是“正念”等等。第六是“布施”等等。第七是“止观”等等。第八是“恒常”等等。第九是“掉举”等等。第十是“懈怠”等等。
English
The actual way of receiving. First, if the precepts of a Bodhisattva are classified, there are three precepts, namely, "precepts are," and so on. Among them, the precept of abstaining from misdeeds is to abstain from the sins and non-virtuous actions of body, speech, and mind, such as the seven types of individual liberation precepts. The nature of abstaining is to abandon the ten non-virtuous actions of the three doors, and each one is divided into completely abandoning, abandoning a part, abandoning a large part, temporarily abandoning, abandoning for as long as life lasts, abandoning oneself, causing others to abandon, rejoicing in abandoning, and praising abandoning. Thus, with the classification of ten tens, there are a hundred classifications of abstaining from misdeeds, which was said by the noble Asanga. This is the basis of the latter two precepts and the meaning of the mind abiding. The precept of accumulating virtuous dharmas is to focus on virtuous dharmas such as the six perfections, newly generate them in one's own mindstream, and prevent the generated ones from deteriorating, which is the action of maturing one's own mindstream. The precept of benefiting sentient beings is to focus on sentient beings and accomplish benefits and happiness for them without fault, which is the action of maturing others' mindstreams. Steadfastness means not contradicting what is to be learned. Second is "how," and so on, that is, "victor" refers to when one previously became a Bodhisattva. The so-called "resolve and vow" means from resolve to vow, abiding in the Bodhisattva's training. The so-called "like the protector" means like the protector, that is, the previous actions of the Buddhas. Ninth, in terms of relying on the path, there are two types: the common path and the uncommon path. The first type includes two selflessnesses, two roots, four immeasurables, six perfections, thirty-seven factors of enlightenment, four ways of gathering disciples, and the two, shamatha and vipashyana, which are the seven antidotal dharmas, as well as the ten non-virtuous actions, the five obscurations of meditation, and the five faults, which are the three categories of what is to be abandoned. The first is "I and," and so on. The second is "emptiness," and so on. The third is "loving-kindness," and so on. The fourth is "giving," and so on. The fifth is "mindfulness," and so on. The sixth is "giving," and so on. The seventh is "shamatha and vipashyana," and so on. The eighth is "constantly," and so on. The ninth is "excitement," and so on. The tenth is "laziness," and so on.
Chinese
那麼，為什麼不依賴見道和修道所斷的分類，以及九次第定等等呢？因為在瑜伽續以下，那些也是需要的。但在這無上乘中，所斷的分類也是不同的，所以不太需要。以這個道，為了成就三摩地和神通等等的功德，不需要禪定等等，而且那些禪定和色蘊是這個道的歧途。共同乘中講述四禪定的意義是，這個道中的四喜、四空和四光明。因此，因為那些不太需要，所以這裡不說。那麼，捨棄十不善，以及止觀二者和五種過失等等，與密咒道混合講述是什麼原因呢？這是就道的次第而言。得到密咒戒後，精通密咒續部的結合，在實踐中捨棄十不善，修持二次第時，需要成就止觀。對此，需要捨棄五種障礙，並且為了捨棄止住的五種過失，需要依賴八種作意，所以在那個時候講述。像這樣，那些共同道的詳細分類，必須對經部方面的偉大論著進行聽聞和思考，不要讓心向外散亂，並且要非常熟悉。在這裡，為了最初就進入密咒的人們，稍微說一些容易理解的念誦文。在之前的十個之中，第一個有三個方面。第一個是確定兩個邊：將事物執著為常恆是常邊，將先前存在的事物執著為後來消失是斷邊。這是解釋暫時意義時的常斷分類。究竟的是，如所說：「說有執為常，說無視為斷，因此於有無，智者不應住。」因此，凡是執著為存在的，都是常邊；凡是執著為不存在的，都是斷邊。後來區分有執和有邊等等，是誹謗聖者龍樹不知道如何寫論著。第二個是確定我執，有執著為我和執著為我所二者。第一個又分為人我執和法我執二者。
English
Then, why not rely on the classifications of what is to be abandoned by the paths of seeing and meditation, and the nine successive abidings, etc.? Because in the Yoga Tantras and below, those are also needed. But in this unsurpassed vehicle, the classifications of what is to be abandoned are also different, so they are not very necessary. With this path, in order to accomplish the qualities of samadhi and clairvoyance, etc., meditation, etc., are not needed, and those meditations and form aggregates are deviations from this path. The meaning of explaining the four meditations in the common vehicle is that in this path, there are the four joys, four emptinesses, and four luminosities. Therefore, because those are not very necessary, they are not mentioned here. Then, what is the reason for abandoning the ten non-virtues, and explaining the two, calm and insight, and the five faults, etc., mixed with the mantra path? This is in terms of the order of the path. After obtaining the mantra vows, becoming proficient in the union of the mantra tantras, and abandoning the ten non-virtues in practice, when practicing the two stages, it is necessary to accomplish calm and insight. For this, it is necessary to abandon the five obscurations, and in order to abandon the five faults of calm abiding, it is necessary to rely on the eight applications of mind, so it is explained at that time. Like this, the detailed classifications of those common paths must be heard and thought about in the great treatises of the Sutra side, without letting the mind wander outwards, and must be very familiar. Here, for those who initially enter the secret mantra, I will briefly say some easy-to-understand recitations. Among the previous ten, the first has three aspects. The first is to identify the two extremes: holding things to be permanent is the extreme of permanence, and holding something that previously existed to have later disappeared is the extreme of annihilation. This is the classification of permanence and annihilation when explaining the temporary meaning. The ultimate is, as it is said: "Saying 'exists' is grasping at permanence, saying 'does not exist' is looking at annihilation, therefore, in existence and non-existence, the wise should not abide." Therefore, whatever is held to exist is the extreme of permanence; whatever is held to not exist is the extreme of annihilation. Later distinguishing between grasping at existence and the extreme of existence, etc., is slandering the noble Nagarjuna as not knowing how to write treatises. The second is to identify self-grasping, there are two: grasping at self and grasping at what belongs to self. The first is further divided into two: grasping at the self of a person and grasping at the self of phenomena.