Tibetan
་མོད་ཀྱི། སྤྱིར་སྐབས་འདི་དག་ཏུ་དཔྱད་པ་དང་དེས་དྲངས་པའི་སྟོང་པར་ཞེན་པའི་བློ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ལ། མི་རྟོག་པའི་མཉམ་བཞག་ནི་ངེས་པར་དགོས་ཏེ། དཔྱད་པ་དང་འབྲེལ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཙམ་ནི་འཆི་བ་འོད་གསལ་དང་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་ཀར་དང་རྣམ་པ་མི་མཚུངས་ལ། མི་རྟོག་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀར་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྭ་བྷཱ་ཝའི་སྔགས་དོན་ནི། སྭ་བྷཱ་ཝ་རང་བཞིན་ཤུདྡྷ་ནི་དག་པ། སརྦ་དྷརྨ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ་ཧཾ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ངའོ། །ཞེས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་ནི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོས་ནས་འཇོག་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། སྐབས་འདིར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་སྣང་བ་ལྟར་གནས་ཚུལ་ལ་མ་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་ནམ་རང་ངོས་ནས་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། ཕྱི་ནང་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་རིག་པ་གཅིག་པུའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། སེམས་དེའི་ཡང་འཁོར་བ་དང་ལམ་གྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆ་དེ་ནི་མེད་དེ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རིག་པ་དག་པ་བ་ཙམ་ཞིག་གནས་སོ། །དེ་ནི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། །དེ་ཡང་རང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ངའོ། །ཞེས་པའོ། །འདི་ནི་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དམ་མིན་ཡང༌། དེ་ལ་འཇུག་ཚུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ལ། སྔགས་དོན་གཉིས་པ་ནི། ཤུ་ནྱཱ་ཏ་སྟོང་ཉིད་དེ། གཞན་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས། རྣམ་ཤེས་དག་ པ་པའི་སེམས་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་སྟེ་གདོད་ནས་སྟོང་པའོ། །འོ་ན་སེམས་ལས་གཞན་པ་ཡང་མེད། སེམས་ཀྱང་མེད་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཛྙཱ་ན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དོན་དམ་པའི་རིག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་འཆར་བའོ། །བཛྲ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ཉིད་རྟག་བརྟན་ཞི་བ་གཡུང་དྲུང་གི་ངོ་བོ། །སྭ་བྷཱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་གནས་ལུགས་སམ་སྡོད་ལུགས་སུ་ཡོད་པའོ།། ཨཱཏྨ་ཀ་ནི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདག་སྟེ་བདག་གི་དོན་ཡང་གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་ཅིང་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་བདེན་པར་ཡོད་པའོ། །ཨ་ཧཾ་ནི་ངའོ་སྟེ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔགས་དང་པོ་དང༌། ཤུ་ནྱཱ་ཏ་ཞེས་པས་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་དང༌། །ཛྙཱ་ན་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྟག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་
Chinese
然而，总的来说，这些时候不一定需要分析以及由此产生的对空性的执着。但无分别的禅定是绝对需要的。仅仅与分析相关的空性与死亡光明和果法身两者都不相同。因为无分别与两者都相同。关于娑婆诃（藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）的咒语含义是：娑婆诃（藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）是自性， சுத்த（藏文：ཤུདྡྷ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：śuddha，汉语字面意思：清净）是清净，萨瓦达玛（藏文：སརྦ་དྷརྨ།，梵文天城体：सर्वधर्म，梵文罗马拟音：sarvadharma，汉语字面意思：一切法）一切法，娑婆诃 சுத்த（藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ།，梵文天城体：स्वभावशुद्धो，梵文罗马拟音：svabhāvaśuddho，汉语字面意思：自性清净）是自性清净， अहं（藏文：ཧཾ།，梵文天城体：अहं，梵文罗马拟音：ahaṃ，汉语字面意思：我）是我。意思是说，自性也可以从离戏的角度来安立，但在这里，由于所取等显现为其他，但在实相上并不成立，因此自性或自相是名相的知识。所有内外显现的各种现象的自性仅仅是名相。此外，心的轮回和道等各种显现的部分并不存在，只有在胜义谛中，清净的觉性存在。那是心自性清净，并且轮回和涅槃的一切法也与此无别，因此一切法自性清净。那也是自心的体性，因此是我。这是最终的胜义谛，但这是进入它的特殊方式。第二个咒语的含义是：空性（藏文：ཤུ་ནྱཱ་ཏ།，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatā，汉语字面意思：空性），更不用说其他了。清净的识心也并非由自性所成，而是本来就空。如果认为除了心之外什么也没有，心也不存在，那么什么都没有，那就不是了。智慧（藏文：ཛྙཱ་ན།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）是智慧，是胜义谛的觉性，显现为一切相。金刚（藏文：བཛྲ།，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：金刚）是金刚，那是常恒寂静不变的体性。自性（藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）是自性，智慧金刚本身就是一切法的自性或实相或存在方式。阿特玛卡（藏文：ཨཱཏྨ་ཀ།，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātmaka，汉语字面意思：自性）是自性，那就是胜义谛的自性，自性的意义也存在于实相中，并且由体性所成，真实存在。阿హం（藏文：ཨ་ཧཾ།，梵文天城体：अहं，梵文罗马拟音：ahaṃ，汉语字面意思：我）是我，自己的心的自性就是如此。这样，第一个咒语和空性（藏文：ཤུ་ནྱཱ་ཏ།，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatā，汉语字面意思：空性）一词就舍弃了所有世俗戏论的边，智慧（藏文：ཛྙཱ་ན།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）等词则表示胜义谛离戏的智慧永恒不变。
English
However, in general, analysis and the clinging to emptiness that it leads to are not absolutely necessary at these times. But non-conceptual samadhi is absolutely necessary. The emptiness associated with analysis alone is not the same as both the luminosity of death and the resultant Dharmakaya. Because non-conceptuality is the same as both of them. The meaning of the Svabhava mantra is: Svabhava (Tibetan: སྭ་བྷཱ་ཝ།, Sanskrit Devanagari: स्वभाव, Sanskrit Romanization: svabhāva, Chinese literal meaning: self-nature) is self-nature, Shuddha (Tibetan: ཤུདྡྷ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization: śuddha, Chinese literal meaning: pure) is purity, Sarva Dharma (Tibetan: སརྦ་དྷརྨ།, Sanskrit Devanagari: सर्वधर्म, Sanskrit Romanization: sarvadharma, Chinese literal meaning: all dharmas) all dharmas, Svabhava Shuddho (Tibetan: སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ།, Sanskrit Devanagari: स्वभावशुद्धो, Sanskrit Romanization: svabhāvaśuddho, Chinese literal meaning: self-nature pure) is self-nature pure, Aham (Tibetan: ཧཾ།, Sanskrit Devanagari: अहं, Sanskrit Romanization: ahaṃ, Chinese literal meaning: I) is I. It means that self-nature can also be established from the perspective of non-elaboration, but here, because what is grasped and so on appears as other, but is not established in reality, therefore self-nature or self-aspect is the knowledge of phenomena. The self-nature of all the various internal and external appearances is only phenomena. Furthermore, the part of the mind that appears as various phenomena such as samsara and the path does not exist, only pure awareness exists in ultimate truth. That is the mind's self-nature is pure, and all the dharmas of samsara and nirvana are also inseparable from it, therefore all dharmas are self-nature pure. That is also the nature of one's own mind, therefore it is I. This is not the ultimate ultimate truth, but it is a special way to enter it. The meaning of the second mantra is: Shunyata (Tibetan: ཤུ་ནྱཱ་ཏ།, Sanskrit Devanagari: शून्यता, Sanskrit Romanization: śūnyatā, Chinese literal meaning: emptiness), let alone others. That pure consciousness mind is also not established by its own nature, but is empty from the beginning. If one thinks that there is nothing other than mind, and mind does not exist either, then there is nothing, that is not the case. Jnana (Tibetan: ཛྙཱ་ན།, Sanskrit Devanagari: ज्ञान, Sanskrit Romanization: jñāna, Chinese literal meaning: wisdom) is wisdom, it is the awareness of ultimate truth, appearing in all aspects. Vajra (Tibetan: བཛྲ།, Sanskrit Devanagari: वज्र, Sanskrit Romanization: vajra, Chinese literal meaning: vajra) is vajra, that is the nature of permanence, stability, peace, and immutability. Svabhava (Tibetan: སྭ་བྷཱ་ཝ།, Sanskrit Devanagari: स्वभाव, Sanskrit Romanization: svabhava, Chinese literal meaning: self-nature) is self-nature, that wisdom vajra itself is the self-nature or reality or way of being of all dharmas. Atmaka (Tibetan: ཨཱཏྨ་ཀ།, Sanskrit Devanagari: आत्म, Sanskrit Romanization: ātmaka, Chinese literal meaning: self-nature) is self-nature, that is the self-nature of ultimate truth, the meaning of self also exists in reality, and is established by nature, truly existing. Aham (Tibetan: ཨ་ཧཾ།, Sanskrit Devanagari: अहं, Sanskrit Romanization: ahaṃ, Chinese literal meaning: I) is I, the self-nature of one's own mind is like that. In this way, the first mantra and the word Shunyata (Tibetan: ཤུ་ནྱཱ་ཏ།, Sanskrit Devanagari: शून्यता, Sanskrit Romanization: śūnyatā, Chinese literal meaning: emptiness) abandon all the extremes of worldly elaboration, and the words Jnana (Tibetan: ཛྙཱ་ན།, Sanskrit Devanagari: ज्ञान, Sanskrit Romanization: jñāna, Chinese literal meaning: wisdom) and so on indicate that the wisdom of ultimate truth, free from elaboration, is eternally unchanging.
Tibetan
བཞུགས་པ་བསྟན་ནོ། །མངོན་བརྗོད་བླ་མ་ལས་ཀྱང༌། ཕྱི་དང་ནང་དུ་བལྟས་ནས་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན། །བྱང་ཆུབ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་པ། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་གནས། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང༌། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་ཏེ་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པས་གདོད་ནས་བརྒྱན་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་དེ་ནི་ཐོབ་པ་སྟེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སོ། །ད་ནི་བར་དོ་ལོངས་སྐུ་ལམ་ཁྱེར་ལ། སྦྱངས་བྱ་ནི་འཆི་བ་ལས་ལངས་མ་ཐག་སེམས་སྣང་བ་གསུམ་རླུང་གི་བཞོན་པ་དང་བཅས་པ་ལས་བར་དོའི་ལུས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་དྭངས་པའི་བཞིན་ལག་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གྲུབ་པ་དེ་ཡིན་ལ། སྦྱངས་འབྲས་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་མཚན་དཔེས་སྤྲས་པ་སྟེ། འཁོར་བའི་རླུང་སེམས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དེའོ། །སྦྱོང་བྱེད་ལམ་ནི་སྟོང་པ་ལས་ལངས་མ་ཐག་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་གཟུགས་ཙམ་གྱི་ངོས་ནས་བར་སྲིད་དང་ཡང་མཐུན། ལོངས་སྐུ་དང་ཡང་མཐུན་པའི་ན་དའི་རྣམ་པ་དེ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཚུལ་ནི། རྣམ་པ་འདྲ་བའི་ན་ད་དེ་བསྒོམས་ནས་འཁོར་བ་བར་དོ་དག་པའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྐུ་དངོས་དེ་འདི་ཡིན་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པའོ། །བྱེད་ལས་ནི་བར་དོའི་བག་ཆགས་སྦྱོང༌། ཐར་པའི་ས་བོན་སོས་བཏབ་ནས་ལོངས་སྐུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིགརྫོགས་རིམ་གྱི་སྐབས་སུ་རླུང་སེམས་ཙམ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། རྣམ་པར་དག་པའི་སྐུ་གཉིས་མྱུར་དུ་ཐོབ་ནུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་ན་ད་འདིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདི་བདེ་བ་དང་གསལ་བ་ཉིད་མཚོན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བདེ་གསལ་གྱི་རྣམ་འཕྲུལ་དུ་འཆར་བའི་ཆེད་དུ་སྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོང་ཉིད་དུ་འཆར་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་ཆོག་ལས། ན་ད་ཁོ་ནའི་དོད་དུ་ཧཱུཾ་ཡིག་ཆ་ལྔ་པ་སྒོམ་པའང་བཤད་པས། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བར་དོ་ནི་འབྱུང་བ་ལྔའི་དྭངས་མ་ལས་གྲུབ་པའི་ལུས་སེམས་ཡིན་པ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལོངས་སྐུ་ཡང་དྭངས་མ་ཆེན་པོ་ལྔའི་ངོ་བོར་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། ཧཱུཾ་ཆ་ལྔ་པ་སྟེ། ན་ད་ནི་ནམ་མཁའ་ཐིག་ལེ་ནི་རླུང་ཟླ་ཚེས
Chinese
已经说明了安住之法。在《现观庄严论》中也说：从外和内观察时，一切诸法皆是空。获得菩提胜妙之资粮，唯于心而已安住。此中所说之义是，内外一切诸法，除了心之外别无他物。菩提之资粮，即以无量功德从初始就庄严的殊胜智慧，是已经获得，即是恒常存在。那也不是安住在心之自性之外，而是唯有心性本身的安住之法。现在是中阴报身道用，所要净化的，是从死亡中刚一起身，心和显现三者与风的坐骑一起，从中阴之身极其微细且清澈的容貌、手、根全部圆满成就，这就是所要净化的。所要净化的果是：诸佛的报身，是智慧之身，以妙相好庄严，是轮回的风、心和习气全部清净。净化的方法是，从空性中刚一起身，没有被其他事物隔断，从极其微细的形象的角度，与中阴身也相合，与报身也相合的脉之形象。如何取为道用之理是，观修形象相似的脉，生起我慢，认为轮回、中阴清净之果的真实报身就是这个。作用是，清净中阴的习气，重新播下解脱的种子，从而安排显现报身的缘起。在圆满次第的阶段，以能够迅速获得仅仅从风心产生的智慧之身和完全清净之身的方式，使相续成熟。此外，因为这个脉能幻化一切坛城，并且这个脉象征着安乐和光明本身，所以为了使一切坛城都显现为安乐光明的幻化而修持，就像修持空性能够使坛城显现为空性一样。导师自己的坛城仪轨中也说，以吽字五分来代替脉的修持。如果按照那个说法，为了表示中阴是由五大的精华所组成的身体和心，并且报身也安住在五大精华的体性中，所以是吽字五分。脉是虚空，明点是风，月
English
The abiding has been shown. Also, in the 'Ornament of Clear Realization': 'Having looked at the outer and inner, all phenomena are empty. Having obtained the supreme of the accumulation of enlightenment, it is supremely abiding in mind-only.' The meaning of what was said is that all outer and inner phenomena are nothing other than mind-only, and the supreme wisdom that is adorned from the beginning with the accumulation of enlightenment, that is, immeasurable qualities, is obtained, that is, it is always present. That is also not abiding other than the very nature of mind, but is the very abiding of mind-only. Now, for taking the bardo enjoyment body as the path, what is to be purified is that immediately after arising from death, the three mind-appearances together with the mount of wind, from the bardo body, which is extremely subtle and clear, the appearance, hands, and faculties are completely perfected, that is what is to be purified. The result of purification is: The enjoyment body of the Buddhas, the body of wisdom, adorned with marks and signs, is the complete purification of the winds, mind, and habitual tendencies of samsara. The purifying path is the form of the nadi that, immediately after arising from emptiness, is not interrupted by anything else, and from the point of view of an extremely subtle form, is also in accordance with the intermediate state, and also in accordance with the enjoyment body. How to take it as the path is to meditate on the nadi that is similar in appearance, and to generate pride, thinking that this is the actual enjoyment body, the result of purifying samsara and the intermediate state. The function is to purify the habitual tendencies of the intermediate state, to replant the seeds of liberation, and thus to arrange the interdependent origination of the manifestation of the enjoyment body. In the stage of the completion phase, the continuum is matured in such a way that the body of wisdom arising only from wind and mind and the completely pure body can be quickly obtained. Furthermore, since this nadi transforms all mandalas, and since this represents bliss and clarity itself, it is meditated on in order for all mandalas to appear as the transformation of bliss and clarity, just as meditating on emptiness can cause the mandala to appear as emptiness. In the master's own mandala ritual, it is also said that the five parts of the syllable Hūṃ are meditated on in place of the nadi alone. If that is done, in order to represent that the intermediate state is the body and mind composed of the essence of the five elements, and that the enjoyment body also abides in the nature of the five great essences, it is the five parts of the syllable Hūṃ. The nadi is space, the bindu is wind, the moon