Tibetan
ག་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལ་ནི་བདེ་བའི་སྡོམ་པ་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མདོ་ལུགས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་ལས་གཞན་པའི་རྩ་ལྟུང་མི་འདོད་པས་སོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་ཟས་ཀྱིས་རྒྱགས་པས་ཉོན་མོངས་འཕེལ་ན་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཉུང་ངུ་ཟ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་ཅེས་ཟེར་ཏེ། རང་གི་བློ་བཟོའི་བསླབ་བྱ་འདིའང་བྱར་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་ན་དེ་འདྲའི་རིགས་ལ་ངལ་ཞིང་དུབ་མཐའ་འདུལ་བ་ནས་གནང་དགོས་པ་ལས་དེ་བཀག་པ་དང༌། ཟས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བར་འདོད་པ་མུ་སྟེགས་པ་བླུན་པོ་འགའ་ཞིག་གི་ལུགས་ཏེ། ཉོན་མོངས་མི་འདུལ་བར་ཟས་འབྲི་བ་འདི་ནི་འདུལ་བ་ལས། དགེ་སློང་འདོད་པའི་ཀུན་རྟོག་ཅན་གཅིག་གིས་རང་གི་རྟགས་རྡོས་བརྡུངས་པ་ལ། རྒྱལ་བས་འདི་ནི་བླུན་ཏེ་གནོད་པ་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་ལ་བརྡུངས་ནི་གཞན་བརྡུངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཡང་ཁྱེད་ལ་འཇུག་པས། འདུལ་བ་དང་མི་མཐུན་ཞིང་སྔགས་དང་འགལ་བ་འདིས་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །དགུ་པ་ནི། རང་བཞིན་དག་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སོམ་ཉི་ཟ་བ་སྟེ་རྣམ་ གཞག་ཙམ་ཤེས་ནས་མ་དད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐུན་གཉིས་ལ་ཡོངས་སུ་འདས་ན་རྩ་ལྟུང་ངོ༌། །འོན་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་སྟོན་པའི་གཞུང་ལ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པའི་ཚེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་ཏེ་གཞུང་དེའི་དོན་ནི་འདི་མིན་པ་འདྲའོ་སྙམ་པ་ལྟ་བུའི་ཐེ་ཚོམ་ཙམ་ནི་མ་བཀག་གོ །རང་གི་རིག་པའི་སེམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་སྣང་བར་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་སུ་སྣང་བའི་སེམས་ཀྱི་གསལ་ཆ་ཙམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་གྲུབ་པོ་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་ལྔ་རིགས་ལྔར་དག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ཚུལ་འདི་ནི་ལྷ་སོ་སོའི་དག་པ་སྟེ་དག་པ་གཉིས་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་ཐོག་མ་ནས་གནས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་དག་པ་སྟེ་དག་པ་གསུམ་པའོ། །དེ་རྣམས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སོགས་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །དེ་ཡང་འདི་ལ་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་ཡིན་པ་ཙམ་ཅིག་གི་གོ་བར་ཤར་ནས་སླར་དེ་མིན་པར་འཛིན་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཐོས་པ་ལ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བས་ཐ་སྙད་ལ་ཞེན་པའི་མཁས་རློམ་རྣམས་ལ་འདི་འོང་ཉེན་ཆེ་ཞིང༌། དག་པ་གཞན་གཉིས་ལའང་རིགས་འགྲེའོ། །བཅུ་པ་ནི། འདིར་ཡུལ་གདུག་པ་ཅན་རེ་མིར་གྱུར་པ་བླ་མ་ལ་སྨོད་པ་དང༌། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འཚེ་བ་དང༌། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་སུན་འབྱིན་པ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཕེབས་པར་སྨྲ་ཞིང་འགྲོགས་བཤེས་དང་ལུས་ངག་གིས་ཕན་འདོ
Chinese
假设，瑜伽续部中没有具备圆满特征的安乐誓言，因此不希望有除了经部根本堕罪之外的根本堕罪。又有些人说，因为食物充足会增长烦恼，为了不生起烦恼而少量进食没有罪过。这种自己臆造的教诲也不应做。如果那样，对于那种人，从调伏疲劳困乏的边际开始就应该允许，而不是禁止。认为食物是烦恼的根本，这是某些愚笨外道的主张。不调伏烦恼而减少食物，这在律藏中，就像一个贪欲的比丘用自己的阳具捶打自己。国王说：“这是愚蠢的，损害是别人做的，捶打的是别人。”您也属于这种情况，这与律藏不符，与密咒相违，无论如何都不行。第九，自性清净是指一切法自性为空性。对此产生怀疑，即仅仅了解名相而不相信，如果超过两个时段，就是根本堕罪。然而，在听闻思维宣说空性的论典时，观想空性，心想论典的意义似乎不是这样，这样的怀疑并没有禁止。因为自己的觉性之心是如来藏，所以显现为它的五蕴，显现为心的光明分，是如来智慧的因，因此五蕴清净为五部如来等等，这种清净的方式是各个本尊的清净，是第二种清净。心的自性本来就安住于大乐的体性中，这是自证的清净，是第三种清净。对这些产生怀疑等等，与前面相同。也就是说，对于这一点，仅仅生起诸法是空性的理解，然后又执着为不是空性。因为没有听闻空性就不会堕罪，所以对于执着于名相的自诩聪明的人来说，这种情况很容易发生。对于另外两种清净也同样可以类推。第十，这里指将恶毒之人变成人，诋毁上师，损害三宝，驳斥密咒乘。对于这些人，说他们会来，与他们交往，用身语帮助他们
English
Suppose, in the Yoga Tantra, there is no vow of bliss that possesses complete characteristics, therefore, one does not wish for root downfalls other than those of the Sutra system. Also, some say that if one becomes full from food, afflictions will increase, and in order not to generate afflictions, there is no fault in eating little. This kind of self-fabricated instruction should not be done either. If that is the case, for such people, it should be permitted from the beginning of subduing the exhaustion and fatigue, rather than being prohibited. Considering food as the root of afflictions is the doctrine of some foolish heretics. Reducing food without subduing afflictions, in the Vinaya, it is like a lustful monk beating himself with his own penis. The king said, "This is foolish, the harm was done by another, and the beating is of another." You also fall into this category, which is not in accordance with the Vinaya and contradicts the mantra, so it is not acceptable in any way. Ninth, self-nature purity means that all phenomena are empty by nature. Doubting this, that is, merely knowing the terms and not believing, if it exceeds two sessions, it is a root downfall. However, when listening to and contemplating the scriptures that explain emptiness, focusing on emptiness, and thinking that the meaning of the scripture does not seem to be like this, such doubts are not prohibited. Because one's own mind of awareness is the Tathagatagarbha, therefore, the five aggregates that appear as its manifestation, the mere clarity of the mind that appears in these, is the cause of the Tathagata's wisdom, therefore, the purification of the five aggregates into the five families, etc., this way of purification is the purification of each deity, which is the second purification. The nature of the mind, which has always abided in the essence of great bliss, is the self-knowing purification, which is the third purification. Doubting these, etc., is the same as before. That is, for this, merely the understanding that all phenomena are empty arises, and then one clings to them as not being empty. Since one will not fall by not having heard emptiness, this is likely to happen to those who are conceitedly learned and attached to terms. The same can be inferred for the other two purifications. Tenth, here it refers to transforming a malicious person into a human being, slandering the guru, harming the Three Jewels, and refuting the mantra vehicle. For these people, saying that they will come, associating with them, and helping them with body and speech
Tibetan
གས་པའི་བྱམས་པ་བྱས་ན། ལས་ཏེ་ཟིན་པ་ཙམ་གྱིས་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་ཐུབ་པའམ། སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་མང་པོའི་སྒོ་ཁེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མཐོང་བའི་ཚེ་གནང་བ་ཉེས་མེད་དོ། །འོ་ན་ངན་སོང་སྦྱོང་རྒྱུད་ལས། གླེན་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྨོད་དང༌། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་གནོད་བྱེད་དང༌། །བླ་མ་སྨོད་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས། །མཁས་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་གསད་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། གདོང་དྲུག་གི་རྒྱུད་ལས། གདུག་པ་རྣམས་ལ་བཟློག་སྟེ་བྱ། །དངོས་སུའམ་ཡང་ན་སྔགས་དང་གཞན། །འཁྲུལ་འཁོར་དང་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན། །སྨན་གྱིས་ཀྱང་ནི་བྱ་བ་སྟེ། །དེ་ལྟར་མི་བྱེད་དེ་ཡིས་ནི། །དམ་ཚིག་ངེས་པར་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཞེས་མངོན་སྤྱོད་མ་བྱས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང༌། ཇི་སྐད་དུ། དེ་སོགས་བྱཻད་པ་ཚར་བཅད་ན། འགྲུབ་འགྱུར་ཞེས་ནི་ཀུན་རིགས་གསུང༌། །ཞེས་ཕན་ཡོན་བསྟན་པས་ངེས་པར་མངོན་སྤྱོད་བྱ་དགོས་སམ། འོན་ཏེ་འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ལས། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་མང་པོ་གསུངས་ནས། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། །མངོན་སྤྱོད་རབ་ཏུ་བཀག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་ངེས་པར་དགོངས་པ་གཞན་དུ་དྲངས་དགོས་ཞེ་ན། གཉིས་ཀ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་རྟེན་མ་ཚང་བའི་མངོན་སྤྱོད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་བཀག་ལ། ཡུལ་དེ་མི་མ་ཡིན་ཡང་རུང་ལ། མི་ལ་ནི་ དེ་མ་ཤི་བར་དུ་སྡིག་ལས་རྔམ་པོ་ཆེས་དུས་འདའ་བ་ཞིག་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནུས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་སྙིང་རྗེའི་སེམས་གཡོ་བ་མེད་པར་ཡོད་ན་ངེས་པར་བསྒྲལ་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་སྙིང་རྗེ་ལྷོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་བཅས་པ་ལས་ཅུང་ཟད་འདས་པས་སོ། །འདི་ལ་ཉེས་བྱས་ཞིག་འབྱུང་བར་ནི་མངོན་ལ། ཡུལ་རྟེན་ཚང་ཡང་མངོན་སྤྱོད་མ་བྱས་པ་ཙམ་ལ་རྩ་ལྟུང་ནི་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ཚར་བཅད་ཀྱང་དེ་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་སྡིག་པའི་འཕྲོ་ལ་འཇུག་ཅིང༌། དེ་ཤི་བའི་ཤུལ་ནའང་སྔ་མ་ཁོ་ན་ལྟར་སྡིག་སྤྱོད་ཆེན་པོ་གཞན་འོང་སྟེ། ཆོས་དང་སེམས་ཅན་ལ་འཚེ་བ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འོང་པ་ལྟ་བུ་འདུག་ན་སྔ་མ་ཚར་བཅད་ཀྱང་དགོས་པ་ཆེན་པོ་མེད་པས་མངོན་སྤྱོད་མི་བྱ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཀྱི་ལས་དང་བསྟན་པའི་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱི་དུས་སུ་ཤེས་ནས་སེམས་མནལ་དུ་བཞག་པར་བྱའོ། ཁ་ཅིག་འདི་དག་གི་ངེས་དོན་དེ་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི་གསོད་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱར་མི་རུང་སྟེ་སྙིང་རྗེ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ།
Chinese
如果做了夹杂贪欲的慈爱，仅仅因为事情结束就会成为根本堕罪。如果见到进入佛陀的教法，或者阻碍对众生众多损害之门等等特殊必要，给予开许则没有罪过。那么《恶趣清净续》中说：愚人诋毁三宝，损害佛法，勤于诋毁上师者，智者应当努力杀之。以及《六面续》中说：对于凶暴者应当进行反击，或以直接的方式，或以咒语和其他方式，或以幻轮和等持，或以药物也应当行事。如果不如是做，则必定会违犯誓言。这是没有进行降伏的过患。如是说：如果断除彼等作恶者，将会成就，一切族姓如是说。因为显示了利益，所以必须进行降伏吗？或者《妙吉祥根本续》中，说了许多降伏的过患后说：佛陀菩提萨埵，完全遮止了降伏。如是说，是否必须将意义引导到其他方面呢？并非两者都是如此。对于不具备处境和所依的降伏，是完全遮止的。处境即使是非人也可以，对于人来说，在他未死之前，都是以极大的罪业度过时光。如果修行者具有能力，并且具有空性的见解和毫不动摇的慈悲心，则必须进行诛杀。否则，慈悲心会减弱，并且稍微超越了金刚持的誓言。对此，明显会产生一种罪行。即使处境和所依都具备，仅仅没有进行降伏也不会产生根本堕罪。又，如果断除了他，他也会在来世继续造恶，并且在他死后，也会像之前一样出现其他巨大的罪行，如果出现像对佛法和众生造成巨大损害的情况持续不断，那么即使断除了前者也没有很大的必要，所以不要进行降伏，应当了解众生的业力和教法兴衰的时间，然后让心处于平静状态。有些人说，这些的真实意义是行为，而不是在任何时候都不能杀戮，因为这与慈悲相违背。
English
If one performs loving-kindness mixed with attachment, it becomes a root downfall simply because the matter is concluded. If one sees a special necessity, such as being able to enter the Buddha's teachings or blocking the door to many harms to sentient beings, then giving permission is without fault. Then, in the "Purification of the Lower Realms Tantra," it says: "Fools who revile the Three Jewels, harm the Buddha's teachings, and diligently revile the guru, the wise should strive to kill them." And in the "Six-Faced Tantra," it says: "For the violent ones, one should retaliate, either directly or with mantras and other means, or with mandalas and samadhi, or even with medicine. If one does not do so, one will definitely break one's vows." This is the fault of not engaging in wrathful activity. As it is said: "If one cuts off those who do evil, it will be accomplished, so say all the lineages." Since the benefits are shown, is it necessary to engage in wrathful activity? Or, in the "Manjushri Root Tantra," after many faults of wrathful activity are mentioned, it says: "The Buddhas and Bodhisattvas have completely forbidden wrathful activity." As it is said, is it necessary to lead the meaning to another interpretation? It is not both. Wrathful activity that lacks the object and basis is completely forbidden. The object can even be a non-human. For humans, until they die, they spend their time with great sins. If the practitioner is capable and possesses the view of emptiness and unwavering compassion, then they must be liberated. Otherwise, compassion will weaken, and one will slightly transgress the vows of Vajradhara. In this, it is obvious that a transgression will occur. Even if the object and basis are complete, a root downfall will not occur simply by not engaging in wrathful activity. Also, even if one cuts them off, they will continue to engage in evil in another life, and after their death, other great sins will arise just as before. If there is a continuous occurrence of great harm to the Dharma and sentient beings, then even if one cuts off the former, there is no great necessity, so one should not engage in wrathful activity. One should understand the karma of sentient beings and the times of the rise and fall of the teachings, and then keep the mind at peace. Some say that the true meaning of these is action, and that killing should not be done at all times, because it contradicts compassion.