Tibetan
་ལེ་རྣམས་རང་རང་སོ་སོ་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་རྟོག་དང་བཅས་པ་སྤངས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་དང༌། རྩ་དང༌། ཐིག་ལེ་ལ་ཐིམ་པའོ། །དེ་ཡང་གསང་རིམ་གྱི་ཐོག་མ་ནས། ཆ་ཤས་ཅུང་ཟད་སྤངས་ནས། མཐར་རྫོགས་པར་སྤངས་པའི་བར་རོ། །སྒོ་གཉིས་ནི། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་རྐྱང་ངམ། རླུང་དང་ཐིག་ལེ་འགྲོ་འོང་བྱེད་པའི་ཐུགས་ཀྱི་སྒོ་གཞན་ཡང་དེ། དེ་དག་གི་བྱེད་ལས་དང༌། འགྲོ་འོང་རིམ་གྱི་འགག་པ་དང༌། དེ་འགག་པའི་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་དང་སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཡོ་བའི་འགྲོ་འོང་ཇེ་ཉུང་ལ། མཐར་དེ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། རྒྱུ་འཁོར་བའི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་རྣམས་དག་པས། རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པས་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱྀ་འཁོར་བའི་ཆོས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ལུས་པྲ་ཕབ་བརྒྱད་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པ་དང༌། དང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་བའི་མགོ་རྩམས་པ་ནས་མཐར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་གྱི་བར་དུའོ། །ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་རྣམས་ལ། མངོན་པར་ཞེན་པ་ནུབ་ཅིང༌། མཉམ་བཞག་ཏུ་དེ་རྣམས་ལས་ངེས་པར་འདས་པ་སྟེ་མ་དག་པའི་སྣང་བ་ནུབ་པས། ཐ་མལ་དེ་ལས་ངེས་པར་འདས་པའི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རབ་འབྱམས་རྟག་ཏུ་སྣང་བ་དང༌། སྔར་སྨོས་ཤིང་མི་ཤེས་པ་དང༌། དེ་ལས་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མ་རིག་པ། མུན་ནག་མཐུག་པོ་ལྟ་བུ་འབྱུང་ཞིང་ཡོད་པ་ལ། ནོར་བུ་ཆུ་ཤེལ་ཏེ་ཟླ་བ་ཉ་གང་བ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་གསལ་ཏེ། མ་རིག་པ་སངས་ནས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ཡང་དཔེ་ནི་སྔར་མུན་ནག་འབྱུང་བའི་དུས་མཚན་མོ་ཡིན་ཡང༌། །ཟླ་བ་ཉ་གང་བ་ཤར་བས། མུན་ནག་འབྱུང་བའི་རང་དུས་དེ་ཉིད་ནས། འོད་ཀྱི་སྣང་བར་གྱུར་པ་ལྟར། སྔར་ཉོན་མོངས་པ་འཆར་བའི་དུས་དེ་ཉིད་དུ་ཡེ་ཤེས། རང་ཤར་བའི་དཔེ་ཡིན་ལ། ཟླ་བ་སྨོས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བར་ཡང་བསྟན་ནོ། །དེས་ན་ཐིག་ལེ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བས་ཉོན་མོངས་རང་དག་སྟེ། ཆེད་དུ་སྒྲུབ་ཅིང་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ཡང༌། སྔར་ཉོན་མོངས་འབྱུང་བའི་དོད་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རབ་འབྱམས་འབད་རྩོལ་མེད་པར་འཆར་ཞེས་པའོ། །རྡུལ་དང་བྲལ་བ་ནི། མཉམ་བཞག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགག་པ་དང༌། སྟོང་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། མཆོག་ཅེས་པའི་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་མ་མེད་པ་ནི། ཆེ་ཆུང་དང་བཟང་ངན་དང་མཐའ་དབུས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་མཉ
Chinese
即舍弃各自与诸滴相关的分别念，融入智慧之气、脉、明点中。此亦从密阶之初，稍稍舍弃部分，直至最终圆满舍弃。二门者，为生起能取所取之显现之故，或为气与明点运行之心之他门，彼等之作用与运行次第之止息，以及彼止息之气与明点及心分别念动摇之运行渐少，最终从中解脱，且因轮转之脉气明点等清净，自续所摄之蕴、界、处等轮回之法远离，成为如身抛八之智慧身，从最初开始转为智慧身至最终圆满为止。于境色声香味触等，显现之执着消逝，于等持中必定超越彼等，即不净之显现消逝，故超越庸常之，智慧之色声等无量恒常显现，以及先前所说不了解，且从中对事物显现执着的无明，如浓厚黑暗般生起存在时，如摩尼水精，如满月般的智慧光明， 无明消散而生起明之智慧。譬如，先前黑暗生起之时虽为夜晚，然满月升起，黑暗生起之时彼时即转为光明之显现般，先前烦恼生起之时彼时即是智慧，是自生之譬喻，说月亮亦表示菩提心不退转之安乐。因此，以明点不退转之安乐，烦恼自净，虽非特意修持与观察，然先前烦恼生起之处，无勤任运显现无量智慧之显现。远离尘垢者，于等持中分别念止息，空性者，即远离一切能取所取之显现，所谓胜者，即表示彼性为智慧。无相者，即于大小、好坏、边中等远离而入于等
English
That is, abandoning the respective conceptualizations associated with each drop, and dissolving into the wisdom winds, channels, and bindus. This also starts from the beginning of the secret stages, gradually abandoning parts, until finally abandoning them completely. The two doors are either the single 'ro' for generating the appearance of grasping and being grasped, or another door of the heart through which winds and bindus travel. The activities of these, the cessation of the order of travel, and the decreasing movement of the winds, bindus, and mind's conceptual thoughts as they cease, eventually leading to liberation from them. And because the revolving channels, winds, and bindus are purified, the aggregates, elements, and sense bases gathered by one's own continuum are separated from the laws of cyclic existence. It becomes a wisdom body like the 'body thrown eight times,' and from the beginning of transforming into a wisdom body until it is completely perfected. For objects such as forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects, attachment to appearances diminishes, and in meditative equipoise, one definitely transcends them, that is, impure appearances diminish. Therefore, transcending the ordinary, the infinite wisdom forms, sounds, etc., constantly appear. And the ignorance previously mentioned and not understood, and the attachment to things arising from it, like a thick darkness, when it arises and exists, the clear light of wisdom is like a mani crystal, like a full moon. Ignorance dissipates and the wisdom of knowledge arises. For example, although it is night when darkness arises, when the full moon rises, from the very moment when darkness arises, it transforms into an appearance of light. Similarly, the moment when afflictions arise is the very moment of wisdom. This is an example of self-arising, and mentioning the moon also indicates the unchanging bliss of bodhicitta. Therefore, afflictions are self-purified by the unchanging bliss of bindu. Although it is not specifically practiced or examined, in place of the afflictions that previously arose, the infinite appearance of wisdom effortlessly arises. Being free from dust means that conceptual thoughts cease in meditative equipoise, and emptiness means being free from all appearances of grasping and being grasped. The term 'supreme' indicates that this very nature is wisdom. Being without characteristics means being separated from things like large and small, good and bad, and edge and center, and entering into equa
Tibetan
མ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་ནི། རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཞན་དུ་འཚོལ་བས་ངེས་པའོ། །གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་གང་ཡང་མེད་པས་ནི། མཚན་མ་རྣམས་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་ནི། བཟང་ངན་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་སྨོན་པ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེས་ན་སྨོན་པ་མེད་དེ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། མཚན་མ་མེད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འབྲེལ་ཅན་དུ་འབྱུང་ལ། སྐབས་འདིར་དེ་དག་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་རྐྱང་ཞིག་གོ་སྙམ་ན་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སྨོས་ནས། གདོད་ནས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །བདག་དང་གཞན་དུ་རིག་པ་དང་བྲལ་བ་ནི། རང་གཞན་ལ་སོགས་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་སྤངས་པ་སྟེ། རིམ་གྱིས་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་ནོ། །མཆོག་ཏུ་ཞི་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་སྟེ། ལུས་སེམས་ལ་གདུང་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའོ། །འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་འདྲེས་པ་ནི། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལྷག་པར་ཉམས་སུ་བལྟར་བའི་ཕྱིར། །འདོད་ཆགས་ཡིན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆགས་བྲལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ལ་ཚང་བའི་ཕྱིར་འདྲེས་པའོ། འདིའི་འདོད་ཆགས་ནི་ཉོན་མོངས་འདོད་ཆགས་མིན་ཞིང༌། ཆགས་བྲལ་ཡང་སྡང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང༌། ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་མ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ། །མར་ལ་མར་བཞག་པ་ལྟ་བུ་ནི། ཡུལ་ཅན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཡང༌། ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །སྙམ་ན་དེ་འདྲ་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ། གནས་ལུགས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། ཡེ་ཤེས་ཉིད་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི། སྟོང་ཉིད་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའམ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབྱེ་བ་མེད་པར། མར་ཁུ་ལ་མར་ཁུ་བླུག་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་པའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་པ་ལ། མྱ་ངན་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དོན་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཡང་མཐར་གཏུགས་ན། ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཞིང་གྲགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་མྱ་ངན་ལས། གསར་དུ་འདས་པ་མ་ཡིན་པར་གདོད་ནས་འདས་པ་སྟེ། གདོད་ནས་གོས་མ་མྱོང་བ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །བདག་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་མི་སྐྱེ་མི་འགགས་ལ་ནམ་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་རྟག་པ་བརྟན་པ་དབྱེར་མེད་པ་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཡང༌། གང་ཟག་གི་
Chinese
处于本性之中，以及无有希求，是因为自性与果无有分别，因此确信唯有在本性中寻找。由于没有任何能取与所取的显现，所以诸法仅仅是分别假立的，从而证悟平等性。在一切平等性中，由于没有好坏，因此也不会对其他产生希求。因此，无有希求是因为无有相状，无有相状是因为空性。这是以关联的方式出现的。 在此处，如果认为它们什么也没有成立，仅仅是空无，为了遮破这种想法，提到了智慧。即，从一开始就远离戏论的智慧。远离对自他的认知，是指舍弃了显现为自他等二元的诸法，这是逐渐舍弃的意思。最为寂静是指痛苦寂灭，即舍弃了身心的一切痛苦。贪欲与离贪相混合，是为了更加体验大乐。因为是贪欲，却没有执着，所以也是离贪。因为二者在一个上圆满，所以是混合的。此处的贪欲不是烦恼贪欲，要知道，离贪也不是具有嗔恨的相状，也不是厌恶的体性。犹如将酥油倒入酥油中，虽然是能境证悟空性的智慧，但是所境空性就像虚空一样什么也不是。如果这样认为，那仅仅是分别假立，不是实相的空性。因此，空性本身就是智慧，智慧本身就是空性。在空性证悟空性的智慧中，没有能知与所知，或者境与有境的分别，犹如将酥油倒入酥油中。就是这个意思。所谓涅槃，涅槃是痛苦的意思，而这最终归结于 一切世俗显现和名声。从这样的痛苦中，不是新近解脱，而是从一开始就解脱，即，从未被沾染的本性显现出来。所谓无我的菩提心，胜义菩提心，即大乐的智慧，是不生不灭，永不改变的常、坚、无别、周遍。但是，对于补特伽罗的
English
Being in its own nature and being without aspiration is because there is no distinction between the nature and the result, therefore it is certain that it is only sought in its own nature. Since there is no appearance of grasping and being grasped, all phenomena are merely established by imputation, thereby realizing equality. In all equality, since there is no good or bad, there will be no aspiration for others. Therefore, there is no aspiration because there is no sign, and there is no sign because of emptiness. This appears in a related way. Here, if one thinks that they are not established at all and are merely empty, in order to refute this idea, wisdom is mentioned. That is, the wisdom that is free from elaboration from the beginning. Being free from the knowledge of self and other means abandoning the phenomena that appear as duality such as self and other, which means gradually abandoning. The most peaceful is the cessation of suffering, that is, abandoning all the suffering of body and mind. The mixture of desire and non-desire is for the sake of experiencing great bliss even more. Because it is desire, but there is no attachment, so it is also non-desire. Because the two are complete in one, they are mixed. The desire here is not afflicted desire, and it should be known that non-desire is not a form of hatred, nor is it the nature of aversion. Like putting butter in butter, although it is the wisdom of the object-knowing realizing emptiness, the object emptiness is nothing like the sky. If you think so, it is only a mere imputation, not the emptiness of reality. Therefore, emptiness itself is wisdom, and wisdom itself is emptiness. In the wisdom of emptiness realizing emptiness, there is no distinction between the knower and the known, or between the object and the subject, like pouring butter into butter. That's what it means. Nirvana is called, Nirvana means suffering, and this ultimately comes down to All conventional appearances and fame. From such suffering, it is not newly liberated, but liberated from the beginning, that is, the nature that has never been stained manifests. The so-called selfless Bodhicitta, the ultimate Bodhicitta, that is, the wisdom of great bliss, is unborn, unceasing, and never changing, constant, firm, inseparable, and all-pervading. However, for the individual