Tibetan
་ནི་ཆེས་ཉུང་བས་སོ། །གཞན་ཡང་འདིར་མང་དུ་བརྗོད་པར་བྱར་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་བདེ་སྟོང་གི་ངོ་བོ་ནི། བདེ་བའི་སྣང་བ་ཡང་མ་འགགས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བརྗོད་བྲལ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། །ལས་དང་པོ་པའི་སྐབས་སུ་འདི་ནི་ཐབས་སུ་འགྱུར་རོ། ཁ་ཅིག་བདེ་བ་དང་དེའི་སྟོང་པ་དུས་གཅིག་འགྲུབ་པ་ན། རྣལ་འབྱོར་པས་དབྱེར་མེད་དུ་བྱེད་མི་དགོས། སྟོང་པ་ལ་ཕྱིས་བདེ་བས་རྒྱས་འདེབས་དང༌། བདེ་བ་ལ་ཕྱིས་སྟོང་པས་རྒྱས་འདེབས་ཀྱི་གོ་མི་ཆོད་ཚུལ་བྱས་ནས་མཐར་གཏུགས་པའི་དོན་ལ་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་སྐྱེས་ ན་ཡུལ་སྟོང་པ་དང༌། ཡུལ་ཅན་བདེ་བ་དབྱེར་མེད་ཡོད། དེ་གོང་དུ་མོས་པ་འཇུག་ཅེས་དང༌། ཡང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་བློ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་ཀྱི་གྲུབ་པ་དེ་རྫས་གཅིག་ལ་ངོས་འཛིན་པ་སོགས་ནུས་པ་ཡང་མེད་ལ། གྲུབ་མཐའ་གཏིང་མ་ཚུགས་པའི་གཟུ་ལུམ་མང་དུ་སྨྲ་མོད། དགག་སྒྲུབ་བྲིས་ན་མང་པར་འགྱུར་བས་མ་བཀོད་ལ། རང་ཚིག་འགལ་བ་མངོན་གྱུར་དེ་དག་གོ །སཾ་པུ་ཊི་ལས་ཀྱང༌། དམིགས་མེད་གནས་སུ་ཤེས་རབ་དང༌། །དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཉིད། །བློ་དང་ལྷན་ཅིག་གྱུར་གཅིག་གྱུར་པ་ནམ་མཁར་ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ན། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སྦྱོར་སྐད་མང་པོ་བྱས་ཀྱང༌། ནམ་མཁར་ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟ་བ་སོགས་ཀྱི་དཔེ་མི་འགྲིག་གོ །བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདི་མེད་ན་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད། ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་མ་ལུས་པའི། །འགྲོ་ཀུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན། བརྟན་པ་དང་ནི་གཡོ་བ་ཡི། །འགྲོ་བ་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། །མཐོང་བ་དང་ནི་རེག་པའི་དངོས། །ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ཇི་བཞིན་ནོ། །གང་གིས་བླུན་པོ་འཆིང་འགྱུར་བ། །འདིར་དེས་མཁས་རྣམས་རྣམ་པར་རོལ། །ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ས་གསུམ་མ་ལུས་བཟའ་བར་བྱ། །གཞན་དུ་གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་ནི། །མེ་ཚད་མར་མེ་ལྟ་བུ་འདའ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང༌། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྣང་བ་མི་འགག་པ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་བརྟན་གཡོ་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཡོད་མེད་གང་དུ་ཡང་མ་དམིགས་ཏེ། འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པས། བླུན་པོ་རྣམས་འཆིང་བར་འགྱུར་བའི་མཐོང་རེག་སོགས་འདོད་ཡོན་རྣམས་ལ། མཁས་པ་སྟེ་རང
Chinese
这是非常少的。此外，这里还有很多要说的。第三，关于乐空的体性是：乐的显现也没有止息，并且就在那个时候，显现出不可言说、无戏论的相状，那就是乐空的体性。对于初学者来说，这会成为一种方便。有些人认为，当乐和它的空性同时成就时，瑜伽士不需要将它们无别地结合。他们认为，不能先用乐来滋养空性，也不能先用空性来滋养乐，最终的结论是，如果与生俱来的意义产生，那么境是空性的，有境是乐的，两者是无别的。这就像之前说的“意乐融入”，或者认为无别的意义是两个心识的体性无异，并将它们视为一体等等，这些既没有效用，也没有建立起深刻的宗义，只是说了许多肤浅的话。如果写出辩驳，篇幅会很长，所以没有写，那些自相矛盾之处是显而易见的。《桑布扎续》中也说：“无所缘的处所是智慧，无所缘的大悲心，与心识融为一体，就像虚空融入虚空一样。”意思是说，如果唯一的心识不是乐和空性二者，那么即使说了再多境与有境结合的言语，也无法与虚空融入虚空等譬喻相符。如果说没有大乐，那又如何成就呢？《金刚空行续》中说：“一切皆是虚空的体性，虚空没有体性。三界的一切众生都如幻象。 स्थिर（梵文天城体） चञ्चल（梵文天城体） 稳定的和变动的，众生是不可见的。所见和所触之物，一切都如幻象。愚人因此而被束缚，智者却以此为乐。以手印的结合，三界的一切都可享用。否则，如果结合，就像灯火一样熄灭。”意思是说，一切法都像虚空一样没有自性，但三界的显现不会止息，这就像幻象一样。因此，无论稳定还是变动，器情万法在有无上都不可见，因为这是诸法自性清净的缘故。愚人会被所见所触等欲妙所束缚，而智者，也就是自
English
This is very little. Furthermore, there is much to be said here. Thirdly, the nature of bliss and emptiness is: the appearance of bliss does not cease, and at the same time, whatever arises as an inexpressible, non-elaborate aspect, that is the nature of bliss and emptiness. For beginners, this becomes a method. Some say that when bliss and its emptiness are achieved simultaneously, yogis do not need to combine them inseparably. They argue that one cannot first nourish emptiness with bliss, nor can one first nourish bliss with emptiness, and the ultimate conclusion is that if the innate meaning arises, then the object is emptiness, and the subject is bliss, and the two are inseparable. This is like the previously mentioned "intention entering," or considering the meaning of inseparability as the nature of two minds being non-different, and regarding them as one entity, etc., which has no effect and does not establish a profound tenet, but only speaks many superficial words. If refutations were written, it would become lengthy, so it is not written, and those self-contradictions are obvious. The Samputa Tantra also says: "Wisdom is in the place of no object, and great compassion is also without object. When it becomes one with the mind, it is like space merging into space." This means that if the one mind is not both bliss and emptiness, then even if many words of combining object and subject are spoken, it will not match the examples such as space merging into space. If there is no great bliss, how can it be achieved? The Vajra Dakini Tantra says: "Everything is the nature of space, but space has no nature. All beings in the three realms are like illusions. स्थिर (Sanskrit Devanagari, sthira, stable) चञ्चल (Sanskrit Devanagari, cañcala, moving), beings are invisible. All that is seen and touched is like an illusion. Fools are bound by this, but the wise enjoy it. With the union of mudras, all three realms can be consumed. Otherwise, if there is union, it will pass like a lamp." This means that although all dharmas are without self-nature like space, the appearance of the three realms does not cease, which is like an illusion. Therefore, whether stable or moving, all containers and contents are not seen in terms of existence or non-existence, because this is the naturally pure nature of all dharmas. Fools are bound by the desirable qualities of seeing and touching, etc., while the wise, that is, self-
Tibetan
་བཞིན་ཤེས་པ་རྣམས་རོལ་བས་གྲོལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་སྟོང་གིས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཐིམ་ཞིང་བཟའ་བར་བྱེད་དེ། བདེ་བ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་འགྲུབ་པས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། བདེ་བ་མ་ཚང་ན་སྟོང་པ་ནི། ཐབས་གཞན་དང་བཅས་སུ་ཟིན་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མི་འགྲུབ་པས་མར་མེ་ཤི་བ་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང༌། གཉིས་སྦྱོར་གྱི་འདོད་ཡོན་ལམ་དུ་འབྱུང་བ་ཡོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱེའུ་སྐར་མར་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ཙམ་ནི་སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་གནས་པའི་མཁས་པ་ལ། །བསོད་ནམས་མི་འགྱུར་གང་ཡང་མེད། ། ཅེས་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྤྱོད་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་གྱི། ལམ་གྱི་ངོ་བོར་ཡང་མ་བསྟན་ལ། འདོད་ཡོན་ཀྱི་བདེ་བ་དེ་ཀུན་ལམ་དུ་མ་གསུངས་ཤིང༌། མདོ་ལུགས་ཁོ་ན་ལ་ནི་དེ་ལམ་དུ་བྱེད་ནུས་པའི་ལམ་ཡང་མེད་དོ། །འདིར་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ལམ་གྱི་དངོས་གཞིར་ལེན་ཚུལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཞུ་བདེ་འབྱུང་ཚུལ་ནི་གསུམ་ལས། དང་པོ་གང་བཞུ་བར་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་དཀར་ཆ་སྟེ། ཁ་ཅིག་སྤྱི་བོའི་ཧཾ་ཡིག་འབའ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ནའང༌། རང་གིས་ཀྱང་སྙིང་གའི་དཔྱིད་འཛག་པར་བྱས་པ་དང་ནང་འགལ་ཞིང༌། དོན་ལ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། སྤྱོད་བསྡུས་སྒྲོན་མེ་ལས་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ། ནཱ་ཌཱི་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལས། དྲི་མ་མེད་པའི་ཆུ་རྒྱུན་ལྟ་བུས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཞུ་བར་གྱུར་པ། ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་ལུང་མང་དུ་ཡོད་དོ། །དེས་ན་གཙོ་བོ་ནི་སྤྱི་བོ་དང་སྙིང་གའི་ཐིག་ལེ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཡན་ལག་ནི་ཀུནྡ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཐིག་ལེ་དེའི་རང་བཞིན་རྒྱུད་སྡེ་གཞན་ལས་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་གནས་སོ་སོར་ཁམས་དྲུག་གི་ཆ་ཤས་མང་ཉུང་ཐ་དད་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་གང་གིས་ཞུ་བྱེད་ནི། གཏུམ་མོ་སྟེ་དམར་ཆའི་དྭངས་མ་འབར་བ་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མེའི་འཁོར་ལོ་ལས་ཚངས་པའི་མེ་འབར་བས་བསྐུལ་ཏེ་ལྟེ་བའི་གཏུམ་མོ་རབ་ཏུ་སད་པར་ བྱེད་པ་དང༌། གསང་བའི་འཁོར་ལོས་བསྐུལ་བ་ལས་ཀྱང་འབར་བར་བྱེད་དེ། མདོར་ན། སྦོར་བྱེད་ཀྱི་གཏུམ་མོ་ཡང་གསུམ་ཏེ། ལྟེ་བ་དང༌། རྡོ་རྗེའི་སྐེད་པ་དང༌། ཀླུ་དབང་འཁྱིལ་བའི་ཀྵ་ཡིག་རྣམས་སོ
Chinese
如是知者以嬉戏而得解脱。因此，与手印相结合的乐空能将显现于三界的一切错觉，融入并吞噬于空性之中。乐受成就福德与智慧之聚，故能成就无上菩提。若乐受不圆满，则空性纵然以其他方便摄持，亦不能成就福德之聚，如灯火熄灭般趋入寂灭。如是说。于波罗蜜多中，亦有二合之欲妙生起为道用者，如菩提萨埵童子化为星宿。是故若谓非密咒之特点，仅此而已。《入行论》云：如是安住之智者，无有不转为福德。如是仅示以菩提心摄持之行持，然亦未示为道之体性，且未说一切欲妙之乐为道用，唯独于经部宗，亦无能使彼为道用之道。此处乃为开示如是之大乐智慧，即取为道之正行之理。第二，融乐生起之理有三，第一，何者为所融者，乃明点白分。然有说仅为顶门之ཧཾ་（藏文，梵文天城体हं，梵文罗马拟音haṃ，汉语字面意思：吽）字，然与自心之莲花滴落相违，且义理上亦不合理。如《摄行灯》云：七万二千脉，如无垢之水流，融化阿（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：阿）字和哩（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：哩）。如是说，另有诸多教证。故主要为顶门与心间之明点，然支分则为如军荼利等一切。彼明点之自性，于其他续部中，于三界之各处，宣说六界之分多寡不同。第二，何者为能融者，乃拙火，即由红分之精华燃烧所生。彼亦由火轮中梵天之火燃烧所催动，使脐轮之拙火猛烈苏醒，亦由密轮催动而燃烧。总而言之，能燃之拙火亦有三，即脐轮、金刚腰部及龙王盘绕之ཀྵ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：啥）字等。
English
Those who know thus are liberated through play. Therefore, the bliss-emptiness of union with the mudra dissolves and consumes all the illusions appearing in the three realms into emptiness. Bliss accomplishes the accumulation of merit and wisdom, thus leading to the attainment of unsurpassed enlightenment. If bliss is incomplete, then emptiness, even if grasped with other means, will not accomplish the accumulation of merit, and one will pass into nirvana like a extinguished lamp. Thus it is said. In the Perfection of Wisdom Sutras, there are also instances where the desire for dual union arises as a path, such as the Bodhisattva child transforming into a star. Therefore, if you think that it is not a special characteristic of mantra, that is not the case. The Bodhicaryāvatāra says: 'For the wise who abide thus, there is nothing that does not turn into merit.' Thus, it is only shown as conduct embraced by the mind of enlightenment, but it is not shown as the essence of the path, and it is not said that all the bliss of desire is the path. In the Sutra system alone, there is no path that can make it the path. Here, it is to show how such great bliss-wisdom itself is taken as the actual basis of the path. Second, the way of arising of melting bliss has three aspects. First, what is to be melted is the white element, the bindu. Some say that it is only the syllable haṃ (ཧཾ་，हं，haṃ，吽) at the crown of the head, but that contradicts the dripping of the spring from one's own heart, and it is also unreasonable in meaning. As the Compendium of Practice Lamp says: 'From the seventy-two thousand channels, like a stream of immaculate water, the vowels a (ཨཱ་，，) and li (ཀཱ་，，) are melted.' Thus it is said, and there are many other scriptural authorities. Therefore, the main bindu is at the crown of the head and the heart, but the branches are all like kuṇḍalī. The nature of that bindu, in other tantras, it is said that in each of the three realms, the proportions of the six elements are different in quantity. Second, what melts it is the heat, the blazing essence of the red element. That is also stirred by the burning of the Brahma fire from the fire wheel, causing the heat of the navel wheel to awaken intensely, and it also burns by being stirred by the secret wheel. In short, there are three heats that ignite: the navel, the vajra waist, and the kṣa (ཀྵ་，，) syllable where the dragon king coils.